Соғыс өкілеттіктері туралы заң (1973) – АҚШ президентінің Конгресс рұқсатынсыз әскери қимылға қатысу құқығын шектейді. 48 сағат хабарлау, 60 күндік шектеу.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1973 жылғы АҚШ федералды заңы (50 U.S.C. 1541 48)
1973 U. S. federal law (50 U. S. C. 1541 48)
Соғыс өкілеттіктері туралы қаулы (Соғыс өкілеттіктері туралы 1973 жылғы қаулы немесе Соғыс өкілеттіктері туралы заң) – АҚШ президентінің АҚШ Конгресінің келісімінсіз АҚШ-ты қарулы қақтығысқа тарту өкілеттігін тексеруге бағытталған федералды заң. Бұл қаулы АҚШ Конгресінің бірлескен қарары нысанында қабылданды. Онда президент АҚШ Қарулы күштерін тек Конгресс соғыс жариялаған жағдайда, «заңдық өкілеттік» немесе «АҚШ-қа, оның аумақтарына немесе иелігіне, немесе оның қарулы күштеріне жасалған шабуылдан туындаған ұлттық төтенше жағдай» болғанда ғана әрекет етуге жіберуге болады деп көзделген. Соғыс өкілеттіктері туралы қаулы президентті Қарулы күштерді әскери қимылға жібергеннен кейін 48 сағат ішінде Конгреске хабарлауды талап етеді және Конгрестің әскери күш қолдануға рұқсат беруі немесе АҚШ-тың соғыс жариялауы болмаса, Қарулы күштердің 60 күннен астам уақытқа қалуына тыйым салады, сондай-ақ 30 күндік кері тартылу мерзімі қарастырылған. Бұл қаулы Конгресс Палатасы мен Сенаттың үштен екісінің дауысымен қабылданды, президент Ричард Никсонның ветосын күштен шығарды. Соғыс өкілеттіктері туралы қаулы бұрын бұзылған деп айтылған. Алайда, Конгресс мұндай оқиғалардың барлығын мақұлдаған жоқ және ешбір шағым президентке қарсы заңды шараларға әкелген жоқ.
The War Powers Resolution (also known as the War Powers Resolution of 1973 or the War Powers Act) is a federal law intended to check the U. S. president's power to commit the United States to an armed conflict without the consent of the U. S. Congress. The resolution was adopted in the form of a United States congressional joint resolution. It provides that the president can send the U. S. Armed Forces into action abroad only by declaration of war by Congress, "statutory authorization", or in case of "a national emergency created by attack upon the United States, its territories or possessions, or its armed forces". The War Powers Resolution requires the president to notify Congress within 48 hours of committing armed forces to military action and forbids armed forces from remaining for more than 60 days, with a further 30 day withdrawal period, without congressional authorization for use of military force (AUMF) or a declaration of war by the United States. The resolution was passed by two thirds each of the House and Senate, overriding the veto of President Richard Nixon. It has been alleged that the War Powers Resolution has been violated in the past. However, Congress has disapproved all such incidents, and no allegations have resulted in successful legal actions taken against a president.
Негізгі оқиғалар мен жолдар
Вьетнам соғысы кезінде АҚШ көп жылдар бойы соғыс жарияламастан, аса қақтығысты жағдайларға қатысты. Көптеген конгресс мүшелері АҚШ соғысқа қашан араласуы керек немесе соғысқа алып келуі мүмкін қарулы күштерді қолдану туралы шешім қабылдау үшін Конгрестің билігінің әлсіреуіне алаңдады. Бұл президент Никсонның Вьетнам соғысы кезінде Конгреске хабарламастан Камбоджаны жасырын бомбалау туралы ақпараттардың жария болуына байланысты туындады. Соғыс өкілеттігі туралы резолюцияны Өкілдер палатасы мен Сенат мақұлдады, бірақ президент Ричард Никсон оған вето қойды. Конгресс екі палатаның үштен екісінің дауысымен ветоны жоққа шығарып, 1973 жылдың 7 қарашасында бірлескен қаулыны заң күшіне енгізді.
During the Vietnam War, the United States found itself involved for many years in situations of intense conflict without a declaration of war. Many members of Congress became concerned with the erosion of congressional authority to decide when the United States should become involved in a war or the use of armed forces that might lead to war. It was prompted by news leaking out that President Nixon conducted secret bombings of Cambodia during the Vietnam War without notifying Congress. The War Powers Resolution was passed by both the House of Representatives and Senate but was vetoed by President Richard Nixon. By a two thirds vote in each house, Congress overrode the veto and enacted the joint resolution into law on November 7, 1973.
Орындау, 1993-2002 жылдар
Президенттер Конгреске Соғыс өкілеттіктері туралы резолюцияның нәтижесінде 130 есеп ұсынды, бірақ тек біреуі (Маягуэз оқиғасы) 4-тармақты сілтеді және күштер жаушылық қимылдарына немесе жақын қауіпке енгізілгенін нақты айтты. Конгресс Ливандағы көпұлтты күштерге қатысты Соғыс өкілеттіктері туралы резолюцияны қолданды (P. L. 98-119), ол 1982 және 1983 жылдары Ливанда 18 айға теңіз жаяу әскерлерінің болуына рұқсат берді. Сонымен қатар, 1991 жылғы Иракқа қарсы әскери күш қолдануға уәкілеттік беру туралы резолюция, ол 1991 жылғы Персы шығанағы соғысы кезінде АҚШ-тың Ирак күштеріне қарсы жауынгерлік операциялар жүргізуіне рұқсат берді, Соғыс өкілеттіктері туралы резолюция мағынасындағы арнайы заңдық уәкілеттік құрады. 1993 жылдың 9 қарашасында Палата Соғыс өкілеттіктері туралы резолюцияның бір бөлігін пайдаланып, АҚШ күштерінің 1994 жылдың 31 наурызына дейін Сомалиден шығарылуын талап етті; Конгресс бұл шараны бұрыннан-ақ қаржыландыру заңнамасында қабылдаған еді. Соңғы кезде Президент Клинтонның кезінде бұрынғы Югославия, Босния, Косово, Ирак және Гаитиде, ал Президент Джордж Буш кезінде 2001 жылдың 11 қыркүйегінен кейін АҚШ-қа қарсы террористік шабуылдарға жауап ретінде соғыс өкілеттіктері мәселесі туды. "1999 жылы Президент Клинтон Косоводағы бомбалау кампаниясын 60 күндік мерзімнен кейін екі аптадан астам уақытқа созды. Дегенмен, Клинтонның құқықтық командасы оның әрекеттері Соғыс өкілеттіктері туралы резолюцияға сәйкес келеді деген пікір білдірді, себебі Конгресс операцияны қаржыландыру туралы заң жобасын мақұлдады, олардың пікірінше, бұл жасырын рұқсат саналды. Бұл теория даулы болды, өйткені Соғыс өкілеттіктері туралы резолюция мұндай қаржыландыру рұқсат емес екенін нақты айтады". Клинтонның Косоводағы әрекеттерін Конгресс мүшесі Кемпбелл Клинтонға қарсы Вашингтон округінің ісінде Соғыс өкілеттіктері туралы резолюцияның бұзылуы ретінде шағымдады, бірақ сот бұл мәселені сотқа қатысты емес саяси мәселе деп тапты. Сондай-ақ, Клинтон 90 күндік мерзімнен 12 күн бұрын аймақтан шығып кеткендіктен, ол заңға сәйкес әрекет еткені де қабылданды. 1991 жылғы Персы шығанағы соғысынан кейін, Ирактың Біріккен Ұлттар Ұйымының қаулыларын орындау үшін күш қолдану, әсіресе Ирактың ұшуға тыйым салынған аймақтарын сақтау арқылы, соғыс өкілеттіктері мәселесі болып қала берді. 2002 жылдың қазан айында Конгресс Иракқа қарсы әскери күш қолдану туралы заң қабылдады, ол Президент Джордж Бушқа АҚШ-ты Ирактан қорғауға және БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің тиісті қаулыларын орындауға қажетті күш қолдануға рұқсат берді. Бұл 2001 жылғы әскери күш қолдану туралы рұқсатқа қосымша болды.
Presidents have submitted 130 reports to Congress as a result of the War Powers Resolution, although only one (the Mayagüez incident) cited Section 4(a)(1) and specifically stated that forces had been introduced into hostilities or imminent danger. Congress invoked the War Powers Resolution in the Multinational Force in Lebanon Act (P. L. 98 119), which authorized the Marines to remain in Lebanon for 18 months during 1982 and 1983. In addition, the Authorization for Use of Military Force Against Iraq Resolution of 1991 , which authorized United States combat operations against Iraqi forces during the 1991 Gulf War, stated that it constituted specific statutory authorization within the meaning of the War Powers Resolution. On November 9, 1993, the House used a section of the War Powers Resolution to state that U. S. forces should be withdrawn from Somalia by March 31, 1994; Congress had already taken this action in appropriations legislation. More recently, under President Clinton, war powers were at issue in former Yugoslavia, Bosnia, Kosovo, Iraq, and Haiti, and under President George W. Bush in responding to terrorist attacks against the U. S. after September 11, 2001. "[I]n 1999, President Clinton kept the bombing campaign in Kosovo going for more than two weeks after the 60 day deadline had passed. Even then, however, the Clinton legal team opined that its actions were consistent with the War Powers Resolution because Congress had approved a bill funding the operation, which they argued constituted implicit authorization. That theory was controversial because the War Powers Resolution specifically says that such funding does not constitute authorization." Clinton's actions in Kosovo were challenged by a member of Congress as a violation of the War Powers Resolution in the D. C. Circuit case Campbell v. Clinton, but the court found the issue was a non justiciable political question. It was also accepted that because Clinton had withdrawn from the region 12 days prior the 90 day required deadline, he had managed to comply with the act. After the 1991 Gulf War, the use of force to obtain Iraqi compliance with United Nations resolutions, particularly through enforcement of Iraqi no fly zones, remained a war powers issue. In October 2002 Congress enacted the Authorization for Use of Military Force Against Iraq , which authorized President George W. Bush to use force as necessary to defend the United States against Iraq and enforce relevant United Nations Security Council Resolutions. This was in addition to the Authorization for Use of Military Force of 2001.
Ливия, 2011 жыл
2011 жылдың наурызында АҚШ-тың Мемлекеттік хатшысы Хиллари Клинтон Конгресс алдында куәлік беріп, Обама әкімшілігінің Ливияға әскери араласуына немесе осы мәселе бойынша болашақ шешімдерге Конгрестің рұқсаты қажет емес екенін мәлімдеді. Бұл мәлімдеме екі партияның өкілдерінен түскен қарсылықтарға қарамастан жасалды, олар әкімшіліктің Соғыс өкілеттіктері туралы заңды бұзуда деп санайтын. Бұл құпия брифингте ол әкімшіліктің рұқсатсыз әскери әрекеттерге қатысты 60 күндік шектеуді көздерінен шығарып тастауды жоспарлап отырғанын айтты. Бірнеше айдан кейін ол Ливиядағы әскери операцияға қатысты АҚШ әлі де миссиялардың төрттен бірін орындап жатқанын мәлімдеді. "Нью-Йорк Таймс" газеті көптеген президенттер Соғыс өкілеттіктері туралы заңның басқа да тараптарын айналып өткенмен, рұқсатсыз әскери әрекеттерге қатысты 60 күндік мерзімді сақтамауға қатысты мұндай жағдай бұрын болмағанын хабарлады. 1980 жылы Әділет министрлігі конституциялық деп таныған бұл шектеуді бұзу туралы мәселе туындады. 2011 жылдың маусымында Мемлекеттік департамент Ливиядағы жағдайды Соғыс өкілеттіктері туралы заңның мағынасында "жауынгерлік қимыл" деп қарастырмады, бұл 2011 жылы Қорғаныс министрлігі мен Әділет министрлігінің Заң кеңесі берген заңдық тұжырымдамаға қайшы келді. 2011 жылдың 20 мамыры АҚШ-тың Ливиядағы әскери операциясының 60-шы күні болды (БҰҰ қаулысы аясында), бірақ президент Обама АҚШ Конгресінен нақты рұқсат алмастан бұл мерзімге жетті. Президент Обама Конгреске АҚШ басшылығы НАТО-ға берілгенін және АҚШ-тың қатысуы "шектелген" болғандықтан рұқсат қажет емес екенін хабарлады. 2011 жылдың 28 сәуіріне дейін АҚШ барлық әуедегі жанармай құю миссияларының 75 пайызын жүзеге асырды, операцияның 70 пайызын барлау, қадағалау және түйіндемелік ақпаратпен қамтамасыз етті және операцияда қолданылған барлық ұшақтардың 24 пайызын құрады. Қыркүйек айында АҚШ барлық әскери миссиялардың 26 пайызын орындады, бұл "Бірыңғай қорғаушы" операциясына басқа НАТО елдеріне қарағанда көбірек үлес қосты. Мемлекеттік департамент Конгрестен арнайы рұқсат сұрады (бірақ оны алмады). 2011 жылдың 3 маусымында АҚШ Өкілдер палатасы Ливиядағы НАТО операцияларында американдық әскердің қатысуын жалғастырғаны үшін президент Обаманы айыптауға дауыс берді, олар бұл әрекетті Соғыс өкілеттіктері туралы заңды бұзу деп санайтын. "Нью-Йорк Таймс" газетінде Йель университетінің құқық профессоры Брюс Акерманның пікір мақаласында Обаманың ұстанымы "заңдық негізге ие емес" екені айтылды. Сондай-ақ, осы ұстанымды қабылдау арқылы Ақ үй соңғы 75 жылда заң үстемдігін сақтау үшін атқарушы билік қалыптастырған дәстүрлі құқықтық процесті бұзды делінген.
Secretary of State Hillary Clinton testified to congress in March 2011 that the Obama administration did not need congressional authorization for its military intervention in Libya or for further decisions about it, despite congressional objections from members of both parties that the administration was violating the War Powers Resolution. During that classified briefing, she reportedly indicated that the administration would sidestep the Resolution's provision regarding a 60 day limit on unauthorized military actions. Months later, she stated that, with respect to the military operation in Libya, the United States was still flying a quarter of the sorties, and the New York Times reported that, while many presidents had bypassed other sections of the War Powers Resolution, there was little precedent for exceeding the 60 day statutory limit on unauthorized military actions – a limit which the Justice Department had said in 1980 was constitutional. The State Department publicly took the position in June 2011 that there was no "hostility" in Libya within the meaning of the War Powers Resolution, contrary to legal interpretations in 2011 by the Department of Defense and the Department of Justice Office of Legal Counsel. May 20, 2011, marked the 60th day of US combat in Libya (as part of the UN resolution) but the deadline arrived without President Obama seeking specific authorization from the US Congress. President Obama notified Congress that no authorization was needed, since the US leadership had been transferred to NATO, and since US involvement was somewhat "limited". In fact, as of April 28, 2011, the US had conducted 75 percent of all aerial refueling sorties, supplied 70 percent of the operation's intelligence, surveillance, and reconnaissance, and contributed 24 percent of the total aircraft used in the operation. By September, the US had conducted 26 percent of all military sorties, contributing more resources to Operation Unified Protector than any other NATO country. The State Department requested (but never received) express congressional authorization. On Friday, June 3, 2011, the US House of Representatives voted to rebuke President Obama for maintaining an American presence in the NATO operations in Libya, which they considered a violation of the War Powers Resolution. In The New York Times, an opinion piece by Yale Law Professor Bruce Ackerman stated that Obama's position "lacks a solid legal foundation. And by adopting it, the White House has shattered the traditional legal process the executive branch has developed to sustain the rule of law over the past 75 years."
Сирия, 2012-2017 жылдар
2012 жылдың соңында немесе 2013 жылдың басында АҚШ президенті Барак Обаманың тапсырмасымен Орталық барлау агенттігі (ЦРУ) «Сикамор ағашы» бағдарламасын басқаруға бекітілді. Бұл бағдарлама Сирия президенті Башар Асадқа қарсы күресіп жатқан көтерілісшілерді қаруландыру және оқытуды қамтитын жасырын жоба болды, ал Мемлекеттік департамент бос Сирия армиясын қару-жарақсыз көмекпен қамтамасыз етті. Сирия азаматтық соғысында бірнеше рет химиялық қару қолданылғаннан кейін, соның ішінде 2013 жылдың 21 тамызында Гутадағы химиялық шабуылдан соң, Обама Сирияда әскери күш қолдануға рұқсат беру үшін Конгреске жүгінді, бірақ Конгресс оның өтінішін қабылдамады. Оның орнына Конгресс қорғаныс министріне «Сириялық оппозицияның және басқа да Сириялық топтар мен жеке тұлғалардың тиісті тексеруден өткен элементтеріне оқу, жабдық, жарақтар және материалдық-техникалық қолдау көрсетуге» уәкілеттік беретін заң қабылдады. Заңда АҚШ әскерлерін немесе басқа да АҚШ күштерін жаулық қимылдарға тартуға тыйым салынды. Заңда былай делінген: «Осы бөлімнің ешқандай ережесі АҚШ Қарулы Күштерін жаулық қимылдарға немесе жағдайларға енгізуге арнайы заңдық рұқсат беру ретінде түсіндірілмейді, онда жағдайлар жаулық қимылдарды анық көрсетеді». Бұл тыйымға қарамастан, Обама, содан кейін АҚШ президенті Дональд Трамп Сирияға жердегі күштерді енгізді, және АҚШ елге толыққанды араласты, бірақ бұл күштер негізінен одақтас күштерді оқытуға бағытталған еді. 2017 жылдың 6 сәуірінде АҚШ Сирияның химиялық қару қолданғаны туралы айыптауларға жауап ретінде Сириядағы Шайрат әуе базасына 59 дана BGM 109 Tomahawk зымыранын ұшырды. Конституциялық құқық сарапшысы және заң профессоры Стивен Владек бұл шабуылдың Соғыс өкілеттігі туралы резолюцияны бұзуы мүмкін екенін атап өтті.
In late 2012 or early 2013, at the direction of U. S. President Barack Obama, the Central Intelligence Agency (CIA) was put in charge of Timber Sycamore, a covert program to arm and train the rebels who were fighting against Syrian President Bashar Assad, while the State Department supplied the Free Syrian Army with non lethal aid. Following the use of chemical weapons in the Syrian Civil War on several occasions, including the Ghouta chemical attack on 21 August 2013, Obama asked Congress for authorization to use military force in Syria, which Congress rejected. Instead, Congress passed a bill that specified that the Defense Secretary was authorized " to provide assistance, including training, equipment, supplies, and sustainment, to appropriately vetted elements of the Syrian opposition and other appropriately vetted Syrian groups and individuals " The bill specifically prohibited the introduction of U. S. troops or other U. S. forces into hostilities. The bill said: "Nothing in this section shall be construed to constitute a specific statutory authorization for the introduction of United States Armed Forces into hostilities or into situations wherein hostilities are clearly indicated by the circumstances." In spite of the prohibition, Obama, and later U. S. President Donald Trump, introduced ground forces into Syria, and the United States became fully engaged in the country, though these troops were primarily for training allied forces. On April 6, 2017, the United States launched 59 BGM 109 Tomahawk missiles at Shayrat airbase in Syria in response to Syria's alleged use of chemical weapons. Constitutional scholar and law professor Stephen Vladeck has noted that the strike potentially violated the War Powers Resolution.
Йемен, 20182019
2018 жылы сенаторлар Берни Сандерс (I–VT), Крис Мерфи (D–CT) және Майк Ли (R–UT) Соғыс өкілеттіктері туралы резолюцияны қолдану және Сауд Арабиясы бастаған Йемендегі әскери араласуға АҚШ-тың қолдауын тоқтату туралы заң жобасын ұсынды. Бұл араласу нәтижесінде мыңдаған бейбіт тұрғындар қаза тауып, "тағы миллиондаған адам аштық пен аурудан зардап шегуде". Сандерс бұл заң жобасын алғаш рет 115-ші Конгресте 2018 жылдың ақпан айында енгізді, бірақ Сенат 2018 жылдың наурызында оны қараудан бас тартты. 2018 жылдың қазан айында Джамал Хашоггинің қазасынан кейін заң жобасына қызығушылық арта түсті, сондай-ақ Сенат Сауд Арабиясының Мұрагер ханзадасы Мұхаммед бин Салманды Хашоггидің өліміне жауапты деп тану туралы резолюцияны мақұлдады. 2018 жылдың желтоқсан айында Сенат 56-41 дауыспен Соғыс өкілеттіктері туралы резолюцияны қолдады. Дегенмен, Өкілдер палатасы 115-ші Конгресс аяқталғанға дейін бұл резолюция бойынша дауыс берген жоқ. Заң жобасы 116-шы Конгресте 2019 жылдың қаңтар айында қайтадан ұсынылды, ал Сандерс 2019 жылдың 13 наурызында дауыс беру күнін жариялады. Заң жобасы Сенатта 54-46 дауыспен, ал Өкілдер палатасында 247-175 дауыспен мақұлданды. Президент Трамп 2019 жылдың 16 сәуірінде заң жобасына вето қойды. 2019 жылдың 2 мамырында Сенат ветоны жою үшін қажетті үштен екі көпшілік дауыс жинамады.
In 2018, Senators Bernie Sanders (I–VT), Chris Murphy (D–CT), and Mike Lee (R–UT) sponsored a bill to invoke the War Powers Resolution and to end U. S. support for the Saudi led military intervention in Yemen, which has resulted in thousands of civilian casualties and "millions more suffering from starvation and disease." Sanders first introduced the bill in the 115th Congress in February 2018, but the Senate voted to table the motion in March 2018. Interest grew in the bill after the assassination of Jamal Khashoggi in October 2018, with the Senate also approving a resolution holding Saudi Crown Prince Mohammed Bin Salman responsible for Khashoggi's death. The Senate voted 56 to 41 to invoke the War Powers Resolution in December 2018. However, the House of Representatives did not vote on the resolution before the conclusion of the 115th Congress. The bill was introduced in the 116th Congress in January 2019 with Sanders announcing a vote to take place on March 13, 2019. The bill was approved by the Senate in a 54–46 vote and was approved by the House of Representatives 247–175. The bill was vetoed by President Trump on April 16, 2019. On May 2, 2019, the Senate failed to reach the two thirds majority vote in order to override the veto.
Иран, 2020 жыл
2020 жылдың 4 қаңтарында Ақ үй Конгреске күні бұрын ирандық генерал Қасем Сулейманиге қарсы қаза тапқанша ұшақсыз шабуыл жасалғанын ресми түрде хабарлады. Палата спикері Нэнси Пелоси құжаттың толығымен құпия деп танылғанын және ол "көп сұрақтар тудырып, жауап бермейтінін" айтты. Сенаттағы көпшілік көшбасшысы Митч Макконнелл барлық сенаторлар үшін құпия брифинг ұйымдастыратынын мәлімдеді. Сенатор Тим Кейн (Вирджиния штаты) АҚШ Қарулы күштерінің және үкіметтің кез келген бөлігінің Иранға қарсы соғыс әрекеттерін жүргізуіне тыйым салатын резолюция ұсынды. Сенатор Берни Сандерс (Вермонт штаты) және өкіл Ро Ханна (Калифорния штаты) 3 қаңтарда қаржыландыруға қарсы резолюция енгізді. Трамп әкімшілігі Қасем Сулейманиге жасалған шабуылдың 2002 жылғы Әскери күш қолдануға рұқсат беру туралы резолюцияға сәйкес жүргізілгенін мәлімдеді. Әскери күш қолдануға рұқсат беру туралы резолюцияны (AUMF) шексіз қақтығыстар үшін пайдаланудың заңдылығы талқылауларға себеп болды. 2020 жылдың 13 ақпанында Сенат 55-45 дауыспен осыған ұқсас, заңдық күші бар артықшылықты резолюцияны қабылдады. Трамп 2020 жылдың 6 мамырында Сенат резолюциясына вето қойды, резолюция президенттің әскери күш қолдану жөніндегі конституциялық өкілеттігін АҚШ пен оның күштерін жақын арадағы шабуылдан қорғаумен ғана шектейтінін дұрыс емес көрсетіп отыр деп мәлімдеді. Кейн Трамптың ветосы "шексіз соғыстарға" және "Таяу Шығыстағы қажетсіз соғыстарға" мүмкіндік беретінін айтты. Сенат келесі күні ветоны жоюға тырысты. Ветоны жою үшін кем дегенде 67 дауыс қажет болды, бірақ 49-44 дауыспен бұл әрекет сәтсіз аяқталды.
On January 4, 2020, the White House officially notified Congress that it had carried out a fatal drone strike against Iranian General Qasem Soleimani a day earlier. House Speaker Nancy Pelosi said that the entire document was classified and that it "raises more questions than it answers." Senate Majority Leader Mitch McConnell said he would set up a classified briefing for all senators. Senator Tim Kaine (D–VA) had already introduced a resolution to prevent the U. S. Armed Forces or any part of the government to use hostilities against Iran. Senator Bernie Sanders (I–VT) and Representative Ro Khanna (D–CA) introduced an anti funding resolution, also on January 3. The Trump Administration stated that the attack on Qasem Soleimani was carried out in accordance with the War Powers Resolution under the Authorization for Use of Military Force (AUMF) resolution of 2002. The legalities of using the AUMF for endless conflicts has been a source of debate. On February 13, 2020, the Senate passed a similar legally binding privileged resolution by a vote of 55–45. Trump vetoed the Senate resolution on May 6, 2020, stating the resolution mistakenly "implies that the president's constitutional authority to use military force is limited to defense of the United States and its forces against imminent attack." Kaine stated Trump's veto could enable "endless wars" and "unnecessary war in the Middle East". The Senate attempted to override the veto the following day. The attempt need at least 67 votes to override, with it failing by a vote of 49–44.
Конституциялық негіздеуге қатысты сұрақтар
Соғыс өкілеттігі туралы қаулы қабылданғаннан бері даулы болып келді. Қаулыны қабылдағанда Конгресс өзінің өкілеттігін растау үшін Қажетті және Тиісті ережесін нақты айтады. Қажетті және Тиісті ережесіне сәйкес, Конгресс өзінің ғана емес, сонымен қатар АҚШ Үкіметіне немесе оның кез келген бөліміне немесе лауазым иесіне Конституциямен берілген барлық басқа да өкілеттіктерді іске асыру үшін қажетті және тиісті барлық заңдарды қабылдауға құқылы. Соғыс өкілеттігі туралы қаулының Президенттің Бас қолбасшы ретіндегі өкілеттігін шектеулері Конституцияға сәйкес пе деген мәселе дау тудырып отыр. Сондықтан президенттер Конгреске есеп беруді талап ететін баяндамалар жасады, онда президенттің пікірінше, қаулы конституцияға қайшы екенін ескере отырып, олар "қаулыға сәйкес" емес, "оған сәйкес" екенін көрсетеді. Филип Боббиттің пікірінше, Соғыс өкілеттігі туралы қаулының конституцияға қайшы болуының бір себебі – «соғыс жариялау билігі тізімделген билік емес» және соғыс «жариялау» ұғымы «соғыс бастау» ұғымымен «қазіргі заманғы мәтіндік түсінік» ретінде қарастырылады. Боббиттің сөзіне қарағанда, Конституцияны жасаушылар АҚШ-тың соғысқа қатысуының жолы заңдық рұқсат беру екенін сенген, ал «жариялау» тек Франциямен болған Квази соғыстың тарихы көрсеткендей, толыққанды соғыс үшін ғана арналған. Жалпы алғанда, конституциялық биліктер бөлініп кетпейді, керісінше, «байланысқан және реттелген»; Конгресстің қарулы күштерге бақылауы тиесілі қаржыландыру арқылы «құрылымдалады», ал Президент бұйрық береді; сондықтан соғыс жариялау актісіне мән берудің қажеті жоқ. Боббиттің пікірінше, «демократия құпия саясатты көтере алмайды», өйткені ол үкіметтік әрекеттердің заңдылығын әлсіретеді. Екінші аргумент – «биліктердің бөлінуі» қағидасын бұзу мүмкіндігі және қаулы заң шығару және атқарушы функциялар арасындағы тепе-теңдікті өзгерте ме деген сұрақ. Конституциялық даудың осы түрі президент Эндрю Джонсонның (1867) лауазымнан босату туралы заңмен болған дауға ұқсас. Осыған дейін Конгресс (сол кездегі президенттің ветосына қарсы) заң қабылдады, ол президенттен Кабинет мүшелерін және атқарушы биліктің басқа да лауазымдарын алып тастау үшін Конгресс мақұлдауын алуды талап етті. АҚШ Жоғарғы Соты бұл заңды 1926 жылға дейін конституцияға қайшы деп жарияламады. Эндрю Джонсон заңды бұзған кезде, Өкілдер палатасы оған импичмент жариялады; Сенатта оны қызметтен босатуға бағытталған әрекет импичмент процесі кезінде бір дауысқа жетпеді. Мұндағы биліктерді бөлу мәселесі – Соғыс өкілеттігі туралы қаулының Конгресс мақұлдауын және президенттің Конгреске есеп беруін талап етуі I және II баптарда белгіленген конституциялық тепе-теңдікті өзгерте ме, яғни Конгресске «соғыс жариялау», «жер және теңіз күштерін басқару және реттеу ережесін жасау» (I бап, 8-тармақ) және сол күштерді қаржыландыруды бақылау үшін, ал атқарушы билікке Бас қолбасшы ретінде табиғи билік беріледі. Бұл аргумент басқа заңдармен басқа атқарушы лауазымды адамдар мен агенттіктерге салынған басқа есеп беру талаптарын қарастырмайды, сондай-ақ Конгресске «жер және теңіз күштерін басқару және реттеу ережесін жасауға» өкілеттік беретін I баптың 8-тармағын да қарастырмайды. Конституцияда Конгресске «теңіз күштерін қамтамасыз ету және ұстау» құқығы берілгені нақты айтылған (I бап, 8-тармақ). Теңіз күштерін «ұстау» идеясы теңіз күштерінің ұлттық қорғаныстың тұрақты құралы болатынын білдіреді. Конституцияда құрлық әскерлерінің екі түрі сипатталған (I бап, 8-тармақ): милиция (жергілікті қорғаныс күштеріне және мемлекеттік ерікті полктарға ұйымдастырылған қарулы азаматтар), Конгресс 1792 жылғы милиция актілерінде жасағаны сияқты, «ұйымдастыруды, қаруландыруды және тәртіпті [оқытуды]» «шақырып» және «ұйғарып» алады; және армия, Конгресс «көтере алады және қолдай алады», екі жылдан аспайтын мерзімге шектелген тұрақты қаржыландыру актілері арқылы. Бұл бөлім революциялық соғыстың Континенттік армиямен, Континенттік конгресспен және жеке колониялар көтерген жергілікті милициялар мен ерікті полктермен қалай жүргізілгеніне сәйкес келеді. Соғыстан кейін Конфедерация мақалалары бойынша, шағын тұрақты армия, Бірінші американдық полк құрылды және уақыт өте Конгресс оны біртіндеп ұлғайтты, содан кейін Конституцияны ратификациялаудан кейін Регулярлық армияға айналды. Тұрақты армияның болуы және АҚШ президентіне «бас қолбасшы» ретінде өкілеттік берілгені оның әскери қолбасшы ретінде конституцияны қорғауға берген антын орындау үшін қажетті күштерді қолдану қабілетін білдіреді. Сонымен қатар, INS v. Chadha ісінде судья Уайт талқылаған, Соғыс өкілеттігі туралы қаулының «негізгі ережесі», атап айтқанда, 50 U. S. C. 1544(c), дұрыс емес заң шығару ветосы болып табыла ма деген шешілмеген заңдық мәселе бар. (Chadha, 462 U. S. 919, 971 қараңыз.) Аталған 1544(c) тармағында «Президент Конгресс бірлескен қарармен бас тартса, осы күштер Президенттің бұйрығымен алынып тасталады» делінген. Судья Уайт Chadha шешіміне сәйкес, 1544(c) тармағы Президенттік ұсыну ережесін бұзу болар еді деп мәлімдейді. Chadha ісіндегі көпшілік бұл мәселені шешпейді. Судья Уайт өзінің қарсы пікірінде бұл тармақ I баптың 8-тармағында белгіленген Конгресс өкілеттігіне сәйкес келе ме, яғни «жер және теңіз күштерін басқару және реттеу ережесін жасауға» құқығы бар ма, деген мәселені қарастырмайды және бағаламайды. Chadha шешімінен кейін қабылданған бір аргумент – Соғыс өкілеттігі туралы қаулы Президентке заң шығару билігін жүктемейді және Chadha шешімі тек Конгресс өзінің билігін қайтаруға тырысқанда ғана қолданылады. 2018 жылдың 6 маусымында АҚШ Сенатының Отан қорғау және үкіметтік істер комитетінің Федералдық шығындарды бақылау және төтенше жағдайларды басқару кіші комитетінде соғыс өкілеттігі және рұқсатсыз әскери қатысудың федералдық шығындарға тигізетін әсері тақырыбында тыңдау өтті. Кіші комитетке куәлік бергендер – құқық профессоры Эндрю Наполитано және Джонатан Терли, сондай-ақ ACLU өкілі Кристофер Андерс болды.
The War Powers Resolution has been controversial since it was passed. In passing the resolution, Congress specifically cites the Necessary and Proper Clause for its authority. Under the Necessary and Proper Clause, it is specifically provided that the Congress shall have the power to make all laws necessary and proper for carrying into execution, not only its own powers but also all other powers vested by the Constitution in the Government of the United States, or in any department or officer thereof. There is controversy over whether the War Powers Resolution's constraints on the President's authority as Commander in Chief are consistent with the Constitution. Presidents have therefore drafted reports to Congress required of the President to state that they are "consistent with" the War Powers Resolution rather than "pursuant to" so as to take into account the presidential position that the resolution is unconstitutional. One argument for the unconstitutionality of the War Powers Resolution by Philip Bobbitt argues "The power to make war is not an enumerated power" and the notion that to "declare" war is to "commence" war is a "contemporary textual preconception". Bobbitt contends that the Framers of the Constitution believed that statutory authorization was the route by which the United States would be committed to war, and that 'declaration' was meant for only total wars, as shown by the history of the Quasi War with France (1798–1800). In general, constitutional powers are not so much separated as "linked and sequenced"; Congress's control over the armed forces is "structured" by appropriation, while the President commands; thus the act of declaring war should not be fetishized. Bobbitt also argues that "A democracy cannot tolerate secret policies" because they undermine the legitimacy of governmental action. A second argument concerns a possible breach of the 'separation of powers' doctrine, and whether the resolution changes the balance between the Legislative and Executive functions. This type of constitutional controversy is similar to one that occurred under President Andrew Johnson with the Tenure of Office Act (1867). In that prior instance, the Congress passed a law (over the veto of the then President) that required the President to secure Congressional approval for the removal of Cabinet members and other executive branch officers. The Act was not declared unconstitutional by the Supreme Court of the United States until 1926. When Andrew Johnson violated the Act, the House of Representatives impeached him; action in the Senate to remove him failed by one vote during his impeachment trial. Here, the separation of powers issue is whether the War Powers Resolution requirements for Congressional approval and presidential reporting to Congress change the constitutional balance established in Articles I and II, namely that Congress is explicitly granted the sole authority to "declare war", "make Rules for the Government and Regulation of the land and naval Forces" (Article 1, Section 8), and to control the funding of those same forces, while the Executive has inherent authority as Commander in Chief. This argument does not address the other reporting requirements imposed on other executive officials and agencies by other statutes, nor does it address the provisions of Article I, Section 8 that explicitly gives Congress the authority to "make Rules for the Government and Regulation of the land and naval Forces". The constitution specifically states that Congress is authorized "to provide and maintain a Navy" (Article 1 Section 8). The idea of "maintenance" of a Navy implies that Naval Forces would be a permanent fixture of national defense. Two types of Land Forces are described by the Constitution (Article 1 Section 8): the Militia (armed citizenry organized into local defense forces and state volunteer regiments) which Congress can "call forth" and prescribe the "organizing, arming, and disciplining [training]" of, as Congress did in the Militia acts of 1792; and the Army, which Congress can "raise and support", through regular appropriation acts limited to no more than two years. This division matches how the Revolutionary War was fought, by the Continental Army, raised and supported by the Continental Congress, and local Militias and Volunteer Regiments, raised by the separate Colonies. After the war, under the Articles of Confederation, a small standing Army, the First American Regiment was raised and gradually increased in size over time by Congress before, following the Constitution's ratification, being transformed into the Regular Army. The availability of a standing Army, and the President of the United States being authorized as "Commander in Chief", implies his ability as a military commander to employ forces necessary to fulfill his oath to defend the constitution. There is also an unresolved legal question, discussed by Justice White in INS v. Chadha of whether a "key provision of the War Powers Resolution", namely 50 U. S. C. 1544(c), constitutes an improper legislative veto. (See Chadha, 462 U. S. 919, 971.) That section 1544(c) states "such forces shall be removed by the President if the Congress so directs by concurrent resolution". Justice White argues in his dissent in Chadha that, under the Chadha ruling, 1544(c) would be a violation of the Presentment Clause. The majority in Chadha does not resolve the issue. Justice White does not address or evaluate in his dissent whether that section would fall within the inherent Congressional authority under Article I Section 8 to "make Rules for the Government and Regulation of the land and naval Forces". A post Chadha argument for the constitutionality of the concurrent resolution is that the War Powers Resolution does not delegate legislative authority to the President, and that the Chadha ruling applies only when Congress seeks to revoke a delegation of its authority. A hearing was held before the Subcommittee on Federal Spending Oversight and Emergency Management of the Committee on Homeland Security and Governmental Affairs, United States Senate, on June 6, 2018, on war powers and the effects of unauthorized military engagements on federal spending. The witnesses giving testimony before the subcommittee were law professors Andrew Napolitano and Jonathan Turley, and Christopher Anders of the ACLU.