Жоқ нәрсе: Азап пен жеңіс туралы әңгіме

Кіріспе

Nothing — 2003 жылы Винченцо Натали түсірген канадалық сюрреалистік комедиялық драма фильмі. Басты рөлдерде Дэвид Хьюлетт пен Эндрю Миллер ойнаған.

Сюжет

Фильм екі жақсы достың және үйдестердің оқиғасын баяндайды: Эндрю, агорафобиялық саяхат агенті және офисте жұмыс істейтін сәтсіздікке ұшыраған Дейв. Дейв қызына ұрлық жасады деп айып таққаннан кейін жұмысынан шығарылады, Эндрю балаларды жыныстық қатынасқа түсуге тырысты деп жалған айып тағылады, ал олардың үйін күні аяғына дейін қирату керек. Олар екеуі де полиция, қалалық қызметкерлер және ашуланған көршілердің қоршауына алынған үйдің ішінде жасырынып жүр. Дейв пен Эндрю есікті ашып, үйдің сыртындағы бүкіл әлемнің жоғалып кеткенін, оның орнына ерекшеліксіз ақ бос орынның пайда болғанын байқайды. Ақырында, қарапайым сынақтан кейін, оларды қоршаған ешнәрсе "тофу сияқты" жазық, ерекшеліксіз және біршама пружиктік бетті ұстайтынын көрсетті, олар жаңа қоршаған ортаны зерттеу үшін бос ұшақты кесіп өтіп, артында заттарды қалдырады. қайту құралы ретінде. Олар жолға тастайтын заттарынан айырылғаннан кейін, өздерінің жолын жоғалтады. Олар үйге қайта оралғанда, бір үйге жетіп, басқа үйге барады. Үйде азық-түлік мүлдем жоқ екенін түсінгенде, Андрю қайтадан үрейленіп кетеді. Эндрю бөлмені аралап, ақырында тоқтап, қабырғадағы шулы сағатты қағып қарайды. Эндрю Дейвтің алдына өтеуге жарамсыз шоттарды тастайды, және бірнеше секунд ішінде шоттар кенеттен жоғалады. Олар сағат, шоттар және бүкіл сыртқы әлемнің жоғалғанын түсінеді, өйткені олар жек көрудің объектілері болды, және жек көруді нәрселерге шоғырландыру оларды қалайда жоғалтады. Дейв теорияны сынап, тамаққа деген ықыласын жек көруден арылтады. Дейв әлі күнге дейін Эндрюдің қалған фобияларына қатысты алаңдаушылық білдіреді, қорқынышты ештеңе болмаған кезде фобияның неге әлі де бар екендігіне күмән келтіреді. Андрю бала кезінде ата-анасының өзін қорлап, азаптап-соққыға ұшырағанын ашық айтады. Дейвтің үндеуімен ол балалық шақтағы әр жағымсыз оқиғаның естелігін қайталап отырады; ол ақыры біткен кезде ол енді фобиядан арылып, өзіне көбірек сенімді болады. Өкінішке орай, бұл өзгеріс Эндрюдің жеке басын өзгертеді және екі достың арасындағы ығысуларға әкеледі, ақырында тікелей қарама-қайшылыққа айналады. Олар бір үйді бөлісуге болмайды деп шешіп, сүйікті жекпе-жек ойынын ойнату арқылы кімнің үйді ұстайтынын анықтауға шешім қабылдайды. Дейв жеңіледі, және мүлкімен бірге жоқшылықта тұруға айдалады. Дейвтің кетуі жағдайды шиеленістірді. Дейв Эндрюмен бірнеше рет сөйлесуге тырысады, тіпті өзі жасаған ұлтының ұлттық әнұранын орындайды (оның шекарасы оның иеліктерінің сызығымен белгіленеді), бәрі де пайдасыз. Бірнеше күннен кейін Дейв Эндрюдің үйіне әлдеқайда қуанышты келіп, көңіл-күйінің кенеттен өзгергенін түсіндіреді: ол Эндрюге деген ашуын жек көреді; Эндрюге тек Дейвке деген ашуын жек көру керек, сонда бәрі қалыпты жағдайға оралады. Эндрю Дейвке ашуланып, бас тартады. Дейв ашуын бірнеше рет ашуға тырысады, өйткені Эндрю оны қабылдамайды және ашық қорлайды, бірақ оның шыдамы ақырында түсіп, Дейв Эндрюдің бір иесінің игілігін жек көреді. Эндрю Дейвтің бір затын жек көру арқылы кек алады, ал жағдай үйді қоса алғанда, барлық нәрсе жек көрілгенге дейін күшейеді. Дейв дау-дамай аяқталған деп ойлап, кетіп қалады, бірақ аяғы жоғала бастаған кезде кенеттен құлайды; Эндрю оларды жек көреді. Ол бұрылып, Андрейдің аяғын жек көріп, кек алады, ал жағдай қайтадан шиеленісіп, екеуінің денесі қалған басы ғана қалады. Ұрыс-керістен бас тартқан Эндрю мен Дейв өздерін айналдырып, бір-біріне (қайта секіріп) айыппұл салуға тырысады, олар ақыры шаршап, тоқтағанға дейін бір-бірін қайта-қайта баспен соққылайды. Олардың ашуы басылғаннан кейін Дейв пен Эндрю татуласып, қайтадан жақсы достар болуға келіседі және ештеңені зерттеуге шығады. Олар ақ түске ұшып бара жатқанда, екеуінің де өз денелері оларды қалайша ұстап тұрғанын ойлап жүргендерін айтады. Кредиттерден кейінгі көріністе, жасы үлкен Дейв пен Эндрю әлі де денесіз басы ұйықтап жатқанда, оларды қатты дауыс пен шудың қатты шуы ұйқыдан оятып алады. Қауіпсіздіктің көзге көрінбейтін көзі қаттырақ және жақынырақ болған сайын, екеуі айқайлайды.

The film tells the story of two good friends and housemates, Andrew, an agoraphobic travel agent, and Dave, a loser who works in an office. Dave is fired from his job after his girlfriend frames him for embezzlement, Andrew is falsely accused of attempted child molestation, and their house is to be demolished by day's end. Both of them hide inside the house as police, city officials, and outraged neighbors surround it. Dave and Andrew open their front door and discover that the entire world beyond their house is gone, replaced with a featureless white void. Eventually, after a simple test reveals that the nothingness surrounding them holds a flat, featureless, and somewhat springy surface "like tofu", they set out across the empty plane in order to explore their new surroundings, leaving items behind as a means of getting back. After running out of items to leave as a trail, they lose track of their path. Wandering leads them to what appears to be another house, but they have simply wandered back home. Panic begins to set in again when Andrew realizes that the house is completely out of food. Andrew glances around the room, eventually stopping and glaring at a noisy clock on the wall; within a few seconds it disappears. Andrew drops a stack of overdue bills in front of Dave, and within seconds the bills abruptly disappear – they realize the clock, the bills, and the entire outside world have all disappeared because they were objects of their hate, and that concentrating their hate on things somehow makes them disappear. Dave puts the theory to test, managing to hate away his need for food. Dave still expresses some concern over Andrew's remaining phobias, questioning why the phobias still exist when there is nothing left to fear. Reluctantly, Andrew reveals that he was abused and tormented by his parents as a child. With some urging from Dave he hates away the memory of each traumatic childhood event as he recounts it; when he is finally done he is no longer phobic and much more confident in himself. Unfortunately this change alters Andrew's personality and leads to friction between the two friends, finally building into an outright confrontation. They decide they can no longer share the same house, and opt to determine who keeps it by playing a match of their favorite fighting game. Dave loses, and is exiled with his possessions to reside out in the nothingness. Things become very tense with Dave's departure. Dave attempts to engage Andrew in conversation repeatedly, even performing the national anthem for his self created nation (its borders marked by a line of his possessions), all to no avail. After several days Dave comes into Andrew's house much happier and explains his sudden change of mood: he has hated away his anger at Andrew; all Andrew needs to do is hate away his anger at Dave and things will be back to normal. Andrew refuses, quite content to be angry at Dave. Dave hates away his anger several times as Andrew rebuffs and outright insults him, but his patience finally wears thin, leading Dave to hate away one of Andrew's possessions. Andrew retaliates by hating away one of Dave's possessions, and the situation escalates until everything including the house is hated away. Dave walks away, assuming the argument is finished, but falls over suddenly as his feet begin to disappear; Andrew is hating them away. He turns and retaliates, hating away Andrew's legs, and the situation escalates again until all that is left of the two are their disembodied heads. Refusing to give up the fight, Andrew and Dave manage to turn themselves and (by bouncing) charge at each other, headbutting each other repeatedly until they finally stop, exhausted. Their anger abated, Dave and Andrew make up, agree to be best friends again, and set off to explore the nothingness. As they bounce away into the white void they remark how they both had always thought that their bodies were somehow holding them back. In a post credits scene, an obviously older Dave and Andrew – still disembodied heads – are sleeping when they are awakened by a popping sound, followed by a loud clamoring of voices and noise. As the unseen source of the clamoring gets louder and closer the two scream.

Қабылдау

Rotten Tomatoes, шолуларды жинақтайтын сайт, алты сыншының арасында сауалнама жүргізіп, олардың 50%-ы фильмге жағымды баға бергенін хабарлады; орташа бағасы 6/10. Фильм сыншысы Дэн Шнайдер "Ештеңені" "жаман фильм емес", бірақ "жақсы да емес" деп сипаттады, сондай-ақ "оның мағынасыз әзіл-қалжыңы мен ұсақ-түйектері оны жақсы "Твайлайт аймағы" эпизодының философиялық деңгейіне жеткізбейді, немесе Джордж Лукастың "THX 1138" фильміне ұқсас болуына кедерілді" деп атап өтті. Шнайдер сонымен қатар саундтректі де сынға алып, "егер музыка қараңғы мәнді білдіргенде, фильм әлдеқайда әсерлі болар еді" деді. Ол шолуын "Ештеңе – көрерменнің ойында біраз уақыт сақталып қалатын фильмдердің бірі, себебі ол әр көрерменнің санасында жаңаша түсіндірілуге болатын жағдайларды қалдырады" деген қорытындымен аяқтады.