Кіріспе
АҚШ федералды заңы
1990 жылғы Бюджетті орындау туралы заң (BEA) (, XIII тарау;; 2 U.S.C. & таралған бөлімдерінде кодекстелген, өзгертулермен бірге), АҚШ Конгресі 1990 жылғы Ынтымақты бюджеттік келісім туралы заңның XIII тарауы ретінде, бастапқыда Грамм-Рудман-Холлингс Теңгерімді бюджет туралы заңмен қабылданған федералды бюджеттік бақылау процедураларын қайта қарау арқылы осы заң арқылы қол жеткізілген дефициттің азаюын қамтамасыз ету үшін қабылдады. BEA екі жаңа бюджеттік бақылау механизмін құрды: жылдық қаржыландырудан өтетін дискрециялық шығыстарға шектеулер жиынтығы және еншіктік құқықтар мен салықтар үшін "төлеген сайын төлеу" немесе "PAYGO" механизмі.
The Budget Enforcement Act of 1990 (BEA) (, title XIII; ; codified as amended at scattered sections of 2 U. S. C. & ) was enacted by the United States Congress as title XIII of the Omnibus Budget Reconciliation Act of 1990, to enforce the deficit reduction accomplished by that law by revising the federal budget control procedures originally enacted by the Gramm–Rudman–Hollings Balanced Budget Act. The BEA created two new budget control processes: a set of caps on annually appropriated discretionary spending, and a "pay as you go" or "PAYGO" process for entitlements and taxes.
Заңнамалық тарихы
BEA-ның алдыңғысы – Грамм-Рудман-Холлингс заңы 1985 жылы қабылданды және Конгрессті болашақта дефицитті азайту шараларын қабылдауға итермелеу үшін жалпы дефицит мақсаттарын белгіледі. Егер осы мақсаттар орындалмаса, президент дискрециялық шығыстарды автоматты түрде қысқарту үшін секвестрлік бұйрыққа қол қоюға міндетті болатын. Алайда, саясаткерлер осы мақсаттарға жетіп, тым оптимистік бюджеттік болжамдар мен басқа да бюджеттік амалдарды қолданды. Нәтижесінде, Грамм-Рудман-Холлингс заңы дефициттің өсуіне себепкер болып, мәселені шешуге көмектеспеді деп саналды. 1990 жылдың қазанында президенттің басқару және бюджет басқармасы 1991 қаржы жылына арналған бюджет дефицитінің заңмен белгіленген шектен асып кететінін болжады. Конгресс дефицитті азайту жоспарын қабылдамаса, секвестрлік шаралар дискрециялық шығыстарды шамамен үштен бір бөлігіне дейін қысқартуы мүмкін еді. 1990 жылдың қарашасында Конгресс және президент Джордж Буш екіпартиялық келісімге келді, ол шығыстарды қысқарту және салықтарды арттыру арқылы бес жыл ішінде шамамен 500 миллиард доллар үнемдеуге мүмкіндік беретін еді. Бұл үнемдеулер 1990 жылғы Бюджеттік келісім туралы заңмен бекітілді және 1990 жылдың 5 қарашасында заңға қол қойылған ХІІІ тарауда, BEA-да қарастырылған бюджеттік процедуралар арқылы іске асырылды.
Қаулылар
Грамм Рудман Холлингстен айырмашылығы, ол болашақта Конгресс әрекеттерін ынталандыру үмітімен белгілі бір тапшылық мақсаттарын қойды, BEA Конгресстің тапшылықты арттыратын әрекеттерін болдырмау үшін бюджеттік бақылау шараларын енгізді. Атап айтқанда, BEA дискрециялық шығыстарға лимиттер қойды, осылайша Конгресс жылдық қаржыландыру туралы заңдарда қарастыра алатын қаражат мөлшерін шектеді. Конгресс мүшелері заң жобасы талқыланып жатқанда, тәртіп мәселесін көтеріп, осы лимиттерді сақтауын қамтамасыз ете алады. Егер лимиттер қабылданған заң арқылы бұзылса, онда президенттің барлық дискрециялық шығыстарды қысқартатын секвестрлеу бұйрығы күшіне енеді. Тікелей шығыстарға және/немесе кірістерге әсер ететін жаңа заңнаманы реттеу үшін «төлегенің орнына төлеу» немесе PAYGO ережелері енгізілді. PAYGO бойынша, кез келген жаңа шығыстарды ұлғайту немесе салықты төмендету басқа жерде шығыстарды қысқартумен немесе салықты арттырумен өтелуі керек. Басқару және бюджет кеңсесі осындай заңнаманы PAYGO есебінде қаржы жылы бойы қадағалайды, және егер шығыстардың ұлғайуы мен салықтың төмендеуі толық өтелмесе, президент босатылмаған тікелей шығыстар бағдарламаларын қысқартатын секвестрлеу бұйрығын шығарады. Грамм Рудман Холлингстен тапшылық мақсаттарын ұзартып, қайта қарады, экономикадағы өзгерістерді ескеру үшін тапшылық мақсаттарын түзетуге рұқсат берді, сондай-ақ Конгресс дискрециялық шығыстар лимитін бұзбаса немесе PAYGO ережелерін бұзбаса, секвестрлеуге жол берілмейтінін қамтамасыз етті.
Introduced caps on discretionary spending, thus limiting the amount of funds Congress could provide in annual appropriations bills. Members of Congress could enforce these caps while a bill was under consideration by raising a point of order. If the caps were breached through enacted legislation, they would be enforced by a presidential sequester order that would cut discretionary spending across the board. Introduced statutory "pay as you go" or PAYGO procedures to govern new legislation that impacted direct spending and/or revenues. PAYGO required that any new spending increase or tax cut be offset by spending cuts or tax increases elsewhere. The Office of Management and Budget would track such legislation throughout the fiscal year on a PAYGO scorecard, and if such spending increases and tax cuts were not completely offset, the President would issue a sequestration order that would cut non exempt direct spending programs. Extended and revised the deficit targets from Gramm Rudman Hollings, allowing for revisions to the deficit targets to reflect changes in the economy, ensuring that sequestration would not be triggered unless Congress breached the discretionary spending caps or violated PAYGO.
Кейінгі заңнама
BEA 1993 жылғы Omnibus Reconciliation Act және 1997 жылғы Теңгерімді бюджет туралы заңмен ұзартылды, сондай-ақ 2007 жылғы 4 қаңтарда қайта ұзартылды. Заңмен бекітілген PAYGO 2010 жылғы Президент Барак Обама 2010 жылғы 12 ақпанда қол қойған «Ақы төлеу қағидасы» заңымен қайта жаңартылды. 2011 жылғы Бюджеттік бақылау туралы заң дискрециялық шығындардың лимитін және дефицитті азайту мақсаттарын қайта енгізді.
Мұрасы мен әсері
BEA 1990-шы жылдары дефицитті азайтуға көмектескен және оның алдыңғысы – Грамм-Рудман-Холлингс заңынан гөрі табыстырақ деп есептеледі. Конгресс Бюджет Кеңсесінің сол кездегі директоры Роберт Рейшауэр 1993 жылы Конгресс алдындағы куәлігінде осы екі заңның қалдырған әсерін салыстырып, «бюджеттік процедуралар дефицитті азайту жөніндегі келісімдерді орындауға (BEA-да көрсетілгендей) мұндай келісімдерге қол жеткізуді міндеттеуден әлдеқайда тиімді» деген қорытындыға келді. BEA бойынша секвестрлеу тек екі рет қолданылды, нәтижесінде 1991 жылы дискрециялық шығындарға шағын түзетулер енгізілді. Бірақ 1990-шы жылдардың соңында бюджеттік профицитке ие болған кезде Конгресс BEA-ның бюджеттік бақылауын әлсіретуді бастады.