Индонезиядағы қытайларға қатысты заңдар: тәуелсіздіктен кейін қабылданған кемсітуші заңдар, реформалар кезінде жойылды. Экономикалық қиындықтар талқыланды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай текті адамдарды қысымға салатын заңдар
Laws oppressing people of Chinese background
Индонезияның тәуелсіздігінен бері Индонезияда тұратын қытайлық индонезиялықтар мен қытай азаматтарының өміріне әсер ететін, Индонезия үкіметі қабылдаған бірқатар заңдар, директивалар немесе конституциялар арқылы жүзеге асырылған. Бұл заңдар қытайлық индонезиялықтарға қарсы бағытталған. Осы заңдардың көпшілігі президент Абдуррахман Вахид басшылығымен реформация кезеңінде жойылды.
Indonesian law affecting Chinese Indonesians were conducted through a series of laws, directives, or constitutions enacted by the Government of Indonesia that affected the lives of Chinese Indonesians or Chinese nationals living in Indonesia since the nation's independence. The laws were made against Chinese Indonesians. Most of these laws are revoked following during the Reformation era under President Abdurrahman Wahid.
Артықшылықтары мен кемшіліктері
Батыс Суматрадағы Паданг қаласындағы Андалас университетінің профессоры Местика Зедтің айтуынша, Асаат Датук Мудо шынайы ұлтшыл болған және әрқашан фактілер мен шындыққа сәйкес әрекет еткен. Тәуелсіздік алғаннан кейін pribumi (туған индонезиялықтар) экономикасы әлсіз болды, оларды ешкім қорғамады. Ал тіпті голланд империализмі кезінде де қытайлардың экономикасы pribumi-ден жақсырақ болды. Индонезия тәуелсіздік алғаннан кейін олар экономиканы кішкентай, орта және ірі масштабта өздеріне қаратуға тырысты. Ассааттың идеялары кейіннен Тун Абдул Разак пен Махатхир Мохамад тарапынан Малайзияның экономикалық саясаты ретінде қабылданып, Малайзиядағы басым және жергілікті малай этникалық тобын қорғауға бағытталды, ол сол кезде ұқсас экономикалық жағдайға тап болды. Малайзия үкіметі қытай малайзиялықтардың бизнес иелігі мен активтерін тартып алмайды. Керісінше, малайлар елдегі экономикалық және іскерлік қызметке белсенді қатысуға ынталандырылды, үкімет тарапынан артықшылықтар берілді. Бұл бизнес бастау үшін арзан немесе тиімді несиелер беруді қамтыды. Мемлекеттік жобаларға, келісімшарттарға, сатып алулар мен жабдықтауға қатысу тек малайларға тиесілі компанияларға ғана ашық болды. Малай шаруаларына тегін жер, ауыл шаруашылығы техникасы мен тыңайтқыштар берілді, ал өнімдер үкімет тарапынан субсидияланған бағада сатып алынды. Тарихи тұрғыдан алғанда, тіпті Индонезия тәуелсіздігінің басында да қытайларға күдікпен қарады, себебі олар үш топқа бөлінді: "Голландты қолдайтындар", "Қытай үкіметін қолдайтындар" және "Индонезия ұлтшыл қозғалысын қолдайтындар". Сондай-ақ, индонезиялық қытайлардың (Тыңхоа деп те аталады) дін (Ислам және ПИТИ) арқылы ассимиляцияға немесе прибумизацияға ұшырауы қажет екендігіне келісетін индонезиялық қытайлар да болды, мұсылман ұйымы ретінде. Олар қытайлық индонезиялықтарға қолдау көрсетіп, "жақсы индонезиялық азамат" болуға дайын екенін дәлелдеуге мүмкіндік берді. Индонезияның ұлттық қозғалысы кезінде қытайлар мен индонезиялықтар арасында ынтымақтастық болды. Тіпті кейбір белгілі қытай тұлғалары қытайлық индонезиялықтарды Индонезияға қайтаруға тырысты. Индонезиялық ұлттық идеализммен танымал қытайлық индонезиялық заңгер Яп Тям Хьен 1954 жылы Baperki (Индонезия азаматтығын талқылау органы) құрды. Ұйымның мақсаты – қытайлық индонезиялықтарды индонезиялық азамат болуға дайын ету, әсіресе голландтықтар мен қытай үкіметіне қарсы тұрғандарды. Бұл орган 1958 жылғы Индонезия азаматтығы туралы заңды әзірлеуге де үлкен үлес қосты, ол 1960 жылдың басында күшіне енді. Дискриминациялық ереже де бөліп-жарып билеу саясатын сақтауға жасалған әрекет ретінде қарастырылды. Бүгінде Сингапур ұлттық университетінде (СНУ) сабақ беретін қытайлық индонезиялық Лео Сюриадината, Қалдықтардың ережелері немесе PP 10/1959 Индонезиядағы қытайларға қарсы қозғалыстың бастамасы деп санайды. Сюриадинатаның пікірінше, голланд отарлау кезінде қытайлық индонезиялықтар көбінесе шағын саудагерлер болған, бірақ Индонезия тәуелсіздік алғаннан кейін олардың жағдайы күшейді, сондықтан pribumi олармен бәсекелесе алмайды және үкіметті пайдаланып билікті өздеріне қаратуды қалайды.
According to Mestika Zed from Andalas University, Padang, West Sumatera, Asaat Datuk Mudo was a real nationalist and always reacted according to facts and reality. The economy of pribumi (Native Indonesian) after independence was weak with no one defending them. Meanwhile, even during Dutch Imperialism, the Chinese always had a better economy than the pribumi. After Indonesian independence, they took over the economy from small, middle, and large scale. Assaat's ideas were later adopted but in a somewhat different form by Tun Abdul Razak and Mahathir Mohamad as the Malaysian economic policy to protect the majority and indigenous ethnic Malay in Malaysia, which was then faced with a similar economic situation. The Malaysian Government do not seize business ownerships and assets of ethnic Chinese Malaysians. Malays were instead encouraged to participate more in economic and business activities of the nation by being given preferential treatment by the government. This involves granting of cheap or generous terms loans as capital to start business. Bids for government projects, contracts, procurement & requisitions were open only to Malay owned businesses. Malay farmers were given free land, farming equipment & fertilizers and products bought at heavily subsidized prices. From a historical perspective, even in the beginning of Indonesian independence, the Chinese were always being suspected because they were divided into three groups: "Pro Dutch", "Pro Chinese Government", and "Pro Indonesian Nationalist Movement". There were also Indonesian Chinese who agreed that it was needed to do an assimilation or pribumization of Indonesian Chinese (also known as the Tionghoa) through religion (Islam and PITI) as Moslem organization. They have given their support and chances to Chinese Indonesians to prove that they want to become a "good Indonesian citizen". There was also a lot of co operation between the Chinese and the Indonesians noted during Indonesian national movement. Even some of the prominent Chinese figures were trying hard to make the Chinese Indonesians return to Indonesia. Yap Thiam Hien, a Chinese Indonesian lawyer, famous for his Indonesian nationalist idealism, established Baperki (Indonesian Citizenship Discussion Body) in 1954. The organization's purpose was to make Chinese Indonesians willing to be Indonesian citizens, specially to those that take the Indonesian side, as opposed to the Dutch and the Chinese Government. This body also gave a lot of contribution in proposing the Indonesian Citizenship Law 1958, which was implemented on the beginning of 1960. The discriminative rule also noted as an attempt to maintain politics of divide and conquer. Leo Suryadinata, a Chinese Indonesian now teaching in National University of Singapore (NUS), thinks that both fortress rules or PP 10/ 1959 is the beginning of the anti Chinese movement in Indonesia. According to Suryadinata, during colonialism by the Dutch, the Chinese Indonesians were mostly small retailers, but after Indonesian independence, their position was strengthened, which is why pribumi think that they cannot compete and would like to take over the power by using the government.
Министрлер кабинетінің президиумының 1966 жылғы 127-ші шешімі
1966 жылғы Кабинет Президиумының 127-ші шешімі (Keputusan Presidium Kabinet Nomor 127 Tahun 1966, 127/U/Kep/12/1966) – 1966 жылы қабылданған Индонезия заңы. Ол индонезиялық дыбысты атауларды индонезиялық қытайларға қабылдауды ұсынды. Бұл Индонезиядағы қытайларға қарсы заңнаманың бір бөлігі саналды. Индонезиядағы қытай қауымдастығы бұған наразы болды, себебі бұл оларды дәстүрлі әулеттік тегін жоғалтуға мәжбүр етті. Алайда, кейбір адамдар үкіметтің күш-жігерін белгілі бір деңгейде тойтарып, өздерінің қытайлық есімдерін жаңа индонезиялық есімдеріне енгізді. Мысалы, қытайлық "Тан" тегін индонезиялық "Сутанто" есімімен оңай үйлестіруге болды.
Cabinet Presidium Decision 127 of 1966 (Keputusan Presidium Kabinet Nomor 127 Tahun 1966, 127/U/Kep/12/1966) was an Indonesian law passed in 1966 that suggested Indonesian sounding names to be adopted by Indonesian Chinese. It was considered to be part of the anti Chinese legislation in Indonesia. The resident Chinese community in Indonesia resented it because it forced them to lose traditional family names. However, some people thwarted the government efforts to some degree by incorporating their Chinese name into their new Indonesian name. For example, the Chinese family name "Tan" was easily embedded in the Indonesian name "Sutanto".
1967 жылғы Президент шешімі No 240
1967 жылғы Президенттік шешім № 240 (Keputusan Presiden Nomor 240 Tahun 1967, Keppres No. 240/1867) «шетелдіктерді» ассимиляциялауды міндеттеді және индонезиялық қытайлар индонезиялық үнмен келетін есімдерді қабылдауы үшін бұрынғы 127/U/Kep/12/1966 директивасын қолдады.
Presidential Decision 240 of 1967 (Keputusan Presiden Nomor 240 Tahun 1967, Keppres No. 240/1867) mandated assimilation of "foreigners" and supported a previous directive, 127/U/Kep/12/1966, for Indonesian Chinese to adopt Indonesian sounding names.
1967 жылғы No 14 Президент нұсқаулығы
Президенттік нұсқау № 14/1967 (Inpress № 14/1967) Қытай діні, сенімдері және дәстүрлері туралы Индонезиядағы қытай әдебиеті мен мәдениетіне, соның ішінде қытай ішіндегі таңбаларына тиым салды. Қытай есімдері тікелей айтылмаса да, "жаңадан азаматтыққа өткен" индонезиялық қытайларға қытай есімдерін қабылдамауға ұсынылды. (Бұрынғы президент Абдуррахман Вахидтің № 6/2000 Президенттік қаулысымен жойылды; бұрынғы президент Мегавати Сукарнопутри № 19/2002 Президенттік қаулысымен Қытай жаңа жылын ұлттық мереке деп жариялап, жоюды қолдады.)
Presidential Instruction No. 14/1967 (Inpress No. 14/1967) on Chinese Religion, Beliefs, and Traditions effectively banned any Chinese literature and cultures in Indonesia, including the prohibition of Chinese characters. Although Chinese names were not explicitly mentioned, "newly naturalized" Indonesian Chinese were strongly advised to adopt non Chinese names. (Annulled by former president Abdurrahman Wahid in Keppres No. 6/2000; annulment supported by former president Megawati Sukarnoputri in Keppres No 19/2002 by declaring Chinese New Year as national holiday.)
1967 жыл
Қытайлық индонезиялықтарға қатысты заңдар бұрынғы президент Сухартоның билігі кезінде Жаңа тәртіп режимінде көбейді. Сухарто интеграция емес, қытайлардың ассимиляциясын қолдады. 1967 жылғы «Қытай мәселесін шешудің негізгі саясаты» және басқа да шаралардың аясында тек бір қытай тіліндегі газетке ғана жұмыс істеуге рұқсат берілді, барлық қытай діни рәсімдері үй ішінде ғана жүргізілуі керек болды, қытай тіліндегі мектептер жабылды, қоғамдық орындарда қытай жазуына тыйым салынды және қытайлар индонезиялық үлгідегі есімдерді қабылдауға мәжбүр болды. Бұл заңдардың көпшілігі 1998 жылы Сухарто биліктен құлағаннан кейін күштен шығарылды.
Laws affecting Chinese Indonesians proliferated under the New Order regime under former President Suharto's reign. Suharto was a strong advocate for Chinese assimilation rather than integration. As part of 1967's 'Basic Policy for the Solution of the Chinese Problem' and other measures, only one Chinese language newspaper was allowed to continue, all Chinese religious expressions had to be confined to their homes, Chinese language schools were phased out, Chinese script in public places was banned, and Chinese were pushed to take on Indonesian sounding names. Most of this legislation were revoked following Suharto's fall from power in 1998.
Ampera Министрлер кабинетінің президиумының 1967 жылғы 6-шағырығы
1967 жылғы Ampera Кабинеті Президиумының 6-шы айналымы 1967 жылдың 28 маусымында жарияланды. Даудың бірі – индонезиялық қытай текті тұрғындарды сипаттау үшін дұрыс термин таңдау. 1945 жылғы Конституцияның 26-бабына қоса берілген түсіндірме мәтінде осы топты сипаттау үшін «Tionghoa» термині қолданылған. 1948 жылы Индонезия Коммунистік партиясы өз терминологиясында «Tionghoa» терминін қолдана бастады, бұл оның ресми емес түрде қолданылуына тыйым салуға әкелді. 1967 жылы Министрлер кабинетінің айналымы «Tionghoa» және «Tiongkok» терминдерінң орнына «Cina» терминін қолдануды міндеттеді.
Ampera Cabinet Presidium Circular 6 of 1967 was released on 28 June 1967. One of the points of contention is the selection of a proper term to describe Indonesian residents of Chinese descent. Accompanying explanatory text to Article 26 of the 1945 Constitution used the term Tionghoa to describe this group. In 1948, the Communist Party of Indonesia began using Tionghoa in its terminology, prompting the beginning of an unofficial ban on its use. By 1967, a cabinet circular enforced the use of the term Cina over Tionghoa and Tiongkok.
Басқа мысалдар
Кабинет Президиумының Нұсқауы № 37/U/IN/6/1967, жаңа қытай иммигранттарына, олардың әйелдеріне немесе балаларына одан әрі тұруға немесе жұмыс істеуге рұқсат беруге тыйым салады; Индонезияда «шет елдіктер» жинаған кез келген капиталды мұздату; дипломатиялық корпус пен олардың отбасыларынан басқа «шет елдік» мектептерді жабу; кез келген мемлекеттік мектептерде индонезиялық студенттердің санының басым болуын және «шет елдіктерге» пропорционалды болуын талап ету; «қытай мәселесін» іске асыруды саяси істер министріне жүктеу. Уақытша Халықтық Кеңес Отбасының № 32, 1966 (TAP MPRS No. 32/1966) қаулысы, газеттер мен журналдарда қытай ішіндегі әріптерді пайдалануға тиым салу. Ішкі істер министрлігінің № 455.2 360/1988 ғибадатханаларды реттеу туралы қаулысы, қытай ғибадатханаларын салуға немесе жөндеуге тиімді және қатаң шектеулер қою. Ақпарат министрлігінің Баспасөз және Графикалық Бағыттар Бас директорының № 02/SE/Ditjen PPGK/1988 айналымы, қытай тілінің және/немесе ішіндегі әріптердің қолданылуын одан әрі шектеу. Ішкі істер министрлігінің № X01/1977 Халықты тіркеу жөніндегі нұсқауларды іске асыру туралы және Джакарта үкіметінің 1980 жылғы 28 қаңтардағы № 3.462/1.755.6 құпия нұсқауы, екеуі де ұлттық сәйкестендіру карточкаларында этникалық қытай тегін көрсету үшін арнайы кодтарды рұқсат етеді, код – A01. Кабинет Президиумының № SE 06/Pres Kab/6/1967 айналымы «Қытай» және «қытай» терминдерін өзгерту туралы, «Tionghoa» немесе «Tiongkok» (этникалық қытайлар қолданатын) орнына «Cina» терминін (көптеген индонезиялық қытайлар кемсітуші термин деп санайды) қолдануды талап етеді. Конфуциандық діннің Индонезияның алты ресми дінінің бірі мәртебесі жойылды. 1978 жылы Ішкі істер министрі конфуциандық дінді қоспағанда, тек бес дін бар екендігі туралы директива шығарды. 1979 жылғы 27 қаңтарда президенттік кабинет отырысы өтті, онда конфуциандық дін емес деген қатаң шешім қабылданды. 1990 жылы Ішкі істер министрі Индонезияда тек бес ресми дін бар екендігін қайталап, тағы бір директива шығарды.
Cabinet Presidium Instruction No. 37/U/IN/6/1967, prohibiting further residency or work permits to new Chinese immigrants, their wives, or children; freezing any capital raised by "foreigners" in Indonesia; closure of "foreign" schools except for diplomatic corps and their families; requiring the number of Indonesian students to be the majority and in proportion to "foreigners" in any state schools; and making implementation of the "Chinese issue" be the responsibility of the minister for political affairs. Resolution of the Provisional People's Consultative Assembly No. 32, 1966 (TAP MPRS No. 32/1966), effectively banning the use of Chinese characters in newspapers and magazines. Home Affairs Ministry No. 455.2 360/1988 on Regulation of Temples, effectively and severely restricting building or repairing Chinese temples. Circular of the Director General for Press and Graphics Guidance in the Ministry of Information No. 02/SE/Ditjen PPGK/1988, further restricting the usage of Chinese language and/or characters. Instruction of the Ministry of Home Affairs No. X01/1977 on Implementing Instructions for Population Registration and the confidential instructions No.3.462/1.755.6 of the Jakarta government 28 January 1980, both authorising special codes in national identification cards to indicate ethnic Chinese origin, the code being A01
Cabinet Presidium Circular SE 06/Pres Kab/6/1967 on Changing the Term China and Chinese, requiring the usage of the term "Cina" (considered a derogatory term by many Chinese Indonesians) instead of "Tionghoa" or "Tiongkok" (used by ethnic Chinese themselves). the status of Confucianism as one of Indonesia's six official religions was revoked. In 1978, the Minister of Home Affairs issued a directive that there were only five religions, excluding Confucianism. On 27 January 1979, a presidential cabinet meeting took place and it firmly decided that Confucianism was not a religion. Another directive from Minister of Home Affairs was issued in 1990 re iterating about there being only five official religions in Indonesia.
Аномалиялар мен ерекшеліктер
Мандарин тілін қолдануға тыйым салатын заңдар мен ережелерге ерекшеліктер бар. Мысалы, дәстүрлі қытай медицинасы рецептерінде мандарин тілін қолдануға тыйым салынбаған, себебі Индонезияның Бас прокурорына (Jaksa Agung) INI (Ikatan Naturopatis Indonesia) ұйымы тарапынан лобби жасау нәтижесінде осы мәселе бойынша сот ісі тоқтатылды.
There are exceptions to laws and regulations that ban the use of Mandarin. The use of Mandarin in traditional Chinese medicine prescriptions, for example, is not prohibited, since legal proceedings related to this case have been suspended after lobbying made to the Attorney General (Jaksa Agung) of Indonesia by INI (Ikatan Naturopatis Indonesia).
Қазіргі тәжірибе
Президенттік қызметін атқарған кезінде Абдурахман Вахид қытай мәдениеті мен тіліне қойылған шектеулерді алып тастады және Қытай жаңа жылын ұлттық мереке деп жариялады. Алайда, бұрынғы дискриминацияның салдары бүгінге дейін сезіліп келеді және кейбір аймақтарда индонезиялық қытайлар әлі де кемсітілуде.
During his tenure as president, Abdurrahman Wahid ended restrictions on Chinese culture and language, and made Chinese New Year a national holiday, but the repercussions of the discrimination then are still felt today and Indonesian Chinese are still discriminated in some regions.