Павел Вежинов (1914-1983) – болгар жазушысы, романист, сценарист. «Бәріер», «Түнде ақ аттармен» атты туындыларымен және «Үш резервист» фильміне жазған сценарийімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Болгар жазушысы (1914–1983)
Bulgarian writer (1914–1983)
Павел Вежинов (9 қараша 1914 – 2 желтоқсан 1983), шын аты Никола Дельчев Гугов, болгар романисі және сценарийшісі, әлеуметтік және этикалық мәселелерге ден қойған және фантастика элементтерін көркем шығармаларында қолданған болгар авторларының алғашқыларының бірі. Вежинов "Бариерата" (1976) және "Түнде ақ аттармен" (Нощем с белите коне) (1975) романдарымен, сондай-ақ "Үш резервист" (Тримата от запаса) (1971) болгар фильмінің сценарийімен танымал.
Pavel Vezhinov (November 9, 1914 – December 2, 1983), born Nikola Delchev Gugov , was a Bulgarian novelist and scriptwriter, with an interest for social and ethical issues and one of the first Bulgarian authors to use elements of fantasy in his fiction. Vezhinov is best known for his novels The Barrier (Бариерата) (1976) and In the night riding the white horses (Нощем с белите коне)(1975), both later adapted for screen, as well as the screenplay for the Bulgarian film classic Three Reservists (Тримата от запаса)(1971).
Өмір
Павел Вежинов 1914 жылдың 9 қарашасында София қаласында дүниеге келген. 1930 жылдардың басында ол бірнеше журналдарда жариялаған, оның ішінде Жупел (Күкірт), РЛФ (RLF), Щит (Қалқан) және Изкуство и критика (Өнер және сын). 1938-1944 жылдары София университетінде философияны оқыды. 1938 жылы ол өзінің алғашқы әңгімелер жинағын – Улица без паваж (Тротуарсыз көше), ал 1943 жылы – Дни и вечери (Күндер мен кештер) жинағын жариялады. 1944 жылы Болгария Коммунистік партиясына қосылды. 1944 жылдан бастап Вежинов Екінші дүниежүзілік соғысқа соғыс тілшісі және Фронтовак (Фронтовик) журналының бас редакторы ретінде қатысты. Кейіннен ол Златан (Златан) және Втора рота (Екінші рота, бірнеше рет қайта басылған) сияқты әңгімелерінде соғыс тәжірибесін пайдаланды. 1950 және 1951 жылдары ол соғыс оқиғалары үшін Димитров атындағы сыйлықпен марапатталды. 1947-1951 жылдары Павел Вежинов "Стершел" сатирикалық журналының бас редактордың орынбасары, ал 1951 жылдан бастап "Септември" журналының бас редакторы болды. 1954 жылдан 1972 жылға дейін Българска кинематография (Болгария кинематографиясы) ұйымында алдымен сценарийші, кейіннен бас директордың орынбасары болып жұмыс істеді. 1972 жылы ол bg (Қазіргі заман) журналының бас редакторы және Болгария жазушылар одағы басқару кеңесі бюросының мүшесі болды. 1950-1960 жылдары ол бірнеше детективтік әңгімелер мен романдар жариялады, мысалы Следите остават (Іздер қалады, 1954), Произшествие на тихата улица (Тыныш көшенің оқиғасы, 1960), Човекът в сянка (Көлеңкедегі адам, 1965), Прилепите летят нощем (Түнде жарыстар ұшады, 1969), сондай-ақ болгар спортшыларының Олимпиада ойындарындағы саяхаттары туралы жазды: Знамена по стадионите (Стадиондағы тулар, 1950), На Олимпиада в Хелзенки (Хельсинкидегі Олимпиада, 1953) және До Мелбълн по въздух и море (Әуе және теңіз арқылы Мельбурнға, 1957). Ол бокс секциясының бас офицері қызметін атқарды. Ол болгар авторларының бірі болып, өзінің шығармаларында ойдан шығарылған әңгімелерді мысал немесе метафора ретінде пайдаланды. 1956 жылы "Историята на едно привидение" (Бір шайтанның тарихы) атты сатирикалық әңгімесін, ал 1965 жылы "Сините пеперуди" (Көк көбелектер) және "Моят пръв ден" (Менің алғашқы күнім) әңгімелерін жазды. 1973 жылы "Гибелта на Аякс" (Аякс өлімі) романын жариялады. 1963 жылы "Момчето с цигулката" (Скрипкамен жігіт) атты әңгімелер жинағы жарық көрді және ол қазіргі заманғы өмірдің моральдық және этикалық мәселелеріне ден қоя бастаған кезде оның жазуына жаңа бағыт берді: "Дъх на бадеми" (Бадемнің иісі, 1966), "Звездите над нас" (Біздің үстіміздегі жұлдыздар, 1966) және "Малките приключения" (Шағын оқиғалар) жарық көрді. "Нощем с белите коне" (Ақ аттармен түн, 1975) романы алғаш рет "Септември" әдеби журналында жарық көрді. 1976 жылы "Бариерата" (Төсек, 1976) кітабы жарық көрді, ол үшін тағы бір Димитров сыйлығын алды. Соңындағы бірнеше жыл әрқайсысы жаңа шығармалармен ерекшеленді: "Белият гущер" (Ақ кесіртке, 1977), "Синият камък" (Көк тас, 1977), "Езерното момче" (Көл жігіті, 1979). Оның соңғы аяқталған романы – "Везни" (Таразы, 1982), онда автор философиялық және психологиялық проблемалар мен адам өмірінің күрделілігі туралы ойларын жалғастырды. Оның соңғы әңгімесі "Дълъг летен ден" (Ұзын жазғы күн) "Съвременник" журналында (3-том, 1983 ж.) жарияланды, ол қайтыс болғаннан аз уақыт бұрын. Вежинов 1983 жылдың 20 желтоқсанында күрт қайтыс болды.
Pavel Vezhinov was born on November 9, 1914, in Sofia. In the early 1930s he wrote for several magazines, including Жупел (Sulfur), РЛФ (RLF), Щит (Shield) and Изкуство и критика (Art and Critique). From 1938 1944 he studied philosophy at Sofia University. In 1938 he also published his first collection of stories, Улица без паваж (Street without Pavement), followed in 1943 by Дни и вечери (Days and Evenings). He joined the Bulgarian Communist Party in 1944. Beginning in 1944, Vezhinov participated in World War II as a war correspondent and editor in chief of Фронтовак (Front Fighter). He later used his war experiences in stories like Златан (Zlatan) and Втора рота (Second Company, which has been republished several times). In 1950 and 1951 he was awarded the Димитровска награда for his war stories. From 1947 to 1951 Pavel Vezhinov was assistant chief editor of the satirical journal Стършел (Hornet), and from 1951 of the journal Септември (September). From 1954 to 1972 he worked for Българска кинематография (Bulgarian Cinematography) first as a scriptwriter and later as assistant General Director. In 1972 he became an editor in chief of the magazine bg (Contemporary) and a member of the Buro of the Steering Council of the Съюз на българските писатели. Throughout the 1950s and 1960s he published several crime stories and novels such as Следите остават (Traces Remain, 1954), Произшествие на тихата улица (Silence on a Quiet Street, 1960), Човекът в сянка (Shadow Man, 1965), Прилепите летят нощем (Bats Fly at Night, 1969), as well as writing travel accounts of Bulgarian athletes at the Olympic games : Знамена по стадионите (Stadium Flags, 1950), На Олимпиада в Хелзенки (At the Olympics in Helsinki, 1953) and До Мелбълн по въздух и море (To Melbourne by Air and Sea, 1957). He served as a chief officer of the boxing section. He was one of the first Bulgarian authors to use fantasy in his writing as a means to convey parable or metaphor. In 1956 he wrote a satirical story Историята на едно привидение (The Story of an Enlightenment), and in 1965 the stories Сините пеперуди (Blue Butterflies) and Моят пръв ден (My First Day). In 1973 he published a novel Гибелта на Аякс (The Death of Ajax). In 1963 a collection of short stories Момчето с цигулката (The Boy with the Violin) came out and marked a new direction to his writing, when he became concerned with the moral and ethical issues of modern life: Дъх на бадеми (Almonds, 1966), Звездите над нас (The Stars Over Us, 1966) and Малките приключения (Little Adventures) followed. The novel Нощем с белите коне (Night with White Horses, 1975) first appeared in the literary journal Септември. In 1976 it was followed by Бариерата (The Barrier, 1976), for which he received another Dimitrov Prize. Each of the several years that followed was marked by another work: Белият гущер (The White Lizard, 1977), Синият камък (The Blue Stone, 1977), Езерното момче (Lake Boy, 1979). His last finished novel was Везни (Libra, 1982), in which the author continued reflecting on philosophical and psychological problems and the complexity of human existence. His last story Дълъг летен ден (Long Summer Day) was printed in the journal "Съвременник" (vol. 3, 1983 г.) shortly before his death. Vezhinov died suddenly on December 20, 1983.
Ағылшын тіліне аударылған шығармалары
"Скрипкалы бала". София, "Шетел тілдері" баспасы, (1965). Жағалаудан шалқап. (Марджори Поярлиова редакторы. Грегор Павлов аудармасы): София, "Шетел тілдері" баспасы, (1967).
The Boy With the Violin. Sofia, Foreign Languages Press, (1965). Far From the Shore. (Edited by Marjorie Pojarliova. Translated by Gregor Pavlov): Sofia, Foreign Languages Press, (1967)