Итальян суретшісі Антонио Манчини өмірі мен шығармашылығы
Antonio Mancini
Антонио Манчини – италия суретшісі, Веризм ағымының өкілі. Римде туған, Неапольдегі көркем өнер институтында оқыған. Париж салонында жұмыстары көрсетілген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық суретші Антонио Манчини (14 қараша 1852 – 28 желтоқсан 1930) – итальян суретшісі болған.
Italian painter
Antonio Mancini (14 November 1852 – 28 December 1930) was an Italian painter.
Өмірбаян
Манчини Римде, Папалық штаттарда дүниеге келді және суретші ретінде ерте дарынын көрсетті. Он екі жасында ол Неапольдегі Көркемөнер институтына қабылданды, онда Доменико Морелли (1823–1901) – тарихи сахналарды суреттеуші, драмалық контраст пен күшті қылқаламмен жұмыс істеуге бейім, және Филиппо Палицциден сабақ алды. Манчини олардың жетекшілігімен тез дамыды және 1872 жылы Париж салонында екі картинасын қойды. Манчини 19 ғасырдағы реалистік эстетикаға итальян жауабы ретінде пайда болған Веризм қозғалысының алдыңғы қатарында жұмыс істеді. Ол көбінесе кедейлердің балаларын, циркте өнер көрсететін жасөспірімдерді және Неаполь көшелерінде байқаған музыканттарды бейнелейтін. Оның «Салтимбанко» (1877–78) картинасындағы жас акробаттың портреті, кедейлікте өткен балалық шағында көрермендерге ойын-сауық көрсетумен шұғылданатын ұлдың нәзіктігін көрсетеді. 1871 жылы Неаполь салонында көрсетілген оның екі туындысын екі шетелдік тұтынушы сатып алды: «Гүл үшін» (Per un fiore) – канадалық туған американдық суретші Франсуа Б. Де Блуа, ал «Соңғы дәрі!» (L'ultima medicina!) – француз Феликс де Лапоммерай. 1877–78 жылдары Парижде болғанда Манчини импрессионист суретшілер Эдгар Дега мен Эдуард Манемен танысты. Ол Джон Сингер Сарджентпен дос болып, ол оны ең ұлы суретші деп атады. Оның пісіп-жетілген туындылары, күшті импасто техникасымен боялған жарқын палитраны және қағаздағы пастельдің шеберлігін көрсетеді. 1881 жылы Манчини психикалық ауруға шалдықты. 1883 жылы ол Римге қоныстанды және жиырма жыл тұрды, содан кейін Фраскатиге көшіп, 1918 жылға дейін онда өмір сүрді. Манчини өмірінің осы кезеңінде ол көбінесе мұңайып, аман қалу үшін достары мен өнер сатып алушылардың көмегіне сүйенді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін оның тұрмысы жақсарды және ол өнерінде жаңа бір серге жол ашты. Манчини 1930 жылы Римде қайтыс болды және Авентин төбесіндегі Санти Бонифацио е Алессио базиликасына жерленді. Оның 1876 жылғы Салонда көрсетілген «Кедей мектеп оқушысы» суреті Париждегі Орсе мұражайында сақталады. Оның реалистік тақырыбы мен қараңғы палитрасы оның ерте туындыларына тән. Манчинидің суреттерін Римдегі Galleria Nazionale d'Arte Moderna e Contemporanea галереясында, Туриндегі Museo Civico Galleria d'Arte Moderna галереясында және Италияның басқа галереяларында да көруге болады. 1903 жылы ол Италиядағы американдық елші Джордж фон Ленгерке Мейердің портретін салды: жоғалған деп есептелген сурет 2023 жылы итальяндық өнер тарихшысы Мануэль Каррера тапты, ол оны Вашингтондағы Әскери-теңіз өнерінің жинағында кездестірді. АҚШ-та Манчинидің туындыларына арналған алғашқы көрме 2007 жылдың 20 қазанынан 2008 жылдың 20 қаңтарына дейін Филадельфия өнер мұражайында өтті, мұражай Манчинидің он бес майлы суреті мен Нью-Йорк қаласының өнер саудагері Ванс Н. Джорданның сыйлық ретінде берген үш пастелін сақтайды.
Mancini was born in Rome, Papal States, and showed precocious ability as an artist. At the age of twelve, he was admitted to the Institute of Fine Arts in Naples, where he studied under Domenico Morelli (1823–1901), a painter of historical scenes who favored dramatic chiaroscuro and vigorous brushwork, and Filippo Palizzi. Mancini developed quickly under their guidance, and in 1872, he exhibited two paintings at the Paris Salon. Mancini worked at the forefront of the Verismo movement, an indigenous Italian response to 19th century Realist aesthetics. His usual subjects included children of the poor, juvenile circus performers, and musicians he observed in the streets of Naples. His portrait of a young acrobat in Il Saltimbanco (1877–78) captures the fragility of the boy whose impoverished childhood is spent entertaining pedestrian crowds. In 1871 two of his works, exhibited at the Neapolitan salon, were purchased by two foreign clients, both painters: Per un fiore (For a Flower) by the Canadian born American painter François B. De Blois and L'ultima medicina (The Last Medicine!) by the French Felix de Lapommeraye. When in Paris in 1877 78, Mancini met the Impressionist painters Edgar Degas and Édouard Manet. He became friends with John Singer Sargent, who famously pronounced him to be the greatest living painter. His mature works show a brightened palette with a striking impasto technique on canvas and a bold command of pastels on paper. In 1881, Mancini suffered a disabling mental illness. He settled in Rome in 1883 for twenty years, then moved to Frascati where he lived until 1918. During this period of Mancini's life, he was often destitute and relied on the help of friends and art buyers to survive. After the First World War, his living situation stabilized and he achieved a new level of serenity in his work. Mancini died in Rome in 1930 and was buried in the Basilica Santi Bonifacio e Alessio on the Aventine Hill. His painting The Poor Schoolboy, exhibited in the Salon of 1876, is in the Musée d'Orsay of Paris. Its realist subject matter and dark palette are typical of his early work. Paintings by Mancini also may be seen in Galleria Nazionale d'Arte Moderna e Contemporanea in Rome, the Museo Civico Galleria d'Arte Moderna in Turin, and other galleries in Italy. In 1903 he painted the portrait of the American ambassador in Italy George Von Lengerke Meyer: believed to be lost, the painting was discovered in 2023 by Italian art historian Manuel Carrera, who found it in the Navy Art Collections, Washington. The first exhibition in the U. S. devoted exclusively to Mancini's work was at the Philadelphia Museum of Art, October 20, 2007 – January 20, 2008, a museum which owns fifteen oil paintings and three pastels by Mancini that were a gift of New York City art dealer Vance N. Jordan.