Асамуси онсені: Жапонияның Аомори префектурасының табиғи қайнар суы

Кіріспе

Жапонияның Аомори префектурасындағы Асамуси Онсен (浅虫温泉) – Аомори префектурасының Аомори қаласының шығыс жиегінде орналасқан ыстық сулы бұлақ. Ол онсен қалашығының орталық бөлігі ретінде дамыған және кейде Жапонияның орталық бөлігіндегі Шидзуока префектурасындағы танымал Атами Онсенімен салыстырылып, "Тохокутағы Атами" деп аталады.

Тарих

Дәстүр бойынша, ыстық бұлақты Хонэн Хэйан дәуірінде шамамен 1190 жылы Муцу провинциясына сапар жасағанда тапқан. Ол жараларын емдеу үшін суға шомылатын бұғыларды көргендігі айтылады. Ескірген аңыз бұл жайтты Эннинге байланыстырады. Екі жағдайда да, монах айтқанға дейін жергілікті тұрғындар ыстық бұлақтың емдік қасиеттерінен хабарсыз болған. Сол кезде Асамуши Онсен «ауылдық» ыстық бұлақтар аймағы болып есептелді, ыстық бұлақтарға барушылар үшін 18 қонақ үй салынды. Аймақта шағын саудагерлер болған, бірақ көлік құралдары болмаған. Батыс Аомори мен Асамуши Онсен арасында шамамен 11,8 км қашықтық бар, бірақ жол бойында қауіпті Өтомай асуы орналасқан, онда дамыған жолдар жоқ еді. Өтомай – теңізге тік жардан құралған, сол кезде адамдар жартастың бойымен, жарты аралының ұшына жеткенше өтіп, содан кейін тастардан жасалған көпірден өтетін. 1862 жылы Нонайдың ескі ауылы тау қабырғасын қазып, жол үшін орын жасады, бірақ ол тым тар болды, сондықтан аттардың өтуі қиын болды. 1876 жылы Император Мэйдзи Хоккайдоға саяхаты барысында Асамуши Онсенге келді. Ол сол кезде атқа мінген қызметшілерімен бірге паланкинмен тасымалданды, бірақ Өтомайдың тік жолдары арқылы өту олар үшін тым қауіпті деп есептелді. Сондықтан жардың тау жағы қазылып, теңіз жағы 5 метрге дейін кеңейтілді, бұл жылқылар мен малдың өтуіне мүмкіндік берді. Кейін туннельдер салынды және кеңейтілді, осылайша Аомори префектурасының шығысы мен батысын байланыстыратын маңызды бағытқа айналды. Станцияның салынуы көлік байланысын жақсартумен қатар, Хонсю мен Хоккайдо арасында саяхаттайтын жолаушыларға ұзақ сапарларында демалуға немесе нашар ауа-райы салдарынан Цугару бұғазынан қауіпсіз өту мүмкін болмаған жағдайда тоқтауға ыңғайлы орын болды. Аймақ 1902 жылы Хаккода тауларындағы оқиғадан аман қалғандар мен 1905 жылғы орыс-жапон соғысында жарақат алған әскерлер үшін демалыс орны ретінде пайдаланғаннан кейін Аомори префектурасының шегінен тыс жерлерде танымал болды. Бұл мүмкіндікті пайдаланып, аймақта көптеген мейрамханалар салынды және жаңартылды, көп ұзамай ол 150-ден астам гейшалар мен әйелдердің жұмыс істеген ойын-сауық орталығына айналды. Асамуши 1944 жылы Осаму Дазайдың «Цугару» (көбінесе «Цугаруға оралу: қызғылт түсті саяхатшының саяхаты» деп аталады) атты романында еске алынған.

According to tradition, the hot spring was discovered by Hōnen when he visited Mutsu Province c. 1190 during the Heian period. It is said that he witnessed deer bathing in the water to heal their wounds. An older legend attributes the discovery to Ennin. In both cases, the locals were not aware of the healing properties of the hot springs until they were told by the monk. At this time, Asamushi Onsen was deemed a "rustic" hot spring area, with 18 guest houses built for those visiting the hot springs. There were small merchants in the area, but no transportation. There is around 11.8 km between West Aomori and Asamushi Onsen, but along the way is a perilous pass known as Utōmai, which had no developed roads passing through it. Utōmai is a sheer precipice overlooking the sea, and at the time, people passed through it by going alongside the cliff face until they reached the tip of the peninsula, and then crossing a bridge over the rocks. Around 1862, the old village of Nonai dug out the rock wall and made space for a road, but it was not very wide, making it hard for horses to make their way through. In 1876, Emperor Meiji visited Asamushi Onsen during his tour of Hokkaido. At the time, he was being transported in a palanquin with his attendants on horseback, but it was deemed too dangerous for them to pass through the steep roads of Utōmai. This was why the mountain side of the cliff was carved out, and the sea side was filled in and widened to 5 metres wide, making it possible for horses and cattle to pass through. Tunnels were later built and expanded, making it an important route connecting the east and west of Aomori Prefecture. The establishment of the station not only improved transportation links, but also served as a place for passengers travelling between Honshu and Hokkaido to rest their bodies during their long journey, or as a place to stay if bad weather conditions made it impossible to safely pass through the Tsugaru Strait. The area became more known outside of Aomori Prefecture after being used as a resting place for the survivors of the Hakkōda Mountains incident in 1902, and for soldiers injured during the Russo Japanese War of 1905. This opportunity was used to increase the number of inns being built and renovated in the area, and before long, the area became an entertainment district with over 150 geisha and prostitutes. Asamushi is mentioned in the 1944 novel, Tsugaru (often titled Return to Tsugaru: Travels of a Purple Tramp) written by Osamu Dazai.

Мәдениет

Аомори қаласында туған Шико Мунаката 1924 жылы суретші болу арманын орындау үшін Токиоға кетті. Кейін оның назары ағашқа басып шығару өнеріне ауысты, ал 1938 жылы ол Асамушидің "Утомай" гравюрасын Ниттен көрмесіне қабылдауға қол жеткізді. Тынық мұхит соғысының жылынан басқа, Мунаката жыл сайын Асамуши Онсенге барып, бір-екі айдай тұратын. Ол сол жердегі қонақүй үшін салған буддалық суреттері әлі де сақталған. Кудзира мочи – Асамуши Онсеннің ең танымал тәттісі. Бұл тәттінің рецептін Асамуши Онсендегі кондитерлік дүкен Цугару аймағының Ажигасава қаласындағы басқа кондитерден үйренген. Ол 1907 жылы, орыс-жапон соғысы кезінде жараланған немесе ауырған сарбаздар Асамуши Онсенде емделген кезде жасалды. Бұл тәттілер арзан бағасы, ұзақ сақталу мерзімі және тасымалдауға ыңғайлылығының арқасында естелік ретінде танымал болды. Ол сондай-ақ әскери босату сыйлығы ретінде де белгілі болды. Осының нәтижесінде тауларда көне стильдегі жылы су бұлақтары бар қонақ үйлер пайда болды, ал теңіз жағасында ірі қонақ үйлер салынды. Мұнда Муцу шығанағында пирсден балық аулауға болады, сонымен қатар жаңа бастаушылар үшін шағын тоған қазылды. Парк жұмысын бастаған алғашқы жылы 30 000-нан астам келушіні қабылдады. Асамуши Онсенге келушілер саны экономикалық дағдарыстан кейін азайды. 1991 жылы 295 000 болған қонақтар саны 2016 жылы 166 000-ға дейін төмендеді. Ең танымал кезеңмен салыстырғанда қонақ үйлер мен мейрамханалар саны екі есе азайды, ал Асамуши бастауыш мектебі мен Асамуши орта мектебі 2013 және 2015 жылдары жабылды. 2017 жылы аймақтағы ірі қонақ үй басқару компаниясы да банкротқа ұшырады. Жергілікті Мичиноку банкі мен қонақ үй операторлары жылы су бұлақтары аймағын жаңғырту үшін бірлесіп жұмыс істеп жатыр. Аймақты қайта жаңғырту жөніндегі жұмыстардың бір бөлігі ретінде Аомори префектурасы жылу сорғыларын пайдалана отырып, жер асты жылуын пайдалану жөнінде зерттеулер жүргізіп жатыр және жылу бұлақтарының жылуын жаңартылатын энергия көзі ретінде пайдалана отырып, геотермальдық электр энергиясын өндіруді қарастырып жатыр, бірақ бұл әлі де тиімділік сияқты мәселелерге байланысты іске аспады.

Shikō Munakata, born in the city of Aomori, left for Tokyo in 1924 to achieve his dream of becoming a painter. His attention then shifted to the art of woodblock printing, and in 1938, he finally managed to have a print of Asamushi's Utōmai accepted for the Nitten Exhibition. Excluding the year of the Pacific War, Munakata visited Asamushi Onsen every year and would stay for around one to two months. There still remains Buddhist pictures that he painted for the inn that he would stay at. Kujira mochi is Asamushi Onsen's signature sweet. The recipe for the sweet was learned by a confectionary shop at Asamushi Onsen from another confectioner in Ajigasawa of the Tsugaru Region. It was created in 1907, when injured or sick soldiers during the Russo Japanese War were kept at Asamushi Onsen. These sweets became popular as a souvenir due to their cheap price, shelf life and ease of carrying around. It also became known as a military discharge souvenir. As a result, old fashioned hot spring inns lined the mountains, while large hotels were built along the seaside. This was a place to fish in Mutsu Bay from the pier, though a small pond was dug out for beginners. The park attracted over 30,000 visitors in its first year of operation. The number of visitors to Asamushi Onsen has declined since the end of the bubble economy. The number of guests shrank from 295,000 in 1991 to 166,000 in 2016. The number of accommodations and restaurants has been cut in half compared to when it was at its most popular, and both Asamushi Elementary School and Asamushi Middle School were closed in 2013 and 2015, respectively. In 2017, a major hotel management company in the area also went out of business. The local Michinoku Bank and operators of the inns are working together to revive the hot spring area. As part of the efforts to revitalise the area, Aomori Prefecture has been conducting research on the use of ground heat using heat pumps, and is considering geothermal power generation using hot spring heat as a renewable energy source, but this has yet to be realised due to issues such as profitability.

Онсен қаласы

Қалада шамамен 30 қонақ үй мен жапон стиліндегі риокан бар. Көрікті жерлерге Асамуши аквариумы және Асамуши ғажайыптар әлемі аттракцион паркі жатады. Мацу но Ю жалпы онсені және Мичи но Эки Асамуши онсені суға шомылуға арналған орындардың қатарында. Онсен қаласының артындағы тауларда Муцу шығанағы мен Юношима аралын көре алатын жаяу серуендеу жолдары бар.

Юношима

Юношима – онсен қаласының жағалауынан 1 км қашықтықта орналасқан адам тұрмайтын арал. Аты арал маңындағы сулардан атылып шығатын ыстық бұлақтан шыққан. Онда катакури (көк тісті фиалкалар) шоғырлары өседі, ал сәуір айында Юношима катакури фестивалі өткізіледі. Бұл Асамуши онсенінің жағалауынан көрінетін пейзаждың бір бөлігі болып келеді. Эдо дәуіріндегі жазбаларда аралдың биіктігі шамамен 45 метр деп көрсетілген. Алғашқыда Хада ака аралы деп аталған. Аңыз бойынша, бір анасының баласын бүркіт ұстап алып, осы тасқа алып келгенде, анасы оны құтқару үшін тасқа қарай асығысқан. Ол тасқа өрмелеп шығарғанда саусақтарынан тамған қаннан осы ат пайда болған деседі. Тағы бір аңыз бойынша, атау тасқа ешқандай өсімдік өспегендіктен туындаған.

Көлік

Курортты Аомори темір жолындағы Асамуши Онсен станциясы қызмет көрсетеді, ол Аомори станциясы, Нохежи станциясы және Хачинохе станциялары арқылы JR East желісімен байланысады. Аомори қалалық автобустары мен Шимокита Коцу автобустары үшін Мичиноэки Асамуши Онсен станциясында автобуспен қатынау да қарастырылған. Автокөлікпен келетіндер Аомори қаласының орталығынан шығысқа қарай 4-ші республикалық жолмен жүре алады; сапар орташа есеппен 30 минутты алады.