Кіріспе
Бюритс-Рапидс – Онтарионың шығысында Ридо өзенінің жағасында орналасқан шағын ауыл. Бұл елді мекен Стивен Бьюритттың құрметіне аталған, оның отбасы осы аймаққа алғашқы болып қоныстанған. Кез келген уақытта, Ридо каналындағы орналасқандығының арқасында ауыл гүлденген. Ауыл өзеннің екі жағына созылған, сондықтан оның бір бөлігі Ридо қалашығында, қазір Оттава қаласының Ридо-Джок бөлімшесінде, ал екінші бөлігі Солтүстік Гренвилл қалашығында орналасқан. Мұнда каналдағы бұрқасын айналып өту үшін шлюз, канал арқылы өтетін Бьюритс-Рапидс көпірі және өзен арқылы өтетін тұрақты көпір бар.
Тарих
1793 жылы Арлингтондан (Вермонт штаты) келген Стивен мен Дэниел Бурриттер қазіргі Бурритс-Рапидс деп аталатын аймаққа жақын жерге қоныстанды. Онтарио археологиялық және тарихи орындар кеңесі Бурритс-Рапидстың негізі қаланғанын еске алу үшін тақта орнатты. 1812 жылға қарай Бурритс-Рапидс өркендеген шағын елді мекенге айналды. Өркендеудің шарысында, онда телеграф және күнделікті пошта, 2 жалпы дүкен, нан пісіру, киім-кешек тігу шеберханасы, 2 аяқ киім дүкені, қалайы және пеш дүкені, ұн тартатын диірмен, жүн диірмені, тері илеу зауыты, 3 темірші дүкені, 3 арба жасау шеберханасы, жиһаз жасау шеберханасы, 2 шіркеу, 2 мектеп, 2 қонақ үй, банк және Orange Lodge болды. Елді мекеннің көлік орталығы ретіндегі табиғи артықшылықтары 1831 жылы Ридо каналының ашылуымен күшейді. Бурритс-Рапидс – Ридо өзені арқылы салынған алғашқы көпір орналасқан жер. 1839 жылы пошта бөлімі ашылды. 1866 жылға қарай Бурритс-Рапидс Ридо каналының бойында, Оксфорд және Марлборо қалашықтарында, сондай-ақ Карлтон және Гренвилл округтерінде шамамен 400 халқы бар ауылға айналды. Онда екі мектеп болды және тұрғындары ағаш өңдеумен айналысты. Айыныштысы, елді мекен теміржол желісінен тыс қалды және каналдың көлік құралы ретінде маңыздылығы төмендеген сайын оның дамуы да бірте-бірте азайды. Бурритс-Рапидс 1947 жылдан 2004 жылы жабылғанға дейін Ридо түзеу және емдеу орталығына орналасқан. 2013 жылы ол сөйілді. Осы аймақтағы мемлекеттік орта мектеп оқушылары Ричмондтағы Оңтүстік Карлтон орта мектебінде білім алады.
Бюритс-Рапидс қауымдық залының тарихы
Зал 1855 жылы Джон Френч салған және жалпы дүкен ретінде пайдаланылған. 1892 жылы ғимарат сатылып, 1900 жылдардың басында бірнеше рет қолы ауысты. 1927 жылы ғимарат "Альберт К. Уайт еске алу залы" деп аталды, бірақ 1935 жылдың қазанында Кейси Сведлов залды және оның жерін қауымға сатты. Сол кезде атауы ресми түрде Бюриттс Рапидс қауымдық залы болып өзгертілді және содан бері коммерциялық емес мекеме ретінде жұмыс істеп келеді. 1984 жылы зал Онтарио мұрасы туралы заң бойынша архитектуралық және тарихи құндылығы бар деп танылды: "ғимарат – классикалық жаңғыру стиліндегі, 19 ғасырдың басындағы жергілікті ғибадатхананың алдындағы коммерциялық құрылыстың көрнекті мысалы. Ол тар қауырсын жиекті ағашпен қапталған және ілгері жақтағы панельді есіктермен, үлкен коммерциялық стильдегі алдыңғы терезелермен, панельді жиектермен, классикалық антаблементпен, қайтарылған пилястралармен және 12/8 үстіңгі жақтауларымен ерекшеленеді". 1986 жылы ғимараттың оңтүстік жағына қосымша бөлім салынды. Жобаға қаржыны бірнеше жергілікті азаматтар мен кәсіпкерлер сыйлады, олардың барлығы зал ішіндегі тақташада еске алынған. Көптеген құрылыс материалдарын 1984 жылы Бюриттс Рапидсте "Көк киімді жігіт" фильмін түсірген өндіріс компаниясы сыйға берді. Шатырды өздерін "Қарлы құрылысшылар" деп атаған еріктілер тобы орнатты.
In 1986, an extension was added to the south side of the building. Moneys for the project were donated by several local citizens and businesses, all of which are memorialized on a plaque inside the Hall. Many of the building materials were donated by the production company which filmed "Boy in Blue", in Burritts Rapids in 1984. The roof was installed by a volunteer group who proclaimed themselves to be "The Geriatric Builders".