Рикардо Аларкон де Кесада: Куба саяхатшысының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Рикардо Аларкон де Кесада (21 мамыр 1937 - 30 сәуір 2022) – кубалық саясаткер. Ол шамамен 30 жыл бойы өз елінің Біріккен Ұлттар Ұйымындағы тұрақты өкілі болды, ал кейін 1992-1993 жылдары Сыртқы істер министрі қызметін атқарды. Содан кейін Аларкон 1993 жылдан 2013 жылға дейін Халықтық Билік Ұлттық Ассамблеясының төрағасы болды және осы лауазымының арқасында Кубада үшінші ең ықпалды тұлға саналды. 2013 жылға дейін Куба Коммунистік партиясының Орталық комитетінің мүшесі де болды. Гавана университетін философия ғылымдарының докторы дәрежесімен бітірген, Куба революциясынан кейін түрлі дипломатиялық қызметтер атқарды. Оның сыртқы саясаттағы алғашқы лауазымы Куба Сыртқы істер министрлігіндегі Америка бөлімінің басшысы болды. Біріккен Ұлттар Ұйымындағы тұрақты өкіл қызметін атқарган кезінде Аларкон Қауіпсіздік Кеңесінің төрағасы және Бас Ассамблеяның вице-төрағасы сияқты маңызды лауазымдарды иеленді.

Ерте өмір

Алларкон 1937 жылы 21 мамырда Гаванада дүниеге келген. 1954 жылы Гавана университетіне түсіп, философия және гуманитарлық ғылымдар докторы дәрежесін алды. Алларкон Университет студенттері федерациясында белсенді болды, 1955-1956 жылдары ФЭУ-дің мәдениет хатшысы болды. Алларкон 1955 жылдың шілдесінде президент Фульхенсио Батистаны құлатуға тырысқан Кастроның 26 шілде қозғалысына белсенді қатысты. Алларкон партизандық ұйымның студенттік аппаратын ұйымдастыруға көмектесті. 1959 жылы FEU вице-президенті болып сайланды, ал 1961 жылдан 1962 жылға дейін Студенттік ұйымның президенті болды. Алайда, Кастродан айырмашылығы, Аларкон ауылдық жерде орналасқан партизандық қозғалысқа емес, қалалық жер асты қарсылық қозғалысына белсенді қатысқан. 1962 жылы Кастроның жаңа үкіметі Аларконды Сыртқы істер министрлігінің Америка бөлімшесінің директоры етіп тағайындады, ол өзінің дипломатиялық мансабын бастады. 1966-1978 жылдар аралығында Кубаның Біріккен Ұлттар Ұйымындағы тұрақты өкілі, Біріккен Ұлттар Ұйымы Бас Ассамблеясының вице-президенті, Біріккен Ұлттар Ұйымының Даму бағдарламасының Әкімшілік кеңесінің президенті және Біріккен Ұлттар Ұйымының Палестина халқының ажырамас құқықтарын жүзеге асыру жөніндегі комитетінің вице-президенті болып қызмет атқарды. 1978 жылы Аларкон Сыртқы істер министрлігінің бірінші вице-министрі қызметіне көтерілді. Екінші рет БҰҰ-дағы Тұрақты өкіл ретінде қызмет атқарып жүрген кезде, Аларкон 1990 жылдың ақпанында және 1991 жылдың шілдесінде Қауіпсіздік кеңесінің төрағасы болды. 1992 жылы ол Сыртқы істер министрі болды, ал 1993 жылдың ақпан айында Ұлттық Ассамблеяның президенті болды. Алайда Уильям Э. Ратлифф пен Роджер В. Фонтейн өздерінің «Кариб бассейніндегі стратегиялық өзгеріс: Кубаға салынған эмбаргоны алып тастау» атты кітабында Аларконды Кубадағы ең күшті үшінші тұлға деп санайды. Ол билікке келгеннен кейін бір жыл өткен соң, екі ел арасындағы көші-қон мәселесі туралы сөйлесу үшін бес адамнан тұратын делегация басшысы ретінде АҚШ-қа барды. Үкімет мәлімдемесінде Аларконды көші-қон сияқты нәзік мәселелерді шешуде «ең жақсы білікті» деп сипаттады және оның Кубадан жаппай көшіп кетудің «негізгі себептерін» білуі туралы айтты. Алларкон Куба үкіметімен бірге Құрама Штаттардың Кубаға қарсы экономикалық эмбаргосы елден жаппай көшіп кетудің басты кінәгері деп есептеді. Келіссөздер біршама уақыт тоқтатылды, ол Кубаға барып, Куба үкіметімен жағдайды талқылады. Кубаға қайтқаннан кейін ол АҚШ-қа оралып, келіссөздерді жалғастырды. АҚШ-қа оралғаннан кейін ол оң көзбен қарады, бірнеше кубалық шенеуніктер бұқаралық ақпарат құралдарына келісімге қол жеткізілуі мүмкін екенін айтты. 1994 жылы 9 қыркүйекте Аларкон АҚШ Үкіметімен келісімге қол жеткізді, ал АҚШ өз отанын тастап кетуді қалаған Куба азаматтарына жылына кем дегенде 20 000 иммигрант визасын беруге уәде берді. 2000 жылдың тамызында Нью-Йорктегі халықаралық конференцияға қатысу үшін виза алудан бас тартқанда, Аларкон АҚШ-пен кішігірім дауға түседі. Алларкон Манхэттенде он екі жылдан астам уақыт өмір сүрді, бірақ Куба үкіметінің өкілі болғандықтан, оған Біріккен Ұлттар Ұйымының 25 мильдік радиусында ғана рұқсат етілді. 2003 жылдың 2 желтоқсанында АҚШ-тың қару-жарақ бақылау және халықаралық қауіпсіздік жөніндегі орынбасары Джон Болтон Куба, Иран, Солтүстік Корея, Сирия және Ливия «көпшілікті қырып-жоятын қаруды игеру арқылы АҚШ мүддесіне қас қағымдық әрекет жасайтын және олардың жасырын бағдарламалары анықталмай, өз салдарын тартпай қалмайтынын білетін» алаяқ мемлекеттер екенін мәлімдеді. Ал Алларкон бұған жауап ретінде Болтонды «жалғаншы» деп атады және АҚШ-тың Ирак соғысын ақтауда жаппай қырып-жою қаруына қатысты мәлімдемелерін келтірді, олар кейін дұрыс емес деп табылды. 2006 жылы Аларкон: «Бір кезде АҚШ-тың риторикасы демократия туралы сөйлеуге ауысты. Мен үшін демократия Периклдің қоғам көпшіліктің пайдасына екенін және сырттан енгізілмеуі керек деген анықтамасымен басталуы керек деген түсінік бастау нүктесі болып табылады». Фидель Кастроның президент міндетін ағасы Рауль Кастроға тапсыру кезінде, Аларкон шетелдік БАҚ-қа Фидель 2008 жылдың қаңтар айында өтетін парламенттік сайлауда қайтадан сайлауға қатыса алатынын айтты. Алайда, CNN-ге берген сұхбатында, Аларкон Фидельдің бұл лауазымға орналасатынына сенімді емес екенін айтты. Алларкон Фидель Кастроның орнын кім алады деген сұраққа берген сұхбатында: «Әлемді алдап, Кубада бірдеңе болады, халық көшеге шығады, үлкен тұрақсыздық болады деп ойлағандардың есігіне тығылып, қолы ісіп кеткені анық».

Alarcón was born in Havana on 21 May 1937. He entered the University of Havana in 1954 and graduated with a degree as a Doctor of Philosophy and Humanities. Alarcón became active in the Federation of University Students (FEU), serving as the secretary of culture for the FEU from 1955 to 1956. Alarcón became active in Castro's 26th of July Movement, which was attempting to oust President Fulgencio Batista, in July 1955. Alarcón assisted in the organization of the student apparatus of the guerrilla organization's youth brigade. Alarcón was elected the FEU's Vice President in 1959, and served as the President of the Student Organization from 1961 to 1962. However, unlike the Castros, Alarcón was active in the urban underground resistance, and not the guerrilla movement located in the countryside. In 1962, the new Castro led government appointed Alarcón as the Director of the Ministry of Foreign Affairs' Americas division, where he began his diplomatic career. Between 1966 and 1978, he served as Permanent Representative of Cuba to the United Nations, Vice President of the General Assembly of the United Nations, President of the Council of Administration to the United Nations Development Programme, and Vice President of the United Nations Committee on the Exercise of the Inalienable Rights of the Palestinian People. In 1978, Alarcón was promoted to first vice minister of the Ministry of Foreign Affairs. While serving as Permanent Representative to the UN for a second time, Alarcón was President of the Security Council in February 1990 and July 1991. In 1992, he was made Minister of Foreign Affairs, and in February 1993, he became the President of the National Assembly. However, William E. Ratliff and Roger W. Fontaine, in their book, A Strategic Flip flop in the Caribbean: Lift the Embargo on Cuba, ranks Alarcón as having been the third most powerful figure in Cuba. One year after taking office, Alarcón travelled to the United States as the head of a five member delegation to talk about the migration issues between the two countries. In a government statement, Alarcón was described as the "best qualified" to deal with such delicate issues as emigration, and his knowledge of the "fundamental causes" to mass emigration from Cuba. Alarcón, along with the Cuban government, believed that the United States economic embargo against Cuba was the main culprit for mass emigration from the country. The negotiations were suspended for a while when he abruptly travelled to Cuba to discuss the situation with the Cuban government. After his abrupt return trip to Cuba, he came back to the United States and continued the negotiations. When he returned to the United States, he was more positive in tone, and several Cuban officials told the media that an agreement could be reached. Alarcón was able to reach an agreement with the United States Government on 9 September 1994, and the United States promised to issue at least 20,000 immigrant visas a year for Cuban citizens seeking to leave their homeland. In August 2000, Alarcón was involved in a minor dispute with the United States when he was denied a visa to attend an international conference in New York City. Alarcón lived in Manhattan for over twelve years, but because of his status as a Cuban government official, he was only allowed within a 25 mile radius of the United Nations. On 2 December 2003, United States Under Secretary for Arms Control and International Security John R. Bolton charged that Cuba, along with Iran, North Korea, Syria, and Libya, were "rogue states whose pursuit of weapons of mass destruction makes them hostile to U. S. interests [and who] will learn that their covert programs will not escape either detection or consequences." In response, Alarcón called Bolton "a liar" and cited U. S. claims pertaining to Iraq's weapons of mass destruction in justification of the Iraq War which were later found to be incorrect. In 2006, Alarcón stated: "At some moment, US rhetoric changed to talk of democracy For me, the starting point is the recognition that democracy should begin with Pericles's definition – that society is for the benefit of the majority – and should not be imposed from outside." During Fidel Castro's transfer of presidential duties to his brother Raúl Castro, Alarcón told the foreign media that Fidel would be fit to run for re election to the assembly in January 2008 parliamentary election. However, in an interview with the CNN, Alarcón said he was unsure if Fidel would accept the post or not. Alarcón, in an interview on the topic on who would succeed Fidel Castro, said; "All those who have been trying to fool the world and put out the idea that something terrible would happen in Cuba, that people would take to the streets, that there would be great instability, the door slammed on them and they must have very swollen hands now".

Кейінгі өмір және өлім

Алларкон Маргарита Перея Мазаға үйленген. Ол 2008 жылдың 9 ақпанында қайтыс болды. Алларкон 2022 жылдың 30 сәуірінде 84 жасында қайтыс болды, оның отбасы растады. Өлім себебі дереу хабарланбады.