Кіріспе
Джозеф Фрэнсис Бирок (12 ақпан 1903 – 7 қыркүйек 1996) – американдық оператор. Ол Нью-Йорк қаласында дүниеге келді және Нью-Джерси штатының Форт-Ли қаласындағы Paragon Studios киностудиясында киноға жұмыс істеумен айналысты. Оншақты жыл жұмыс істеген соң Лос-Анджелеске көшті. Оңтүстік Калифорнияда Бирок RKO Pictures киностудиясында жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Армиясының байланыс корпусында қызмет етіп, 1944 жылдың тамызында Париждің азат етілуін түсірді. 1950 жылы Бирок RKO Pictures киностудиясынан кетіп, түрлі студияларда жеке жұмыс істеді. Оның фильмдердегі жұмыстарының ішінде "Бұл керемет өмір" (1946) және "Феникстің қанаты" (1965) фильмдері бар. Бирок "Суперменнің оқиғалары" және "Ғажайып әйел" сияқты түрлі телесериалдарда да жұмыс істеді. Ол режиссер Роберт Олдричпен жиі бірлесіп жұмыс жасады. Бирок "The Towering Inferno" (1974) фильмі үшін "Үздік операторлық жұмыс" номинациясында "Оскар" сыйлығын Фред Дж. Коэнкамппен бөлісіп жеңіп алды, сондай-ақ "Брайанның әні" телефильмі және "Касабланка" сериалы үшін екі "Primetime Emmy" сыйлығына ие болды.
Joseph Francis Biroc, (February 12, 1903 – September 7, 1996) was an American cinematographer. He was born in New York City and began working in films at the Paragon Studios in Fort Lee, New Jersey. After working there for approximately six years, he moved to Los Angeles. Once in Southern California, Biroc worked at the RKO Pictures movie studio. During World War II, he served in the U. S. Army Signal Corps and filmed the Liberation of Paris in August 1944. In 1950, Biroc left RKO Pictures and freelanced on projects at various studios. In addition to his film work, which included It's a Wonderful Life (1946) and The Flight of the Phoenix (1965), Biroc worked on various television series, including the Adventures of Superman and Wonder Woman. He frequently collaborated with film director Robert Aldrich. Biroc won the Academy Award for Best Cinematography for The Towering Inferno (1974), which he shared with Fred J. Koenekamp, and two Primetime Emmy Awards, one for the TV movie Brian's Song and one for the series Casablanca.
Ерте өмір
Джозеф Фрэнсис Бирок 1903 жылдың 12 ақпанында Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. Бала кезінен киноға деген құмарлығы оянды. Ол "алғашқы фильмін 1910 жылы үйінен бес блок қашықтықтағы бос алаңда" көрген, содан кейін өмірінің қалған бөлігін фильмдер жасауға арнағысы келетінін түсінген.
Мансап
Он бес жасында, ағасының көмегімен, Бирок 1918 жылы Нью-Джерси штатының Форт-Ли қаласындағы Paragon Labs кинозертханасында кинотехник ретінде мансабын бастады. Бұл оқушылық Бюроц үшін көптеген зертханаларда жұмыс істеудің бастауын берді, ол кезде болашақ операторлар үшін міндетті қадам еді. Екі жылдан кейін, 1920 жылдан 1923 жылға дейін ол Нью-Йорктегі Craftsman Labs-те, ал 1923 жылы Калифорниядағы Калвер-Ситидегі Goldwyn Pictures-те жұмыс істеді. Goldwyn Pictures-те жұмыс істегеннен кейін Бирок Нью-Йоркке оралып, Famous Players–Lasky компаниясында кино басушы болып жұмысқа орналасты, жақын арада оператордың көмекшісі болып тағайындалды. Famous Players–Lasky 1927 жылы жабылғаннан кейін Бирок Лос-Анджелеске көшіп, United Artists компаниясында жұмыс істеді, содан кейін RKO компаниясына оператор болып жұмысқа өтті. Бирок RKO-да Лео Товер, Роберт Де Грасс және Эдвард Кронайгер операторларының көмекшісі қызметін атқарды. RKO-да жұмыс істеген кезінде Бирок "Симарон" (1931), "Свинг Тайм" (1936) және "Билейік пе?" (1937) фильмдерінде жұмыс істеді. Ол сонымен қатар "Бұзғын әйел" (1936), "Силвия Скарлетт" (1935) және "Бес қайтып келді" (1939) фильмдерінде де жұмыс істеді.
Вашингтон: жабық есік артында (1977)
Бирок "Американ кинематограф" журналына "Вашингтон: жабық есік артында" (1977) сериалын түсіру процесін түсіндіретін мақала жазды. Мақалада ол фильмнің продюсерлері түсірілім алаңдарының нақты орындарға ұқсауын қалағанын, сондықтан әрбір алаңда жоғары төбе болуы керек екенін айтады. Ол сондай-ақ бір сахнада жалпы көрініс қалай түсірілгенін еске алады: "Біз аурухана креслосын сүйрегіш ретінде пайдаландық, креслоның тұтқаларына тақтайша қойып, оператор сол тақтайшада отырды."
Хаммет (1982)
Бирок режиссер Вим Вендерс және продюсерлер Фред Рус, Рональд Колби мен Дон Гестпен бірлесіп «Хаммет» (1982) фильмі үшін классикалық жарық беру стилін жасады. Ол Ричард Паттерсонға «Американ кинематограф» журналында берген сұхбатында: «Шындығында, мен суретке түсіретінім 40, 50, 60, 80 жыл бұрынғы суретке түсіру тәсілімен бірдей. Бұл қарапайым жарықтандыру және қарапайым фотосурет салу ғана» деді.
Кітаптар тізімі және қосымша оқу
"Голливуд 3D-өндірісті бастады", "Американдық кинематограф" журналы, 1952 жылғы тамыз. "Вашингтонды түсіру: жабық есіктердің артында", "Американдық кинематограф" (Голливуд), 1977 жылғы қараша. "Американдық кинематограф" (Голливуд), 1981 жылғы шілде. "Фильмге назар" (Лондон), № 13, 1973 жыл. Паттерсон, Р., Хаммет туралы "Американдық кинематограф" (Голливуд), 1982 жылғы қараша. Базингер, Жанин, "Өмір керемет" кітабы, 1987 жыл. "Американдық кинематограф" (Голливуд), 1989 жылғы наурыз. Некролог, "Американдық кинематограф" журналы, 1996 жылғы қараша. Некролог, "Cinefantastique" (Forest Park) журналы, 28-том, № 6, 1996 жыл.