Кіріспе
Теннесси Уильямстың "Сүт пойзы бұдан былай осында тоқтамайды" (1963) – пролог пен алты сахнадан тұратын, Теннесси Уильямс жазған пьеса. Ол 1965 жылы Джон Грюенге бұл пьесаға ең көп уақыт жұмсағанын айтты және пьесаның алғашқы нұсқасын 1962 жылдың шілде айында Италияның Сполето қаласындағы Festival dei Due Mondi фестивалінде көрсетті.
The Milk Train Doesn't Stop Here Anymore (1963) is a play in a prologue and six scenes, written by Tennessee Williams. He told John Gruen in 1965 that it was "the play that I worked on longest," and he premiered a version of it at the Festival dei Due Mondi in Spoleto, Italy, in July 1962.
Даму
Пьеса Уильямстың "Бұл жолмен адамды алып келесің" деген қысқа әңгімесіне негізделген, ол "Сенсо" фильмі жөнінде жұмыс істеп жатқанда Италияда жазған. Уильямс АҚШ-қа қайтқаннан кейін де әңгімені өңдеуді жалғастырды, соның нәтижесінде ол пьесаға айналды. Ол 1961 жылы Италияның Сполето қаласындағы Джан Карло Меноттидің "Екі әлем фестивалінде" Гермиона Бадделидің қатысуымен тұңғыш рет көрсетілді.
Өндіріс тарихы
Оның алғашқы американдық қойылымы 1963 жылғы қаңтарда Бродвейдегі Мороско театрында Гермиона Баддлидің қатысуымен, Роджер Стивенс продюсерлік етіп өткізілді. Пьесаға сын-пикирлер жағымсыз болды, алайда газет ереуілі олардың көрермендерге жетіп толуына кедергі келтірді; пьеса бар болғаны 69 қойылым көрсетілді. Ноэль Ковард бір қойылымды тамашалап, "Мен оны шыдамсыздықпен қабылдадым, ал Гермиона Баддлидің ойыны соншалықты әдепсiз болды ki, жиырма минуттан кейін үйге қайтып кеттім" деді. Уильямс екінші қойылымға арналған сценарийді қайта жөндеді, оған кабуки стиліндегі құрылым берді, екі актер сахна шеберлері рөліндегілер болып, пьесаның өрбуін комментарийлейді. Бұл жаңа қойылымды Дэвид Меррик ұйымдастырды. Ол 1964 жылғы 1 қаңтарда Тони Ричардсонның режиссерлігімен Брукс Аткинсон театрында ашылды. Басты рөлдерде Таллула Бэнкхед (рөл бастапқыда Бэнкхед үшін жазылған және оның образына сәйкес келген) және Таб Хантер, сондай-ақ Мариан Селдес ойнады. Ричардсон: "Мен жаңа пьесаларды, әсіресе американдық пьесаларды қоюды ұнатамын. Мен осы ұсынысқа риза болдым, тіпті сәтсіздіктен жеңіс тудырып, батыр бола аламын деп ойладым". Уильямс пен Меррик Банкхедті қалаған, ал Ричардсон Таб Хантерді ер адам рөліне бекіткен жағдайда ғана келісімге баратын. Уильямс "Таб рөлге қажетті мистикалық және екіұштылық сипаттарын көрсете алмады" деп қарсылық білдірді, бірақ Ричардсон Хантерге "адамгершілік міндеттемесі" бар екенін айтты. "Бұл "адамгершілік міндеттеме" не екенін болжауға болады, ал сіздерді де осы күмәнмен қалдырамын", - деп жазды Уильямс. Уильямс кейін Хантер туралы "Ол мен күткеннен де көп талант көрсетті, бірақ екіұшты мистика оның өнерінде терісі мен дене бітімін көрсетуге деген қабілеті сияқты айқын емес еді" деп жазды. Хантердің айтуынша, оны рөлге бірінші таңдалған Энтони Перкинс ұсынған, бірақ ол бұл пьесаны орындай алмады. Хантер Банкхедпен жұмыс істеу қиын болғанын айтты, ол былай деді: "Мені ашуландырған нәрсе - Таллуланың кәсібилігінің жоқтығы, өзінен және өзінің беделінен тыс ештеңе көре алмауы. Ол Құдай берген талантын ысыраптап, әсіресе кез келген нәрсені жоғары сатылы комедияға айналдыруды шешкенде осыны көрсетіп берді". Пьеса қайтадан жағымсыз сынға ұшырап, бес қойылымнан кейін тоқтатылды. 2011 жылғы қайта қойылымда Олимпия Дукакис басты рөлде ойнады, режиссерлігін Майкл Уилсон жүзеге асырды. 1968 жылы Уильямс пьесаны "Бум!" фильміне бейімдеді, оның басты рөлдерін Элизабет Тейлор мен Ричард Бертон сомдады, режиссерлігін Джозеф Лози жасады. Фильм екі жұлдыз үшін де сәтсіздікке ұшырады. Уильямс кейіннен былай деп жазды: "Егер сіз Флора Гофорт сияқты күшті әйел рөлі бар пьеса жазсаңыз, ол қайта-қайта пайда болуы мүмкін, өйткені белгілі бір жастағы әйел жұлдыздар өздерінің таланттарына, жеке тұлғаларына және қоғамдық бейнелеріне сәйкес келетін рөлдерді табуда қиындыққа кезеседі".
Қысқаша мазмұны
Пьеса Италияда орналасқан және өлім аузында жатқан бай әйел, миссис Флора Гофорт туралы, ол жас жігіт Кристофер Фландерсті оның қожалығына кірген деп ұстайды. Бұл ойынның басым бөлігі екі ойыншының арасындағы диалогқа байланысты. Кароль ретінде миссис Гофорт классикалық драманың дәстүрі бойынша стоик болуы мүмкін, бірақ ол философияның жұбанышын әдейі қабылдамайды және оның орнына эротизм мен мистиканы нығайтады. Миссис Гофорт осылай өмір туралы нақты пікір білдіргеннен кейін, пьесаның соңында қайтыс болады.