Мэри Элизабет Мапес Додж: Балалар әдебиетінің көрнекті өкілі

Кіріспе

Американдық балалар әдебиеті авторы және редакторы (1831–1905)

Мэри Элизабет Мапес Додж (26 қаңтар 1831 – 21 тамыз 1905) – американдық балалар әдебиеті авторы және редакторы, ең белгілі туындысы – «Ханс Бринкер» романы. Ол он тоғызыншы ғасырдың шамамен үштен бір бөлігінде балалар әдебиеті саласындағы танымал көшбасшы болды. Додж 30 жылдан астам «Сент-Николас» журналын басқарды, ол балаларға арналған ең табысты журналдардың біріне айналды. Ол әлемнің көптеген көрнекті жазушыларын балалар журналына материалдарымен қатысуға көндірді: Марк Твен, Луиза Мэй Алкотт, Роберт Луис Стивенсон, Альфред, Лорд Теннисон, Генри Уодсворт Лонгфелло, Уильям Каллен Брайант, Оливер Венделл Холмс, Брет Харт, Джон Хей, Чарльз Дадли Уорнер, Элизабет Стюарт Фелпс Уорд және тағы да басқалар. Бір күні Рудиард Киплинг оған Үндістанның орманы туралы әңгіме айтты; Додж оған осы әңгімені «Сент-Николас» үшін жазуын сұрады. Ол бұрын балалар үшін жазған емес, бірақ тырысып көрді. Соның нәтижесінде «Жұңғар кітабы» жарық көрді. Күйеуі қайтыс болғаннан кейін Додж ұлдарын оқытуға қажетті қаржыны табу үшін әдебиетке жүгінді. Ол балаларға арналған қысқа эскиздер жаза бастады, жақын арада «Ирвингтон әңгімелері» (Нью-Йорк, 1864) атты жинағын шығарды, ол үлкен сәттілікке ие болды. Содан кейін ол «Ханс Бринкер немесе Күміс шаналар» (Нью-Йорк, 1865) романын жариялады; ол голланд, француз, неміс, орыс және итальян тілдеріне аударылды және француз академиясынан 1500 франк көлемінде сыйлық алды. Дональд Грант Митчелл және Харриет Бичер Стоумен бірге Додж «Hearth and Home» журналының алғашқы редакторларының бірі болды және бірнеше жыл бойы осы журналдың үй шаруашылығы және балалар бөлімін басқарды. 1873 жылы «Сент-Николас» журналы құрылғанда, ол оның редакторы болды. Оның басқа да жарияланған жинақтары: «Бірнеше достар және олардың ойын-сауықтары» (Филадельфия, 1860), «Рифмалар мен әндер» (Нью-Йорк, 1874), «Теофилус және басқалар» (Нью-Йорк, 1876), «Жол бойында», өлеңдер (Нью-Йорк, 1879) және «Дональд пен Дороти» (Нью-Йорк, 1883). Ол 1870 жылы Scribner's Monthly журналында жарияланған «Қытай мәселесі бойынша Мисс Малони» атты туындының авторы болды. Додж Харпер журналына, Atlantic Monthly, Century және басқа да мерзімді басылымдарға материалдарымен үлес қосты.

Mary Elizabeth Mapes Dodge (January 26, 1831 – August 21, 1905) was an American children's author and editor, best known for her novel Hans Brinker. She was the recognized leader in juvenile literature for almost a third of the nineteenth century. Dodge conducted St. Nicholas Magazine for more than 30 years, and it became one of the most successful magazines for children. She was able to persuade many of the great writers of the world to contribute to her children's magazine – Mark Twain, Louisa May Alcott, Robert Louis Stevenson, Alfred, Lord Tennyson, Henry Wadsworth Longfellow, William Cullen Bryant, Oliver Wendell Holmes Sr., Bret Harte, John Hay, Charles Dudley Warner, Elizabeth Stuart Phelps Ward, and scores of others. One day, Rudyard Kipling told her a story of the Indian jungle; Dodge asked him to write it down for St. Nicholas. He never had written for children, but he would try. The result was The Jungle Book. After the death of her husband, Dodge turned to literature as a means to earn the money to educate her sons. She began to write short sketches for children, and soon brought out a volume of them, entitled Irvington Stories, (New York, 1864), which was very successful. She next published Hans Brinker, or The Silver Skates (New York, 1865); translated into Dutch, French, German, Russian and Italian, and was awarded a prize of 1,500 francs by the French Academy. With Donald Grant Mitchell and Harriet Beecher Stowe, Dodge was one of the earliest editors of Hearth and Home, and for several years, she conducted the household and children's department of that journal. In 1873, when St. Nicholas Magazine was started, she became its editor. Her other published volumes were A Few Friends, and How They Amused Themselves (Philadelphia, 1860), Rhymes and Jingles (New York, 1874), Theophilus and Others (New York, 1876) Along the Way, poems (New York, 1879), and Donald and Dorothy (New York, 1883). She was the author of "Miss Maloney on the Chinese Question," published in Scribner's Monthly in 1870. Dodge contributed to Harper's Magazine, Atlantic Monthly, the Centur, and other periodicals.

Тарих

Мэри Элизабет Мейпс 1831 жылдың 26 қаңтарында Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы – профессор Джеймс Джей Мапес, АҚШ-та ғылыми шаруашылықты дамытуға зор үлес қосқан ғалым, және София Фурман (немесе Феррман). Оның бауырлары Чарльз В. Мейпс, София Мейпс (Толлс, суретші) және Кэтрин Т. (Боннелл) болды. Профессор Мапестің қыздары мектепке бармады. Олар үйде тәрбиешілер мен гувернанттардың күтімінде білім алды, тек қана ағылшын тілі ғана емес, француз, сурет салу, музыка және латын тілінде де жақсы білім алды. Ол ерте жасынан-ақ сурет салу, мүсіндеу, музыка және әдеби шығармалар жазуға бейімділігін көрсетті. 1851 жылы ол Нью-Йорк қаласынан келген адвокат Уильям Доджге үйленді. Келесі төрт жылдың ішінде ол Джеймс және Харрингтон есімді екі ұлды дүниеге әкелді. 1857 жылы Уильям ауыр қаржылық қиындықтарға тап болды және 1858 жылы отбасын тастап кетті. Оның жоғалып кеткенінен бір ай өткен соң, суға батып қайтыс болған күйде денесі табылды. Ол екі баласымен бірге Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласына жақын жердегі үлкен шаруашылық үйіне оралды. Бұл жерде оның өмірі негізінен балаларына арналды. Уақыт өте келе, ол балаларының білімі үшін ақша табуға міндетті екенін түсінді және осы мақсатта жазуға кірісті. Әкесінің меншігіндегі бау-бақшаның жанындағы шағын коттедж немесе шаруа үйі оқу үшін пайдаланылды, ал Додж бен ұлдары оны жайлы "үйрекке" айналдырды. Бұл қарапайым жиһазбен жабдықталған, үлкен үйден тыныш болу үшін жеткілікті алыс жерде, ол жұмысын адал түрде бастады. Бірақ аптаның бір күні толығымен ұлдарына арналды.

Бас редактор

1859 жылы ол әкесімен бірге «Working Farmer» және «United States Journal» атты екі журнал шығара бастады. 1869 жылы «Бірнеше достар» атты үй шаруашылығы мен ойын-сауық туралы кітап шығарғаннан кейін, 1870 жылы «Жер мен үй» журналының қосымша редакторы лауазымына қабылданды. Бұл басылым апталық отбасылық газет болды, оның редакторлары Харриет Бичер Стоу және Дональд Грант Митчелл еді. Ол бұл журнал үшін үй шаруашылығы және балалар бөлімдерін басқарды, көп ұзамай Додждың редактор ретіндегі беделі, ол автор ретінде жеткен беделге теңесті. Журналдың таралымы күрт өсті, ал бөлім апталық шығарылымдардың маңызды бөлігіне айналды. Осы саладағы жұмысы 1870-ші жылдардың басында «The Century Magazine» журналын шығаратын компания директорлары доктор Дж. Г. Холланд пен Розуэлл Смиттердің назарын аударды, олар жаңа балалар айлығын шығаруды қарастыра бастады. Олардың шешімі оның келісіміне байланысты болды, себебі олар оның басшылығын қабылдап, редактор болуға келіссе, жобаны жүзеге асыруға дайын еді. Смит Доджды балаларға арналған жаңа журналдың редакторы болуға шақырды. Осы уақытта, жазуға толық көңіл бөлгісі келген Додж «Жер мен үй» журналының редакторы болу туралы өте тиімді ұсыныстан бас тартты. Оның екі ұлы сол кезде колледжде оқыды, және ақырында кіші ұлы Скрибнердің ұсынысын қабылдауға ықпал етті. Ол денсаулығына салқым тиетінше оқыды, сондықтан анасы оған ұзақ демалыс пен ортаны өзгерту қажет деп ойлады. Ол өзі де ұзақ уақыттан бері шетелге саяхаттауды армандаған, сондықтан сәуір немесе мамыр айында алдын ала ұсыныспен бірге, журналдың алғашқы саны қаңтар айына дейін жарық көрмейтіні және ол аралық уақытты қалай қаласа солай өткізе алатыны туралы түсіндіргенде, ол ұсынысты қабылдады. Басынан бастап журналдың барлық мәселесі, тіпті аты да оның қолында болды, ол «Сент-Николас» деп атады. Бас редакция алғашқы санды қараша айында шығаруға шешім қабылдады, ал Додж Еуропадан қайтып келді, ондағы басылымдарда өзінің бастапқы жоспарын өзгертуге ешқандай себеп таппады. Жыл соңына қарай жаңа журнал барлық бәсекелестерін озып кетті. Шындығында, алғашқы саны жарық көргеннен кейін бірнеше ай өткен соң, Озгуд пен серіктестері олардың бәсекелесіне қарсы тұра алмайтындарын мойындады және «Біздің жас достарымызды» «Сент-Николас» журналымен біріктіру туралы ұсыныс жасады.

In 1859, she began working with her father to publish two magazines, the Working Farmer and the United States Journal. In 1869, after bringing out a book of home pastimes entitled A Few Friends, she accepted the position of associate editor of Hearth and Home in 1870. The publication was a weekly family paper, of which the editors were Harriet Beecher Stowe and Donald Grant Mitchell. For this journal, she took charge of the household and juvenile departments, and before long, Dodge's reputation as editor equaled that which she had already attained as author. The circulation of the periodical was greatly increased, and the department itself rapidly grew into a very prominent feature of the weekly issues. It was her work in this field which first attracted the attention of Dr. J. G. Holland and Roswell Smith when, early in the 1870s, as directors of the company which published The Century Magazine, they began to consider the publication of a new juvenile monthly. Their decision really hinged upon hers, for they were heartily ready to undertake the project provided they could obtain her consent to assume its management and become its editor. Smith asked Dodge to edit the new magazine for children. Meanwhile, wishing to give her undivided time to writing, she had refused a very handsome offer to become the editor of Hearth and Home. Her two sons were then at college, and it was eventually the younger son that turned the scale in favor of the Scribner proposition. He had studied till he had no strength, and his mother felt that he needed an extended vacation and change of scene. She herself had long wished to go abroad, and so, when she was offered a salary to begin upon the day of the preliminary offer—this was in April or May—with the understanding that the initial number of the magazine was not to appear until January, and freedom to spend the intervening time where and as she chose, she accepted the offer. From the first everything was left entirely in her hands, including the name, for which she chose St. Nicholas. The house decided to bring out the first number in November, and Dodge returned from Europe, having found nothing in the publications there to modify her original plan. At the end of the year, the new magazine had outstripped all competitors. Indeed, within a few months after the issue of the first number, Messrs. Osgood & Co. acknowledged that they could not stand against their rival, and made a proposition which resulted in the merging of Our Young Folks into St. Nicholas.

Алғашқы жазбалар

Додждың «Америкадағы нашар аристократия» атты алғашқы мақаласы және оның жариялану жолы, оның адамдық және әдеби өмірге деген сезімталдығының, сондай-ақ юмор сезімі мен көркемдік өрнек табу қабілетінің нәтижесі болды. Мақала жеке бақылауларға негізделгендіктен, ол комедия мен оның кейіпкерлерінен қауіпсіз арақашықтықта болатын Лондонның «The Cornhill Magazine» журналына жіберілді. Журналдан дереу 50 фунт стерлинг төлем және бірнеше мақалаларға тапсырыс келді. Доджтың таңғалысы шексіз болды, себебі мақаланың толығымен немесе бір бөлігі АҚШ-тың көптеген жетекші газеттерінде қайта басылды. Оның алғашқы «Менің құпия жауым» атты әңгімесі «Harper's Magazine» журналында тез жарияланды, ал «Қайиннің ақылынан айырылуы» – ерекше шешініспен жазылған керемет туынды және оның юмористикалық немесе сатирикалық стильдегі ең көрнекті эсселерінің бірі – «Scribner's Monthly» журналында жарық көрген кезде бірден танымал болды. Бұл мақала Розуэлл Смитпен болған әңгімеден туындады, олар эмоционалдық ақылынан айырылу себебімен қылмыскердің ақталуы туралы талқылағанда Додж оған ескерту жасаған еді. Ересектерге арналған бірнеше эсселер мен әңгімелер жетекші журналдарда жарияланғаннан кейін, Додж 1864 жылы өзінің алғашқы кітабын шығарды – ол балаларға арналған қысқа әңгімелерден тұратын «Ирвингтон әңгімелері» (1864) атты жинақ болды. Кітап Ф.О.К. Дарлидің үш-төрт суретімен әсемделген қарапайым муссалинмен жабылған дуодецимо форматында басылды. Оның үлкен сұранысына байланысты баспагер екінші бөлімді немесе жалғасын шығаруды сұрады. Бірақ Додж сол кезде ұзақ әңгіме жазуға кіріскен еді. Ол, басқа оқырмандар сияқты, Джон Лотроп Мотлидің «Голландия Республикасының өркендеуі» және «Біріккен Нидерланды тарихы» атты жақында жарияланған тарихтарына қызығушылық танытты. Ол Нидерландыны жасөспірімдерге арналған әңгімелердің оқиғасының орны ретінде таңдап, елдің тарихының бір бөлігін оларға, әңгіменің дамуымен байланыстырып беруді шешті. Шындығында, ол оны ұлдарына айту үшін «түннің жақсы тілегі» ретінде ойлап тапқан, оқиғаны сол жерде, жүріп-тұрып құрастырған. Қызығушылығы күшейгенде, ол Нидерландыдағы өмір туралы әңгіме айта бастады, сол елдің тарихынан көптеген қызықты деректерді енгізді, ол сол кезде ешқашан көрмеген еді. Тақырып оны қызықтыра берді. Ол қолжазбамен таңертеңнен кешке дейін жұмыс істеді және өзінің парақтарын өмірге сәйкес етуге немесе оқырмандарына қызықты етуге көмектесетін барлық ақпарат көздерін іздеді. Ол Нидерланды туралы кітаптарды іздеу үшін кітапханаларды шарлады, таныс саяхатшылардан сол ел туралы әңгімелерді тыңдады және әрбір тарауды жанында тұратын екі білімді голландтың сын-пікіріне ұсынды. Қолжазбаны алған баспагер екінші әңгімелер жинағын алмағаны үшін көңілі қалды және оны қабылдамауға тырысты. Бірақ автордың дайын өзге ештеңесі болмады, ол бұрынғы табысының беделінен бас тарта алмады, сондықтан ол сол заманғы ең сәтті жасөспірімдерге арналған әңгіме – «Ханс Бринкер немесе күміс шаналар» (1865) кітабын шығарды. Кітап бірден бестселлерге айналып, француз, неміс, голланд, орыс және итальян тілдеріне аударылды. Француз академиясы оған 1500 франк көлеміндегі Монтион сыйлығының бір бөлігін берді.

Dodge's first published article, "Shoddy Aristocracy in America", and the manner of its publication, were as much the outcome of her susceptibility to the human, as well as the literary, appeal of life as to her sense of humor and instinct for artistic expression. Because it was based upon personal observation the article was sent to The Cornhill Magazine, of London, as a publication safely removed from the comedy and the actors it presented. By return post, she received payment of £50 and a request from The Cornhill for a series of papers. To Dodge's amazement, the article was reprinted in whole or in part by many of the leading newspapers in the United States. Her first short story, "My Mysterious Enemy", was promptly accepted by Harper's Magazine, and "The Insanity of Cain", a brilliant piece of special pleading, and one of her most characteristic essays in the humorous or satirical vein, attained instant popularity at the time of its publication in Scribner's Monthly. This article grew out of a remark to Roswell Smith when Dodge and he were discussing the recent acquittal of a criminal on the plea of emotional insanity. After the publication in leading magazines of several essays and stories for grown up readers, Dodge brought out, in 1864, her first book – made up of short tales for children – under the title of The Irvington Stories (1864). It was a modest muslin covered duodecimo, with three or four illustrations by F. O. C. Darley. So great was its popularity that the publisher asked for a second series or a sequel. But Dodge, meantime, had begun work upon a longer narrative. Like the rest of the reading world, she had been thrilled and fascinated by the lately published histories of John Lothrop Motley, the Rise of the Dutch Republic, and the History of the United Netherlands. She resolved to make the Netherlands the scene of a juvenile tale, and give the youngsters so much of the history of that country as should tell itself, naturally, through the evolution of the story. She was really improvising it as a "good night story" for her boys – making it up as she went along. In the heat of kindled imagination, she began to tell her children a story of life in the Netherlands, weaving into it much interesting material from the history of that country, which at that time she had never seen. The subject grew more and more absorbing to her. She worked upon the manuscript from morning till night, and sought every source of information which could make her pages more true to life or more entertaining to her readers. She ransacked libraries for books upon the Netherlands; made every traveler whom she knew tell her his tale of that country; and submitted every chapter to the test of the criticism of two accomplished Dutchmen living near her. Upon receiving the manuscript, the publisher, disappointed at not receiving a second collection of short stories, was tempted to reject it. But the author had nothing else ready, he could not afford to forego the prestige of her former success, and so, reluctantly and doubtfully, he issued the most successful juvenile tale of that time, Hans Brinker, or the Silver Skates (1865). It became an instant bestseller and was translated into French, German, Dutch, Russian, and Italian. The French Academy awarded it one of the Montyon Prizes of fifteen hundred francs.

Карьера ортасындағы көлемдер

1874 жылы Додж «Ұйқастар мен шумақтар» жинағын жариялады. Оның алғашқы санынан бастап, сәттілігі Ханс Бринкердің сәттілігімен шайқасты. Үш жылдан кейін, 1877 жылы, ол «Теофил және басқалар» атты эсселер мен әңгімелер жинағын шығарды. «Теофил және басқалар» ересектерге арналған әңгімелер мен суреттемелер кітабы болды. Оның құрамында бірден көпшіліктің назарын аударған «Қабылдың ақылынан айырылуы» атты өткір сатира, сондай-ақ ирланд диалектіндегі қызықты әзіл, «Қытай мәселесі жөнінде мисс Малони» болды. Бұл шағын пьеса – сол кезде Брет Харттың «Жазыққызыл қытай» туындысымен теңестірілді – өте танымал болды және кейіннен көптеген юмористикалық шедеврлер жинағына енгізілді. Ол бір түндік уақытта журналдағы бос орынды толтыру үшін жазылған. Шарлотта Кушман оны бірден өзінің сүйікті оқуларының бірі ретінде қоғамдық оқуларында құрметке бөледі, авторына хабарласып, одан бірге шығарма жазуды сұрады. Осы әңгімеден бастап екі көрнекті әйелдің арасындағы ұзақ және жылы достық қалыптасты. 1879 жылы «Жол бойы» атты өлеңдер мен шумақтар жинағы жарық көрді. Әдеттегі қарапайымдылығымен Додж өзінің өлеңдерін «өлеңдер» деп атамай, «Жол бойы» деген қарапайым атауды жөн көрді. Бірақ бір сыншы сол кезде: «Біз осындай жолмен жүрмейтіндер үшін оның бізге не көруге болатынын көрсетуі – бақытты жағдай» деді. 1883 жылы Додж осы туындының жаңа басылымын «Өлеңдер мен шумақтар» деген атпен шығаруға көндірілді. Кітаптың барлық бөлімінде ақындық сезімнің шынайылығы, бай қиял, табиғатқа деген шын сүйіспеншілік және жанның тыныштығы байқалады. «Жабылулар», «Жұлдыздар», «Кері» және «Екі құпия» атты сонеттер ерекше мақтауға ие болды. Оның туындылары әртүрлі антологияларға енді, олардың редакторлары – олардың кейбіреулері белгілі сыншылар – авторлары мойындамаса да, оларды өлеңдер деп атауға дайын болды. 1894 жылы ол тағы екі кітап шығарды: Голландия туралы ашылу мақаласынан атын алған эскиздер мен әңгімелер жинағы «Жақсылықтар елі» және оның танымал «Минуэт» өлеңімен басталатын және көптеген басқа сүйікті туындыларды қамтитын «Жас өмір» кітабы. Екі кітап та сыншылардың мақтауына ие болды және жас оқырмандардың арасында кең аудитория тапты. Редакторлық қызметінің барысында Додж ересектерге арналған жеті кітапты, сондай-ақ кішкентай балаларға арналған екі кітапты – «Сәби күндері» және «Бей әлемі» жариялады. «Екі құпия», «Жабылулар» және «Келісім» туындылары оның сезімінің тереңдігі мен нәзіктігін, ақыл-ойының салмақтылығын, рухани көрегендігін және сөздің қарапайымдығын көрсетті.

In the year 1874, Dodge published Rhymes and Jingles. From the first issue, its success was almost as great as that of Hans Brinker. Three years later, in 1877, she published a book of essays and short stories entitled Theophilus and Others. Theophilus and Others was a book of stories and sketches for grown people. Among its contents were a clever satire, "The Insanity of Cain", which at once attracted wide notice, and the mirth provoking comicality in Irish dialect, "Miss Maloney on the Chinese Question". This skit – which was compared in rank to Bret Harte's "Heathen Chinee" – had an enormous popularity in its day, and was later included in many collections of humorous masterpieces. It was written in a single evening, to fill a blank space in a magazine. Charlotte Cushman immediately gave it a place of honor in her public readings as one of her favorite selections, and sending for its author, asked her to write a companion piece. A long and warm friendship between the two distinguished women dated from this interview. In 1879, a collection of poems and verses for grown up readers, entitled Along the Way, was published. With her usual modesty, Dodge would not dignify her volume of verse by the name of "poems", preferring the simple title of " Along the Way". But, as one critic said of it at the time, "It is a happy thing for those of us who do not walk such ways to have her show us what may there be seen." In 1883, Dodge was persuaded to issue a new edition of this work, under the title Poems and Verses. Throughout, it shows sincerity of poetic feeling; a rich imagination; a genuine love of nature; and a happy serenity of heart. "Enfoldings", the sonnet on "The Stars", "Inverted", and "The Two Mysteries" were particularly praised. Her works found their way into various anthologies whose editors – some of them distinguished critics – were quite willing to call them poems, even if their author was not. In 1894, she brought out two other books: The Land of Pluck, a collection of sketches and stories which takes its name from the opening article about Holland, and When Life is Young, which opens with her well known poem "The Minuet", and contains many other favorite pieces. Both books won praise from critics, and a very large audience among young readers. During her career as an editor, Dodge published seven books for adults as well as two books for small children, Baby Days and Bay World. "The Two Mysteries", "Enfoldings", and "The Compact " demonstrated her depth and tenderness of feeling, intellectual poise, spiritual insight, and simplicity of expression.

Жеке өмір

Додж Нью-Йорк қаласындағы Центральді паркке қарап тұратын үлкен пәтерде тұрды. 1888 жылы ол Кэтскилл тауларында, Онтеора тауының етегінде, Онтеора паркі, Таннерсвилл, Нью-Йорк қаласындағы жазғы колонияда "Яроу" деп атаған шағын үйді сатып алды. Бастапқыда ол қарапайым, төртбұрышты ағаш үй болды, және Додж жыл сайын бір бөлме немесе веранда, шығанақ терезе немесе қосымша бөлмелер салып, үлкен қуанышпен үйін кеңейтіп, соңында әр маусымда қайтып оралатын көп шатырлы үйге айналдырды. Оның бір ұлы 1881 жылы қайтыс болды, ал екіншісі, Джеймс Мапес Додж, Пенсильвания штатының Филадельфия қаласында тұратын сәтті өнертапқыш және өндіруші болды. Оның келіні, Джеймс Мапес Доджтың әйелі (Жозефин Керн), 1916 жылы "Жақсы фея" мүсінін жасады. Додж бірнеше айдан бері ауыр сырқатқа шалдыққан еді, және Онтеорадағы жазғы үйінде демалу арқылы денсаулығын қалпына келтіруге үміттенген, бірақ 1905 жылдың 21 тамызында қайтыс болғанға дейін күшін жоғалта берді.

Стиль және тақырыптар

Доджтың жазуы балалық шақты түсіндірді. "Баланың әлемі – ерекше әлем, дайындық әлемі, жаңарып келе жатқан әлем. Балалық шақтың адамгершілігіне ден қою керек." Содан әрі: "Әдебиетте де, өмірде де баланы қызықтыратын нәрсе – табиғи нәрсе." Жасқаншақ сүйкімділік пен тікелей әзіл-қалжыңның астында, зиялылық адалдық, басқалардың ой-қиялы мен рухани сыйларын танып, құрметтеуге деген қуаныш, сезімталдық, өзіне толыққанды берілген мамандыққа қарамастан, бойындағы қуатты сақтап, тез ойлау және сену қабілеті, сондай-ақ амбициялар мен іс-әрекеттермен көмескіленбеген көзқарас жатыр.

Атауы

Говард Браун, Джон, (1904). "Додж, Мэри Мэйпс". "ХХ ғасырдағы атақты американдықтардың өмірбаяндық сөздігі", 3-том, Биографиялық қоғам, 274-бет.