АҚШ Конгресінің жалақысын реттеу туралы жиырма жетінші түзету тарихы
Twenty-seventh Amendment to the United States Constitution
АҚШ Конституциясының 27-ші түзетуі: Конгресс мүшелерінің жалақысын өзгерту заңдары келесі сайлаудан кейін ғана күшіне енеді. Тарихы, қабылдануы туралы ақпарат.
Америка Құрама Штаттары Конституциясының жиырма жетінші түзетуі (XXVII түзету, сондай-ақ 1789 жылғы Конгресс өтемақы заңы ретінде белгілі) Конгресс мүшелерінің жалақысын арттыру немесе азайту туралы заң келесі Өкілдер палатасы сайлауынан кейін ғана күшіне енетінін айтады. Бұл ең соңғы қабылданған түзету, бірақ ең алғашқы ұсынылған түзетулердің бірі болды. 1-ші Конгресс 1789 жылдың 25 қыркүйегінде 11 басқа ұсынылған түзетулермен (I–XII баптар) бірге штаттарға бекітуге жіберді. Соңғы он бап 1791 жылы Құқықтар Жарғысы ретінде бекітілді, бірақ алғашқы екеуі, жиырма жетінші түзету және ұсынылған Конгресс өкілдігін бөлу туралы түзету, олармен бірге күшіне ену үшін жеткілікті штаттармен бекітілмеді. Конгресс жалақысын ұсынған түзету 1982 жылға дейін ұмытылды, ол кезде Остин қаласындағы Техас университетінің 19 жасар екінші курс студенті Грегори Уотсон үкімет сабағына түзетуді әлі де ратификациялауға болады деген мақала жазды. Кейіннен ол оны ратификациялауды аяқтау үшін бүкіл ел бойынша науқан ұйымдастырды. Бұл түзету 1992 жылдың 5 мамырында күшіне енген Америка Құрама Штаттары Конституциясының бір бөлігіне айналды.
The Twenty seventh Amendment (Amendment XXVII, also known as the Congressional Compensation Act of 1789) to the United States Constitution states that any law that increases or decreases the salary of members of Congress may take effect only after the next election of the House of Representatives has occurred. It is the most recently adopted amendment but was one of the first proposed. The 1st Congress submitted the amendment to the states for ratification on September 25, 1789, along with 11 other proposed amendments (Articles I–XII). The last ten Articles were ratified in 1791 to become the Bill of Rights, but the first two, the Twenty seventh Amendment and the proposed Congressional Apportionment Amendment, were not ratified by enough states to come into force with them. The proposed congressional pay amendment was largely forgotten until 1982, when Gregory Watson, a 19 year old sophomore at the University of Texas at Austin, wrote a paper for a government class in which he claimed that the amendment could still be ratified. He later launched a nationwide campaign to complete its ratification. The amendment eventually became part of the United States Constitution, effective May 5, 1992,
Бұл түзетудің мақсаты – заң шығару саласындағы жемқорлықты азайту, Конгресс мүшесінің жалақысы көтерілгенге дейін сайлау өткізуді талап ету. Осылайша, халық Конгресс мүшелерін олардың жалақысы өспей тұрып, қызметтен ала алады. Бұл түзету Конгресс мүшелерінің қызметінде қандай да бір өзгеріс жасады ма, әлі белгісіз.
The idea behind this amendment is to reduce corruption in the legislative branch by requiring an election before a congressperson's salary increase takes effect. The public can thus remove members of Congress from office before their salaries increase. It is unclear if the amendment produced any change in congressional behavior.
Мәтін
Сенаторлар мен өкілдердің қызметі үшін төленетін сыйақыны өзгертетін ешқандай заң, өкілдер сайлауы өткенге дейін күшіне енбейді.
No law, varying the compensation for the services of the Senators and Representatives, shall take effect, until an election of Representatives shall have intervened.
Тарихи негіздер
Бірнеше штат Конституцияны ратификациялау талқылаулары кезінде Конгресс мүшелерінің жалақысы мәселесін көтерді. Солтүстік Каролинаның ратификациялық конвенциясы Конституцияға бірнеше түзетулер ұсынды, олардың ішінде мынасы да бар: «Сенаторлар мен өкілдердің қызметтері үшін еңбекақысын белгілейтін заңдар, олардың өтуінен кейін тікелей сайланатын өкілдер сайлауынан соң күшке енуі шегерілсін; бірақ бұл мәселе бойынша бірінші болып қабылданатын заң осы талаптан тыс». Вирджинияның ратификациялық конвенциясы да сол сияқты түзетуді ұсынды. Бұл және Мэдисонның басқа ұсыныстары әр штаттан бір өкілден тұратын комиссияға жіберілді. Комиссиядан шыққан соң, Палатаның толық құрамы мәселені талқылады және 1789 жылдың 24 тамызында оны және тағы 16 түзету мақаласын қабылдады. Ұсыныстар Сенатқа жіберілді, онда 26 маңызды өзгеріс енгізілді. 1789 жылдың 9 қыркүйегінде Сенат 12 баптан тұратын түзетулер жиынтығын бекітті. 1789 жылдың 21 қыркүйегінде Палата-Сенат конференциясы комитеті Палата мен Сенаттың құқықтар туралы заң жобалары арасындағы көптеген дауларды шешу үшін шақырылды. 1789 жылдың 24 қыркүйегінде комитет есебін жариялады, ол Палата мен Сенат қарауына 12 түзету ұсынысын бекітті. Палата сол күні конференция есебін мақұлдады, ал Сенат келесі күні келісті. 1789 жылдың 25 қыркүйегінде штаттарға жіберілген 12 ұсыныстың ішінде жиырма жетінші түзету екінші орында болды. Олардың 10-ы, 3-12 нөмірлері, 27 айдан кейін ратификацияланды және «Құқықтар туралы Билль» деп танылды. Қалған ұсыныс, Конгресс өкілдігін бөлу туралы түзету, Конституцияның бөлігі болу үшін жеткілікті штаттармен ратификацияланбады. Конгресс мүшелерінің еңбекақысы туралы бап бастапқыда 1792 жылға дейін жеті штат (Кентуккиді қоса алғанда) ратификациялады, бірақ сексен жыл бойы басқа штат ратификацияламады. Огайо штатының Бас Ассамблеясы 1873 жылдың 6 мамырында Конгресс мүшелерінің жалақысын көтеруге наразылық ретінде оны ратификациялады.
Several states raised the issue of Congressional salaries as they debated whether to ratify the Constitution. North Carolina's ratifying convention proposed several amendments to the Constitution, including the following: "The laws ascertaining the compensation of senators and representatives, for their services, shall be postponed in their operation until after the election of representatives immediately succeeding the passing thereof; that excepted which shall first be passed on the subject." Virginia's ratifying convention recommended an identical amendment. This and Madison's other proposals were referred to a committee consisting of one representative from each state. After emerging from committee, the full House debated the issue and, on August 24, 1789, passed it and 16 other articles of amendment. The proposals went next to the Senate, which made 26 substantive alterations. On September 9, 1789, the Senate approved a culled and consolidated package of 12 articles of amendment. On September 21, 1789, a House–Senate conference committee convened to resolve numerous differences between the House and Senate Bill of Rights proposals. On September 24, 1789, the committee issued its report, which finalized 12 proposed amendments for the House and Senate to consider. The House agreed to the conference report that day, and the Senate concurred the next day. What would become the Twenty seventh Amendment was listed second among the 12 proposals sent on September 25, 1789, to the states for their consideration. Ten of these, numbers 3–12, were ratified 27 months later and are known as the Bill of Rights. The remaining proposal, the Congressional Apportionment Amendment, has not been ratified by enough states to become part of the Constitution. The article on Congressional compensation was initially ratified by seven states through 1792 (including Kentucky), but was not ratified by another state for eighty years. The Ohio General Assembly ratified it on May 6, 1873, in protest of an unpopular Congressional pay raise.
Қызығушылықтың қайта жанданыуы
Бұл ұсынылған түзету 1982 жылы Техас университетінің студенті Грегори Уотсон саяси ғылым курсына тақырып бойынша мақала жазғанға дейін ұмытылған болатын. Мақалада Уотсон түзету әлі де «тірі» және ратификациялануы мүмкін екенін айтты. Уотсон курстың оқытушы көмекшілерінің бірінен мақаласы үшін «C» бағасын алды. Уотсон бағаны курстың оқытушысы Шарон Уэйтке шағымдады, ол оқытушы көмекшісінің шешімін өзгертуден бас тартты. «Диллон Глоссқа қарсы» ісінде Жоғарғы Сот «ұсынылған конституциялық түзетуді ратификациялау ұсыныстан кейін белгілі бір уақыт ішінде жүзеге асуы керек» деп мәлімдеді және 1789, 1810 және 1861 жылдарғы ұсынылған түзетулерді әлі де күтіп отырғандай қарастыру «мүлдем мүмкін емес» екенін ұсынды. Бірақ «Колман Миллерге қарсы» ісінде сот конституциялық түзетулерді ратификациялаудың заңдылығы саяси мәселе екенін және осы мәселені сот жүйесіне қарастыруға болмайтынын шешті. Сондай-ақ, саяси мәселе ретінде, ратификациялау мерзімі белгіленбеген түзетудің ұзақ уақыттан кейін өмір сүру мүмкіндігін анықтау Конгресске жүктелгенін, бұл шешім «түзету ұсынылғаннан бері қалыптасқан саяси, әлеуметтік және экономикалық жағдайларға» негізделгенін айтты. Уотсон бүкіл елдегі науқанын қаржыландыру үшін жеке қаражатынан 6000 доллар жұмсады. Уотсон 1982 жылдың басында науқанын бастағанда, тек алты штаттың ратификациялағанын білді және Вирджинияның 1791 жылғы мақұлдауы штаттың соңғы әрекеті деп жаңылысты. 1983 жылы ол Огайо штатының 1873 жылы «Жалақыны ұстап алу туралы» заңға наразылық ретінде түзетуді мақұлдағанын, ал 1984 жылы Вайоминг штатының 1978 жылы Конгресс төлемдерін көтеруге қарсы наразылық ретінде солай істегенін білді. Уотсон 1997 жылға дейін, түзету қабылданғаннан кейін ғана Кентукки штатының 1792 жылы түзетуді ратификациялағанын білді. Кентукки штатының заң шығарушылары да Уотсонның 50 штатты аралау мақсатын орындамады. Уотсонның өтініші бойынша Кентукки штатының Бас Ассамблеясы 1996 жылы түзетуді ратификациялады (Сенаттың бірлескен қаулысы № 50), сонымен қатар бұл мәселе 204 жыл бұрын шешілгенін білмеді. 1983 жылдың сәуір айында Мэн штаты Уотсонның науқанының нәтижесінде түзетуді ратификациялаған алғашқы штат болды, содан кейін 1984 жылдың сәуір айында Колорадо штаты ратификациялады. Көптеген штаттық заң шығарушылар осы үрдіске қосылды, ал кейбіреулері ғасырлар бұрын бекіткеніне қарамастан, түзетуді қайта бекітті. Мичиган мен Нью-Джерси түзетуді ратификациялаған 38-ші штат болуға асықты, бірақ Мичиган осы істе жеңіліс тапты, 1992 жылдың 7 мамырында түзетуді ратификациялады, нәтижесінде түзету сертификатталды. Нью-Джерси бұған қарамастан түзетуді ратификациялады, бұл өзінен бірнеше ғасыр бұрын түзетуді қабылдамау қателігін түзетуге мүмкіндік берді.
This proposed amendment was largely forgotten until Gregory Watson, an undergraduate student at the University of Texas at Austin, wrote a paper on the subject in 1982 for a political science course. In the paper, Watson argued that the amendment was still "live" and could be ratified. Watson received a "C" grade for his paper from one of the course's teaching assistants. Watson appealed the grade to the course instructor, Sharon Waite, who declined to overrule the teaching assistant. In Dillon v. Gloss, , the Supreme Court remarked that "ratification [of a proposed constitutional amendment] must be within some reasonable time after the proposal", and suggested that it was "quite untenable" to view proposed amendments from 1789, 1810, and 1861 as still pending. But in Coleman v. Miller, , the court ruled that the validity of state ratifications of a constitutional amendment is a political matter, and thus not properly assigned to the judiciary. It also held that as a political question, it was up to Congress to determine whether an amendment with no time limit for ratification is still viable after a long time based on "the political, social and economic conditions which have prevailed during the period since the submission of the amendment". Watson used $6,000 of his own money to sponsor his nationwide effort. When Watson began his campaign in early 1982, he was aware of ratification by only six states and erroneously believed that Virginia's 1791 approval was the last action a state had taken. He discovered in 1983 that Ohio had approved the amendment in 1873 as a means of protest against the Salary Grab Act and learned in 1984 that Wyoming had done the same in 1978, as a protest against a 1977 congressional pay raise. Watson also did not know until 1997, well after the amendment's adoption, that Kentucky had ratified the amendment in 1792. Neither did Kentucky lawmakers themselvesin Watson's desire for a 50 state sweep, the Kentucky General Assembly post ratified the amendment in 1996 (Senate Joint Resolution No. 50), at Watson's request, likewise unaware that the task had already been attended to 204 years earlier. In April 1983, Maine became the first state to ratify the amendment as a result of Watson's campaign, followed by Colorado in April 1984. Numerous state legislatures followed suit, with some reaffirming the amendment despite having affirmed it centuries ago. Michigan and New Jersey rushed to be the 38th state to ratify the amendment, but Michigan was faster, ratifying the amendment on May 7, 1992, resulting in the certification of the amendment. New Jersey ratified the amendment regardless, overturning its rejection of the amendment centuries earlier.
Ратификациялауды растау
1992 жылдың 19 мамырында АҚШ архившісі Дон Уилсон 1992 жылдың 18 мамырында қол қойған жиырма жетінші түзетудің ратификацияланғаны туралы куәлігі басылып, Федералды тіркелімде жарияланды. Түзетудің заңмен ратификацияланғанын куәландырғанда, АҚШ архившісі Конгресс оған берген заңдық өкілеттіктер шегінде әрекет етті, ол бойынша: Ұлттық архивтер және құжаттар басқармасына АҚШ Конституциясына ұсынылған кез келген түзету Конституцияның ережелеріне сәйкес қабылданғаны туралы ресми хабарлама түскен кезде, АҚШ архившісі түзетуді өз куәлігімен бірге, оны қабылдаған штаттарды көрсете отырып, және ол АҚШ Конституциясының бір бөлігі ретінде толыққанды күшіне енгенін жариялауға міндетті. Конгресс тарапынан бұл мәселеге қатысты қарсы пікірлер көп болды. Батыс Вирджиния штатының сенаторы Роберт Бёрд Вильсонды Конгресс мақұлдамасысыз түзетуді растағаны үшін сынады. Бёрд түзетутің Конгресс тарапынан қабылдануын қолдағанмен, Вильсонның «тарихи дәстүрден» ауытқығанын, түзету ұсынылғаннан бері өткен ұзақ уақыт ескеріліп, Конгресс ратификацияның заңдылығын қарастырмағанын күткенін айтты. АҚШ Колумбия округінің апелляциялық соты жиырма жетінші түзету жылдық COLA-ға (көрсеткіштің өзгеруіне) әсер етпейді деп шешті. Шаффер Клинтонға қарсы істе АҚШ-тың оншы апелляциялық округінің соты мұндай COLA-ны алған Конгресс мүшелеріне федералды сотта оған шағымдануға құқық бермейді деп шешті; Жоғарғы Сот екі де істі қараған жоқ, демек бұл түзетутің COLA-ға тигізетін әсері туралы шешім қабылдаған жоқ.
On May 19, 1992, the Twenty seventh Amendment's certificate of ratification, signed by the Archivist of the United States, Don W. Wilson, on May 18, 1992, was printed and published in the Federal Register. In certifying that the amendment had been duly ratified, the Archivist of the United States had acted under statutory authority granted to his office by the Congress under , which states:Whenever official notice is received at the National Archives and Records Administration that any amendment proposed to the Constitution of the United States has been adopted, according to the provisions of the Constitution, the Archivist of the United States shall forthwith cause the amendment to be published, with his certificate, specifying the States by which the same may have been adopted, and that the same has become valid, to all intents and purposes, as a part of the Constitution of the United States. The response in Congress was sharp. Senator Robert Byrd of West Virginia scolded Wilson for certifying the amendment without congressional approval. Although Byrd supported congressional acceptance of the amendment, he contended that Wilson had deviated from "historic tradition" by not waiting for Congress to consider the ratification's validity, given the extremely long time since the amendment had been proposed. the United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit ruled that the Twenty seventh Amendment does not affect annual COLAs. In Schaffer v. Clinton, the United States Court of Appeals for the Tenth Circuit ruled that receiving such a COLA does not grant members of the Congress standing in federal court to challenge it; the Supreme Court did not hear either case, and so has never ruled on this amendment's effect on COLAs.
Бюджет жоқ, жалақы жоқ
No Budget, No Pay Act 2012 жылы және 2013 жылы үкімет жұмысы тоқталған кезде заң шығарушыларға жалақы төленбеуін қамтамасыз ету мақсатында ұсынылды. Бұл заң жобасы екі партиялық қолдауға ие болғанымен, Конгресс мүшелерінің еңбекақысын келесі сайлауға дейін "өзгерте" алмайтынын көздейтін жиырма жетінші түзетуді бұзуы мүмкін деген алаңдаушылықтар туды. Заң жобасы қабылданбады және Жоғарғы Сот оның конституциялықтығын қарастырған жоқ.
The No Budget, No Pay Act was proposed in 2012 and again in 2013 to prevent lawmakers from being paid during a government shutdown. The bill received limited bipartisan support, but concerns were raised that it violated the twenty seventh amendment saying that Congress may not "vary" the compensation of its members until the next election. The bill did not pass and the Supreme Court has not addressed its constitutionality.
Жалпы көздер
Конгресс кітапханасының үнемі жаңарып тұратын онлайн нұсқасы.
The Library of Congress' regularly updated online version.