Кіріспе

11-12 ғасырларда Бретаньдегі Пентивр графлығы (бретон: Penteur) (қазіргі Кот-д’Армор департаменті) Бретань патшалық әулетінің бір тармағына қарасты болды. Бастапқыда ол Ренн әулетіне тиесілі еді. 1035 жылы Бретань герцогы Алан III оны өзінің інісі Эюдке сыйлады, ал оның ұрпақтары герцогтық үйдің екінші тармағын құрды. Пентивр иеліктерін құрайтын Бретаньдің географиялық аймағы ертедегі Бретон патшалығы Домнонеяның аумақтарымен тығыз байланысты. Пентивр графы титулының тарихы жиі иеліктен айырылу мен қайта қалпына келтірумен толы. Осы әулеттің мұрагері Генри д’Авугур 1235 жылы графтықтан айырылды. Бретань герцогы Пьер Моклерк, Бретон Дрю әулетінің негізін қалаушы, 1238 жылы қызы Йоланда Ла Марш графы Хью XI де Люсиньянға үйленген кезде оған осы графтықты қонақасы ретінде берді. Йоланданың ағасы, Бретань герцогы Жан I, 1272 жылы оның қайтысынан кейін графтыққа иелік етті. Бретон мұрагерлік соғысынан кейін титул Бретань герцогтары тарапынан екі рет тартылып алынды, біріншісі Жан V, екіншісі Франциск II.

Бриттания герцогтік тажының таласты мұрагерлері

1337 жылы Бретань герцогинясы Жоанна Лампа Пентиверді күйеуі Шарль де Шатильонға, Блуа графына әкелді. Жоанна, Иоанн III-нің кіші толыққанды ағасы Гей де Пентиеврдің қызы болды. Иоанн III қайтыс болғаннан кейін Бретань герцогтігінің мұрагерлігіне қатысты дау туындады. Иоанн III герцогтікті өзінің жартылай ағасы Иоанн Монфорттың мұралауына жол бермеуге тырысты. Жоанна мен Шарль герцогтік тәжді талап етті және олар герцогиня және герцог Бретань деп жарияланды, оған Иоанн Монфорт та талап қойды. Олардың дауы Бретань мұрагерлік соғысына себеп болды. 1352 жылы осы соғыс барысында Бретань штаты құрылды. 1364 жылы Шарль қайтыс болды және Иоанн Монфорттың ұлы Иоанн IV, Бретань герцогы герцог ретінде бекітілді. Жоаннаға Пентиверді сақтап, өліміне дейін Бретань герцогинясы атағын пайдалануға рұқсат берілді. 1365 жылғы Гуэранд келісімі бойынша Жоанна Иоанн IV-ті даусыз герцог деп мойындады. 1373 жылы Иоанн Англияға жер аударылғанда, Франция королі V Карл оның бауыры Людовик Анжу герцогын Бретань генерал-лейтенанты етіп тағайындады. Людовик сонымен қатар Жоанна де Пентиеврдің күйеу баласы болды. 1381 жылғы Гуэрандтың екінші келісімінде Монфорт әулеті еркек мұрагер бермесе, Жоаннаның ең үлкен еркек мұрагері герцог ретінде танылатындығы туралы келісімге келді. 1384 жылы Жоанна қайтыс болды және Пентиверді ең үлкен ұлы Жоаннаға (1340–1404) қалдырды. Өз кезегінде Жоанн графтығын ұлы Оливьеге, Пентиевр графына (1389–1433) қалдырды, ол 1421 жылы Бретань герцогы V Иоаннды ұрлап, шантаж жасауға тырысқаннан кейін титулынан айырылды. Оливье ағасы Иоанн II (1393–1454) графтықты қайтарып алды, бірақ баласыз қайтыс болды, оның құқықтарын оның ағасы Шарльдің қызы Никольге (1424–1480), Авугур лордына (1396–1434) берді. 1437 жылы Николь II де Бросске тұрмысқа шықты. 1465 жылы Бретань герцогы II Франциск оны Пентиверден айырды, осылайша Пентиевр отбасының герцогтіктегі беделін әлсіретті. Франциск 1488 жылы қайтыс болғанда, Никольдің үлкен ұлы III Жан де Бросс (1502 ж. қайтыс болды) Бретань герцогинясы Аннаның талаптарына қарсы отбасының герцогтікке талабын жариялады, ол ақырында титулға ие болды.

Пенфивер герцогтері ретінде

Пентиевр графтығы Себастьен де Люксембургке қайтарылды, ол анасы Шарлотта де Броссе (1506-1540) арқылы Броссе әулетінің мұрагері болды. Шарлотта де Броссе Николь де Блуаның шөлі, оның ұлы Жан (1502 ж. қайтыс болған) және немересі Рене (1470-1524) арқылы туған қыз еді. 1569 жылы графтық Франция жұртының герцогтығына дейін көтерілді. Кейін оны Себастьеннің қызы Мари де Люксембург (1562-1623) иеленді, ол сондай-ақ үйлену арқылы Меркуэр герцогинясы атанды. 1582 жылы король Францияның Генрих III-нің жекжаттысы (Британ герцогинясы Клодтың соңғы тірі еркек немересі) және Католик лигасының басшысы Филипп Эммануэль Меркуэр герцогі Бретань губернаторы болып тағайындалды. Ол әйелі Мари де Люксембургтің мұрагерлік құқықтарын пайдаланып, 1589 жылдан бастап осы провинцияда тәуелсіздікке ұмтылып, Нант қаласында үкімет құрды және олардың кіші ұлы Филипп де Лотарингия Меркуэрді (1590 ж. қайтыс болған) «Британның ханзадасы және герцогі» деп жариялады. Ол Испаниямен одақтасып, Франция королі Генрих IV-нің Бретаньді бағындыру әрекеттерін 1598 жылдың 20 наурызына дейін тойтарды, содан кейін Меркуэр бағынуға мәжбүр болды және одан кейін Венгрияға жер аударылды. Филипп жас кезінде қайтыс болды, Пентиевр герцогтығын әпкесі Франсуаза де Лотарингия Меркуэрге қалдырды.

Кейінгі уақыттағы әртүрлі үйлердің герцогтары

Вендом герцогинясының немересі, Людовик Жозеф, Вендом герцогы, 1669 жылы Пентиеврді мұраға алды, бірақ 1687 жылы жарлық арқылы одан айырылып, Мари Анна де Бурбон, Конти принцессасына берілді. 1696 жылы ол Луи Александр де Бурбонға, Тулуза графына сатылды, оның ұлы Луи де Бурбон Пентиевр герцогы атағын алды. Бұл атақ мұрагерлікпен Орлеан әулетіне өтті.

Блуа-Шатильон әулеті

Иоанн I (1384–1404), Жоаннаның ұлы; оның жесірі Бретань герцогін ұрлап, түрмеге қамауға тырысты, бірақ герцогиня оны өзі түрмеге қамады. Оливье (1404–1433), Иоаннның ұлы, 1420 жылы оны тұтқындауға және құлатуға тырысқаннан кейін Пентивер графының титулы мен Пентивер құқықтарынан айырды. Иоанн II (1433–1454), Иоаннның екінші ұлы, Пентивердің кейбір аспектілері қайта жаңғыртылды. Николь (1454–1479), Иоаннның үшінші ұлы Чарльздың немересі. Ол Жан II де Бросске үйленді.

Люксембург үйі

Себастьян (1566–1569), Иоанн VII-нің туған баласы. Себастьян Ренедің қызы Шарлотта де Броссенің ұлы болды. Мари (1569–1623), Себастьянның қызы, Филипп Эммануэль де Лотарингияға тұрмысқа шықты.