Кіріспе
Millefleur, millefleurs немесе mille fleur (француз тілінде mille fleurs, сөзбе-сөз "мың гүл") – әдетте жасыл фонда өсіп тұрғандай көрінетін, сан алуан кішкентай гүлдер мен өсімдіктердің фондық стилін білдіреді. Бұл стиль негізінен Еуропаның соңғы орта ғасырлар мен ерте Ренессанс кезеңдерінде, шамамен 1400-1550 жылдар аралығында, бірақ көбінесе 1480-1520 жылдар аралығында жасалған гобелендерде кездеседі. 19 ғасырда Англиядағы Morris & Co. компаниясы бұл стильді қайта жаңғыртты, оны түпнұсқа гобелендердің дизайнында, сондай-ақ оның Kelmscott Press басылымдарының иллюстрацияларында пайдаланды. Мильфлюр стилі гүлдік безендірудің көптеген басқа стильдерінен, мысалы, арабескеден, әр түрлі жеке өсімдіктер бейнеленгендігімен және тұрақты үлгісі болмауымен ерекшеленеді. Өсімдіктер бір-бірімен байланыспай, айтарлықтай жабыспай, кеңістікті толтырады. Бұл жарықтандырылған қолжазбалардағы готикалық беттердің шекараларындағы өсімдіктер мен гүлдік безендіруден де өзгеше. 1650-1800 жылдар аралығында Үнді кілемдерінде де "мильфлер" деп аталатын мүлдем басқа стиль болған. 15 ғасырда күрделі шыны жасау техникасы дамыды. Millefiori, Murano шынысы және басқа да шыны өндірушілер осы мотивті пайдаланатын әртүрлі бұйымдар, әсіресе қағаз салмақтарын жасайды.
Millefleur, millefleurs or mille fleur (French mille fleurs, literally "thousand flowers") refers to a background style of many different small flowers and plants, usually shown on a green ground, as though growing in grass. It is essentially restricted to European tapestry during the late Middle Ages and early Renaissance, from about 1400 to 1550, but mainly about 1480–1520. The style had a notable revival by Morris & Co. in 19th century England, being used on original tapestry designs, as well as illustrations from his Kelmscott Press publications. The millefleur style differs from many other styles of floral decoration, such as the arabesque, in that many different sorts of individual plants are shown, and there is no regular pattern. The plants fill the field without connecting or significantly overlapping. In that it also differs from the plant and floral decoration of Gothic page borders in illuminated manuscripts. There is also a rather different style known as millefleur in Indian carpets from about 1650 to 1800. In the 15th century, an elaborate glass making technique was developed. See Millefiori, Murano glass and other glassmakers make pieces, particularly paper weights, that use the motif.
Таспалар
Мильфлюр стилінде өсімдіктер гүлді шалғынды әсер ету үшін шөпті бейнелейтін жасыл фонға таратылып, бүкіл безендірілген алаңды біркелкі жабады. Олар француз тілінде "вердюр" деп аталған. Көбінесе гүлдеген өсімдіктер толық және гүлдеген күйде бейнеленеді, гүлдерінің бояуы әдетте қараңғы фонға қарағанда айқын жарықтыққа ие. Көптеген түрлері белгілі бір түр ретінде танылады, бірақ реализм дәрежесі әртүрлі, дәлдік суреттеудің маңызды емес сияқты. Бұтақты өсімдіктер перспектива немесе тереңдік құру үшін қолданылмайды. Алаңда өсімдіктерге қарағанда кішкентай және бір-біріне ұқсас өлшемдегі жануарлар мен кейде адамдардың суреттері шашыраңқы орналасқан, олардың нақты өлшемдеріне қарамастан. Кебеделерде әдетте мағынасы әрдайым айқын болмайтын үлкен суреттер болады, бұл гильдиялық жүйедегі еңбек бөлінісінен туындайды, сондықтан тоқымашылар суретшілер гильдиясының мүшелері салған суреттерді қайталауға міндетті болған, бірақ фонды өздері жасай алатын. Бұл Брюсселде 1476 жылы екі топ арасындағы сот процесінен кейін болды. Тақырыптар көбінесе зайырлы, бірақ кейбір діни элементтер сақталған. Мильфлюр стилі 15-шы ғасырдың соңы мен 16-шы ғасырдың басында француз және фламанд кебеделерінде кең таралды, ең танымал мысалдары – "Ханшайым мен бір мүйізді аң" және "Бір мүйізді аңды аулау". Бұл "классикалық" кезеңде әр "букет" немесе өсімдік жеке-жеке жасалған, тоқымашылар жұмыс істеген кезде импровизацияланған, ал кейінірек, көбінесе Брюсселде жасалған кебеделерде өсімдіктердің оң және сол жақтағы айна бейнелері кездеседі, бұл эскиздің екі рет қолданылғанын көрсетеді. Бұл туындылардың нақты шығу тегі туралы көп пікірлер айтылды, бірақ бастапқы төлемін анықтауға болатын жалғыз сақталған мысал – Брюсселде Бургундия герцогы Шарль Батыл үшін жасалған үлкен геральдикалық мильфлюр кілем, оның бір бөлігі қазір Берн тарихи мұражайында сақталады. Стильдің бастауын ертерек кезеңдегі кебеделерде де көруге болады. Атақты "Апокалипсис" кебеделерінің сериясында (Париж, 1377–82) өсімдік мотивтерімен қапталған бірнеше фондар бар, бірақ олар жарықтандырылған қолжазба шекаралары сияқты тікұшақтардан өседі. Шындығында, өте үлкен жиынтықтардың көпшілігі стильді толыққанды пайдаланбайды, гүлдер алаңы сурет кеңістігінің жоғарғы жағына дейін созылады. Ертедегі Девоншир аңшылық кебеделерінде (1420-шы жылдар) табиғи ландшафт фондары бар, олар біршама жоғарыдан көрінеді, сондықтан әр көріністің төменгі үштен екісі мильфлюр фонға ие, бірақ жоғарғы жағында орманға немесе теңізге және аспанға айналады. Траян мен Геркинбальдтың әділдігі (шамамен 1450) және "Бір мүйізді аңды аулау" жиынтығының көп бөлігі (шамамен 1500) ұқсас. Негізгі кезеңде "Ханшайым мен бір мүйізді аң" жиынтығындағы әрбір кебедеде үш түрлі аймақ бар: фигураларды қамтитын арал, онда өсімдіктер тығыз орналастырылған, жоғарғы фон аймағы, онда олар тік жолақтарда орналасқан және әртүрлі масштабтағы жануарлармен сүйемелдеген, және төменгі аймақ, онда өсімдіктердің бір қатары арасында кішкене саңылаулар бар. 1800 жылдары мильфлюр стилі қайта жаңғырылып, Моррис пен Компанияның көптеген кебеде дизайнына енгізілді. Компанияның "Помона" (1885) және "Граальға қол жеткізу" (1895–96) кебеделері ортағасырлық мильфлюр стиліне ұмтылғанын көрсетеді. Басқа кебеделер, мысалы, "Магияның құлшылық етуі" (1890) және "Сэр Гавейннің сәтсіздігі" (1890-шы жылдар) стилін көбірек еркін қолданады, гүлдердің көбінесе жалпақ, жапырақталған көрінісін алады, бірақ оларды жауып, оларды тек декоративтік фон ретінде емес, ландшафттың бөлігі ретінде қолданады. "Магияның құлшылық етуі" компанияның ең танымал дизайндарының бірі болды, 1890 мен 1907 жылдар аралығында он нұсқасы тоқылды.
Үнді кілемдері
Бұл термин сонымен қатар солтүстік Үндістан кілемдерін сипаттау үшін де қолданылады, олар бастапқыда 17- және 18-шы ғасырлардың соңындағы кеш Моғол дәуірінде пайда болған. Дегенмен, олардағы көптеген ұсақ гүлдер қайталанатын элементтерде болады, көбінесе ұзын, иректелген сабақтардан шынайы емес түрде өсіп шығады немесе геометриялық түрде қайталанатын шоғырлар немесе топтамалар түрінде орналасады. Олардың бұл ерекшелігі еуропалық гобелендердегі ретсіз орналастырылған толық өсімдік стилінен мүлдем өзгеше, және олар арабеск стильдеріне жақын. Бір сабақтан өсетін гүлдердің түсі мен түрі толығымен әртүрлі болуы мүмкін. Екі негізгі топқа бөлінеді: біріншісі – бағытталған, толық өсімдіктерді көрсетуге бейім (алғашқы нұсқасы жоғарыдағы суретте), екіншісі – бағытталмаған, көбінесе тек сабақтар мен гүлдерді бейнелейді. Олар Кашмир және қазіргі Пәкістан аумағында жасалған деп есептеледі. Олар еуропалық ықпал мен парсы-моғолдық сәндік дәстүрдің үйлесімін, сондай-ақ дизайн элементтерінің кішірею тенденциясын көрсетеді. Бұл стильдер кейінірек парсы тоқымашылары тарапынан, әсіресе 1900 жылға дейін намаз кілемдерінде қолданылды. Millefiori әшекейлеуі осы сөздің итальяндық нұсқасын пайдаланады, бірақ ол шынымен шектелген, мүлдем басқа стиль.
Басқа көріністер
Мильфлер стилі кейде сэр Эдвард Берн-Джонстың Келмскотт Пресс басылымдарына жасаған иллюстрацияларында, мысалы, "The Wood Beyond the World" (1894) кітабының алқағында кеңінен қолданылады. Мильфлер суретші Леон Ковардтың "Өмірдің бақытты бақшасы" атты қабырғалық суретінде де қолданылған, ол 2016 жылғы "2BR02B: To Be or Naught to Be" ғылыми-фантастикалық фильмінде пайда болды. Қабырғадағы гүлдер "Біржанның аң ауы" тасбау сериясынан "Тұтқынға алынған біржан" суретінен бейімделіп, қайта жасалған, бұл қабырғалық суреттің діни мағынасын күшейте түседі.