«Көңіл қоздыратын 1977 жылғы «Көбелектер империясы» фильмі. Ғылыми-қияли, қорқыныш, мутациялық көбелектер және адамдар арасындағы күрес. Х.Дж. Уэллс шығармасы негізінде.»
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1977 жылы түсірілген ғылыми-қияли қорқыныш фильмі
1977 science fiction horror film
"Құмырсқалар империясы" – Берт И. Гордонның бірлесіп жазған және режиссерлік еткен 1977 жылғы ғылыми-қияли қорқыныш фильмі. Х.Г. Уэллстің 1905 жылғы "Құмырсқалар империясы" атты әңгімесіне өте еркін негізделген бұл фильмде жер сатып алуға ниеттенген топ, жетекшісі – жерді игеруші, үлкен мутацияға ұшыраған құмырсқалармен күреседі. Бұл A.I.P.-нің Х.Г. Уэллс фильмдер циклындағы үшінші және соңғы фильм, оған "Құдалардың тамағы" (1976) және "Доктор Моро аралы" (1977) кіреді.
Empire of the Ants is a 1977 science fiction horror film co written and directed by Bert I. Gordon. Based very loosely on the 1905 short story "Empire of the Ants" by H. G. Wells, the film involves a group of prospective land buyers led by a land developer, pitted against large mutated ants. It is the third and last film released in A. I. P.'s H. G. Wells film cycle, which include The Food of the Gods (1976) and The Island of Dr. Moreau (1977).
Сюжет
Алғашқы әңгіме көрерменді құмырсқа мен оның мінез-құлқымен қысқаша таныстырады. Онда құмырсқалардың феромондарды қалай пайдаланатыны, олардың тудыратын міндетті жауапқа бағыну қажеттігі айтылады. "Бірақ біз (адамдар) осыдан уайымдамаймыз". Бастапқы титрлер аяқталғанда, бір кемеден радиоактивті қалдықтар теңізге төгіліп жатыр. Көп ұзамай, біреуі жағаға шығып, жергілікті құмырсқаларды қызықтыратын күміс түсті қою затты шығара бастайды, олар осы заттан тамақтанады. Осы уақытта көлеңкелі жер сатушы Мэрилин Фрайзер (Джоан Коллинз) жаңа клиенттерді жақын аралдағы "жағажай жанындағы жерді" көруге алып келеді. Шындығында, бұл жердің құны жоқ, бірақ сапар үлкен құмырсқалардың қонысына тап болғаннан кейін қысқарып қалды. Құмырсқалар олардың қайығын қиратып, топты орманға қуады. Өмірі үшін қашып, жол бойы көптеген адамдардан айырылып, аман қалғандар аралдағы жергілікті қаланы табады. Бірақ олардың қауіпсіздігі ұзаққа созылмайды, себебі үлкен құмырсқалар жергілікті қант зауытындағы қантты ғана емес, сонымен қатар адамдардың шақыруымен жеп жатқанын түсінеді. Патшалық құмырсқа феромондарды пайдаланып, бүкіл қаланы толық бақылауға алады. Алайда аман қалғандар қашып, қант зауытын өртеп, үлкен құмырсқаларды өлтіріп, жылдам қайықпен аралдан кетеді.
The opening narration briefly introduces the viewer to the ant and its behavior. It takes note how ants use pheromones to communicate, and how they cause an obligatory response that must be obeyed. "But we (humans) don't have to worry about it " As the opening credits roll, barrels of radioactive waste are being dumped off a boat into the ocean. Eventually, one of the barrels washes up on the shore and begins to leak a silvery goo attractive to the local ants, which are seen feeding on it. Meanwhile, shady land developer Marilyn Fryser (Joan Collins) takes a bunch of new clients to view some 'beachfront property' on a nearby island. In reality, the land is worthless, but the trip is cut short by the group stumbling upon the lair of large ants. The ants destroy their boat and chase the group through the woods. Fleeing for their lives through the wilderness and losing many of their party along the way, the remaining survivors eventually discover the local island town. But their safety is short lived when they realize that not only are the large ants feeding on the sugar at the local sugar factory, but that they are doing so at the invitation of the humans. The queen ant, using pheromones, has the entire town completely under her control. However, the survivors manage to escape and burn the sugar factory, killing the large ants, and leave the island by a speedboat.
Арнайы әсерлер
Берт И. Гордонның көптеген фильмдеріндегідей, режиссердің өзі көптеген арнайы эффекттерді бақылады. Ірі құмырсқалардың әсерін жасау үшін режиссер көбінесе процесс кадрларын пайдаланды, онда тірі құмырсқалардың жақыннан түсірілген кадрлары түсірілім алаңындағы актерлердің суреттерімен біріктіріліп, олар қауіпті жәндіктерге реакция жасайтын көрінетін. Гордон қолданған тағы бір қарапайым әсер – бұл оның бұрынғы «Соңның басы» фильмінен алынған тәсіл. Ол тірі жәндіктерді миниатюралық декорацияға, оның қабырғалары жергілікті жердің суреттерімен жабылған, орналастырып, оларды еркін қозғалуға жіберді. Бұл техниканың кемшіліктері қант фабрикасының қабырғаларымен көтеріліп бара жатқан құмырсқалар көрінісінде анық көрінді, онда кейбіреулері ғимараттан кенеттен түсіп, тік көкке қарай жүретіндей болып көрінеді. Фильмде актерлерге құмырсқалардың шабуылдауы қажет болғанда, үлкен резеңке макеттер пайдаланылды, оларды операторлар камера алдында алып реквизиттерді қозғалту арқылы жандандырды. Джоан Коллинз кейіннен құмырсқа макеттерімен жұмыс істеуі ұнамайтынын айтты, себебі олар актерлерді, оның өзінің де ішінде, соққылап, сырқыратты.
As with most Bert I. Gordon films, the director himself oversaw most of the special effects. To create the effect of large ants, the director often used the technique of process shots, where close up images of live ants were combined with images of the actors on set, reacting to the menacing insects. Another more crude effect used by Gordon was one he borrowed from his previous film Beginning of the End, where he would place live insects in a miniature set lined with still photographs of the location and let them crawl around. The shortcomings of this technique were highlighted in a scene where the ants are climbing the outside of a sugar refinery, and some of them appear to suddenly crawl off the building and walk vertically into the sky. When the film called for actors to be attacked by the ants, large rubber mock ups were used, which were animated by crew members who wiggled the gigantic props in front of the camera. Joan Collins later said she did not like working with the ant props, as they bumped and scratched the actors, including herself.
Түсірілім
Негізгі суретке түсіру 1976 жылдың күзінде Флорида штатындағы Эверглейдс, Сент-Люси және Мартин округтерінде өтті. Алыстағы батпақ жерлерде түсіру кейде қиындық тудырды, әсіресе әйелдер үшін, себебі олардың әбденетханалары жылдам қайықпен шамамен жарты сағаттық жерде болды. Актриса Памела Сюзан Шуп еске алады: «Жол жарты сағатқа созылғандықтан, дәретханаға барғанда, біздің команда бір сағаттап күтуге мәжбүр болды. Бұл қиын жағдай еді, бірақ түсіру қызықты өтті». Локацияның тағы бір мәселесі – болжамсыз жабайы жануарлар. Актер Роберт Пайнның айтуынша, бір сахнада актерлер қайықтан өзенге құлап түседі, ал онда тірі аллигаторлар болған. Режиссер бұрын актерлерді қорғау үшін тор орнатуға уәде берген, бірақ белгісіз себептермен ол ешқашан жеткізілмеді. Сонымен қатар, Флоридада түсіріліп жатқан күзге қарамастан, ауа райы суықтап, температура нөлге жуықтады. Бір күні суық соншалықты күшті болды, Шуптың жақ сүйегі шығып қалды және оны ауруханаға жеткізуге тура келді.
Principal photography took place on location in the Florida Everglades and St. Lucie and Martin Counties in Florida during the fall of 1976. Filming in a remote swampland sometimes proved to be problematic, and was particularly taxing for the women because their restrooms were approximately a half hour away by speedboat. Actress Pamela Susan Shoop recalls that "because it was a half hour each way, when we went to the bathroom, they had to wait an hour. It was a mess, but the shoot was fun". Another problem with the location was dealing with the unpredictable wildlife. According to actor Robert Pine, there was one scene where the actors had to fall out of a rowboat and into the river, where there were apparently live alligators. The director had previously promised that a cage would be installed to protect the actors, but for some unknown reason the cage never arrived. Also, even though they were filming in Florida, the autumn weather ended up sending temperatures to freezing levels. At one point, the cold weather was so bad that it caused Shoop's jaw to dislocate during one of her screaming scenes and she had to be sent to the hospital to be treated.
Қабылдау
Rotten Tomatoes сайтында фильмге қатысты 19 рецензия негізінде мақұлдау көрсету деңгейі 5% құрайды, ал салмақты орташа бағасы 2,72/10. Джоан Коллинз осы фильмдегі басты рөлі үшін 5-ші жылдық Сатурн сыйлығының «Үздік әйел ойыншысы» номинациясына ие болды.
On Rotten Tomatoes, the film holds an approval rating of 5% based on 19 reviews, with a weighted average rating of 2.72/10. Joan Collins received a nomination for Best Actress for her lead role in this film at the 5th annual Saturn Awards.