Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы, Зорро кейіпкерін жасаған (1883–1958)
American author, creator of the character Zorro (1883–1958)
Джон Уильям Джонстон МакКалли (2 ақпан 1883 – 23 қараша 1958) – жүздеген әңгіме, елу роман және көптеген фильм мен теледидар сценарийлерін жазған американдық жазушы, сондай-ақ Зорро кейіпкерін жасаған автор.
John William Johnston McCulley (February 2, 1883 – November 23, 1958) was an American writer of hundreds of stories, fifty novels and numerous screenplays for film and television, and the creator of the character Zorro.
Өмірбаян
Оттава, Иллинойс штатында туып, Чиликотеде өскен МакКалли 1901 жылы Чиликоте Тауншип орта мектебін бітірген. Ол "Полиция газеті" газетінде полиция тілшісі болып жұмыс істеді және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде армияның ақпараттық қызмет офицері болды. Тарихқа құмар әуесқой болған ол, "пульп" журналдары мен сценарийлер саласында мансап жасады, көбінесе өзінің туындылары үшін Оңтүстік Калифорнияны фон ретінде пайдаланды. Оның көптеген романдары мен әңгімелері Харрингтон Стронг, Рэйли Брайен, Джордж Дрейн, Моника Мортон, Ровена Рэйли, Фредерик Фелпс, Уолтер Пирсон және Джон Мак Стоун сияқты псевдонимдермен жазылған. Зорродан басқа, МакКалли Black Star, The Spider, The Mongoose және Thubway Tham сияқты көптеген басқа "пульп" кейіпкерлерін жасады. МакКаллидің Жасыл жынды, Күн күркірі және Қызғылт клоун кейіпкерлері – оның замандастарынан бастап бүгінгі күнге дейін халық мәдениетінде пайда болған маскалы батырларға шабыт көзі болды.
Born in Ottawa, Illinois, and raised in Chillicothe, Illinois, McCulley graduated from Chillicothe Township High School in 1901. He started as a police reporter for The Police Gazette and served as an Army public affairs officer during World War I. An amateur history buff, he went on to a career in pulp magazines and screenplays, often using a Southern California backdrop for his stories. Many of his novels and stories were written under the pseudonyms Harrington Strong, Raley Brien, George Drayne, Monica Morton, Rowena Raley, Frederic Phelps, Walter Pierson, and John Mack Stone, among others. Aside from Zorro, McCulley created many other pulp characters, including Black Star, The Spider, The Mongoose, and Thubway Tham. Many of McCulley's characters—The Green Ghost, The Thunderbolt, and The Crimson Clown—were inspirations for the masked heroes that have appeared in popular culture from McCulley's time to the present day.
Зорро
МакКаллидің Zorro кейіпкері, Баронесса Орчидің Scarlet Pimpernel-ін еске түсіретін, алғаш рет 1919 жылы All Story Weekly журналында "Капистраноның қарғысы" деген әңгіме түрінде жарияланды. Зорро оның ең ұзақ сақталған кейіпкері болды. 1920 жылы шыққан Дуглас Фэрбенкстің "Зорроның белгісі" атты нұсқаусыз фильмі, алғашқы роман негізінде түсірілген, МакКаллидің бастапқыда бір реттік батырлық сюжетін қайта жаңғыртуына тікелей себеп болды. Кейіпкердің танымалдылығы "Аргоси" журналында үш повесть жарық көруіне әкелді: "Зорроның одан әрі оқиғалары" (1922), "Зорро қайтадан жолға шықты" (1931) және "Зорроның белгісі" (1941). Оның арасында ол ерте испандық Калифорнияда өтетін, Зорро басты рөлде болмайтын көптеген романдар мен әңгімелер жазды. Republic студиясы 1939 жылы шыққан "Zorro's Fighting Legion" сериалына осы кейіпкерді иеленді және ол жақсы қабылданып, сәтті болды. Келесі он жылда Republic Zorro кейіпкерімен байланысты тағы үш сериал шығарды. 1940 жылы Тайрон Пауэр мен Линда Дарнеллдің басты рөлдерде ойнаған "Зорроның белгісі" фильмінің қайта түсірілуі кейіпкерді көпшілікке кеңінен таныстырды, содан кейін МакКалли Зорроны жаңа әңгімелермен қайтаруға шешім қабылдады. МакКалли "West Magazine" журналымен әр нөмірінде жаңадан Zorro туралы қысқа әңгіме жариялауға келісім жасады. Осы әңгімелердің біріншісі 1944 жылдың шілдесінде, ал соңғысы 1951 жылдың шілдесінде, журналдың соңғы санында жарық көрді. Барлығы "West" журналында 53 әңгіме жарияланды. Тағы бір әңгіме (мүмкін, "West" үшін жазылған, бірақ журнал жабылуына байланысты жарияланбаған) 1954 жылдың мамыр айындағы Max Brand's Western Magazine журналында жарық көрді. Соңғы Zorro әңгімесі МакКаллидің қайтысынан кейін және Гай Уильямстың басты рөлде ойнаған Уолт Диснейдің Zorro телесериалы ұлттық деңгейде танымал болғаннан кейін 1959 жылдың сәуір айында Short Story Magazine журналында жарияланды.
McCulley's Zorro character, reminiscent of Baroness Orczy's Scarlet Pimpernel, was first serialized in the story "The Curse of Capistrano" in 1919 in the pulp magazine All Story Weekly. Zorro became his most enduring character. The appearance of the 1920 Douglas Fairbanks silent movie The Mark of Zorro, based on the first novel, was the direct cause for McCulley's reviving what had originally been a one time hero plot. The popularity of the character led to three novellas appearing in Argosy: The Further Adventures of Zorro (1922), Zorro Rides Again (1931), and The Sign of Zorro (1941). In between, he wrote many other novels and stories set in early Spanish California which did not have Zorro as the lead character. Republic optioned the character for a serial, Zorro's Fighting Legion, which was released in 1939 and was well received. Over the coming decade Republic released three other serials connected in some way with the Zorro character. In 1940, The Mark of Zorro remake starring Tyrone Power and Linda Darnell made the character much more widely known to the public at large, and McCulley decided to bring Zorro back with new stories. McCulley made an arrangement with the pulp West Magazine to produce a brand new Zorro short story for every issue. The first of these stories appeared in July 1944 and the last one appeared in July 1951, the final issue of the publication. Fifty three adventures in all were published in West. An additional story (possibly a story originally written for West which went unpublished when West folded) appeared in Max Brand's Western Magazine in the May 1954 issue. The final Zorro story appeared in Short Story Magazine in April 1959, after McCulley's death and after Walt Disney's Zorro television program starring Guy Williams had become nationally popular.
Қара жұлдыз
Мүмкін, оның екінші ең танымал кейіпкері "Қара жұлдыз" болды, оны Роджер Вербек Флагелум және Муггс, миллионер бос жігіт және оның бұрынғы қарақшы серіктесі қуалайды. "Қара жұлдыз" алғаш рет 1916 жылдың 5 наурызында Street & Smith журналындағы "Детективтік әңгімелер" басылымында пайда болды. "Қара жұлдыз" бір кезде "әдепті қылмыскер" деп аталды, себебі ол кісі өлтірмейді, тіпті полицияға немесе өзінің басты жауы Роджер Вербекке де тобының ешкімді өлтіруіне рұқсат бермейді. Ол әйелдерге қатер жасамайды, әрқашан сөзінде тұрады және әдепті мінез танытады, сондай-ақ есірткімен айналыспайды. Ол әрқашан қара плащ пен қара капюшон киеді, онда қара жұлдыз бейнеленген. "Қара жұлдыз" және оның тобы құрбандарын дереу есінен айыратын "бу бомбалары" мен "бу тапаншаларын" қолданды, бұл тәсіл "Жасыл араның" газ тапаншасынан ондаған жыл бұрын пайда болған. Бұл әңгімелер "Детективтік әңгімелер" журналының оқырмандарына өте ұнады және олардың кейбіреулері Street & Smith компаниясының "Челси Хаус" бөлімшесімен арзан, қатты мұқабалы кітаптар сериясында қайта басылды. Бұл кейіпкер 1930 жылдың соңына дейін сақталды.
Probably his second most popular character from the pulps was "The Black Star", a criminal mastermind who is pursued by Roger Verbeck Flagellum and Muggs, a millionaire bachelor and his ex thug partner. Black Star first appeared in the Street & Smith pulp Detective Story Magazine on 5 March 1916. Black Star was what was once termed a "gentleman criminal", in that he does not commit murder, nor does he permit any of his gang to kill anyone, not even the police or his arch enemy Roger Verbeck. He does not threaten women, always keeps his word, and is invariably courteous, nor does he deal with narcotics in any of his stories. He is always seen in a black cloak and a black hood on which is embossed a jet black star. The Black Star and his gang used "vapor bombs" and "vapor guns" which rendered their victims instantly unconscious, a technique which pre dated the Green Hornet's gas gun by several decades. These stories were very popular with the readership of Detective Story Magazine and some of them were reprinted by Chelsea House, a division of Street & Smith, in a series of inexpensive hardback books. The character lasted through the end of 1930.
Арабша
Өрмекші – ұзақ жылдар бойы көзге түсетін жаман кейіпкер, кейбіреулер оны маңызды қағазбас суперзлодей деп санайды. Өрмекші 1918-1930 жылдар аралығында 11 қысқа әңгіме және үш әңгіме жинағында пайда болды. Ол жас кезінде жарақат алып, коляскада отыруға мәжбүр болды, бірақ өзінің зиялы қабілеттерін пайдаланып, "Өрмекшінің қамалы" деп аталатын кеңсесінен халықаралық қылмыстық ұйымды басқарды.
The Spider was another long running villain character, considered by some a significant pulp supervillain. The Spider appeared in 11 short stories and three short story collections between 1918 and 1930. He was injured as a young man and used a wheelchair, but he used his mental abilities to run an international crime ring from his office, "The Spider's Den".
Қызыл клоун
Кримсон клоун 1926 жылдан бастап "Детективтік оқиғалар" журналында пайда болды және бірден оқырмандардың қызығушылығын тудырды, сондықтан Street & Smith оның оқиғаларының екі қатты мұқабалы жинағын шығарды. "Кримсон клоун" (1927) кітабы, қатты мұқабалы томды толтыруға жеткілікті материал болған соң дереу баспаға жіберілді. Одан кейін "Кримсон клоун қайтадан" (1928) жарық көрді. Кримсон клоун – Делтон Пруз, бай жас бойжеткен, Ұлы соғыстың қатысушысы, саяхатшы және барлық жағынан авантюрист, ол қазіргі заманғы Робин Гуд рөлінде әрекет етеді, әділетсіз байлардан ұрлап, ақшаны мұқтаж болған құрбандарға немесе лайықты ұйымдарға қайтарады. Ол көбінесе қызыл клоун костюмін киіп, есірткіш дәрі салынған шприц қолданады (кейін бұл "газ тапаншасымен" ауыстырылады). МакКаллидің бұрынғы "Көк киімдегі адам" сияқты, ол да әділетсіз байлардан ұрлық жасады, сондықтан тұтқындалудан қашу үшін киімдерін жиі жоюға мәжбүр болды. МакКалли 1931 жылдың соңында Делтон Прузды зейнеткерлікке шығарды, бірақ "Кримсон клоунның оралуы" ("Популярлы детектив", 1944 жылғы қазан) оны соңғы бір оқиғаға қайтарды. Бұл түпнұсқа әңгіме болғанымен, атауын 1930 жылғы 18 қазанда "Детективтік оқиғалар" журналында жарияланған тағы бір клоун туралы оқиғадан алды.
The Crimson Clown appeared in Detective Story Magazine beginning in 1926 and immediately attracted reader interest, so much so that Street & Smith published two hardback collections of his adventures. The Crimson Clown (1927) was rushed to press just as soon as there was enough material available to fill a hardback volume. This was followed by The Crimson Clown Again (1928). The Crimson Clown is Delton Prouse, a wealthy young bachelor, able veteran of The Great War, explorer, and all around adventurer who functions as a modern Robin Hood, stealing from the unjustly rich and returning money to helpless victims or worthy organizations. He dresses in a mostly red clown suit and uses a syringe of knockout drug (later this is replaced by a "gas gun"). Like McCulley's earlier "Man in Purple", who also stole from the unjustly rich, he frequently had to destroy his outfits to evade capture. McCulley retired Delton Prouse at the end of 1931, but "The Crimson Clown’s Return" (Popular Detective, Oct 1944) brought him back for one final adventure. Though an original story, it lifted the title from another Clown story in the October 18, 1930, issue of Detective Story Magazine.
Өлім
Джонстон МакКалли 1958 жылғы 23 қарашада 75 жасында Лос-Анджелесте қайтыс болды. Los Angeles Times газетінің қайтыс хабарында оның Лос-Анджелестегі мекенжайы 6533 Голливуд бульвары деп көрсетілген. Бұл мекенжай Маркиз кітабында да расталған, ол МакКаллидің Хиллвью Голливуд пәтерлерінде тұрғанын көрсетеді. Ол бұл жерге қашан көшкені туралы мәлімет жоқ, алайда Маркиз мақаласы 1940 жылдардың соңында / 1950 жылдардың басында жазылған болуы мүмкін, ал қосымша материал 1950 жылдардың соңында жаңартылған. The New York Times газетінің қайтыс хабарында ол "бірнеше операциядан кейін" қайтыс болғаны айтылады, бұл сөздер басқа аймақтардағы газеттердің де қайтыс хабарларында кездеседі, бұл ақпарат New York Times-тан алынған болуы мүмкін. МакКаллидің денесі Форст Лан Мемориал Паркіне, Глендейл, Лос-Анджелес, Калифорнияға жерленген.
Johnston McCulley died on November 23, 1958, in Los Angeles, California at age 75. The Los Angeles Times obituary gives his address in Los Angeles as 6533 Hollywood Blvd. at the time of his death, an address which is confirmed in the Marquis volume and places McCulley in the Hillview Hollywood Apartments. There is no record of when he moved there, although the Marquis article may have been originally prepared in the late 1940s/early 1950s, with additional material appended in the late 1950s. The New York Times obituary mentions that he died "after a series of operations," a phrase echoed in other newspaper obituaries from other parts of the country, most likely taken from a New York Times feed. McCulley is entombed in Forest Lawn Memorial Park, Glendale, Los Angeles, California.