Мария Тервиэль (1910-1943) – нацизмге қарсы күрескен неміс қарсыласы. Берлиндегі «Қызыл оркестр» тобында болды, жазбаларды таратып, соғысқа қарсы айғақтар жазды. 1943 ж. өлім жазасы берілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс қарсыласы (1910–1943)
German resistance fighter (1910–1943)
Мария "Мими" Тервиль (7 маусым 1910 – 5 тамыз 1943) – нацистік режимге қарсы неміс қарсыласы. Ол Берлинде нацизмге және соғысқа қарсы үндеулер жазып, таратқан топта белсенділік танытты. Германиядағы және оккупацияланған Еуропадағы антифашистік қарсылық топтарына қарсы кең ауқымды әрекет ретінде, Abwehr "Қызыл оркестр" деп атаған, 1942 жылдың қыркүйегінде Гестапо Тервильді және оның күйеуі Хельмут Гимпельді тұтқындады. Олар топ үшін көшіріп, таратқан жапырақшалар мен буклеттердің арасында Клеменс Август Граф фон Галеннің 1941 жылғы шілде және тамыз айларындағы үндеулері болды, онда ол режимнің Aktion T4 міндетті эвтаназия бағдарламасын айыптады. Тервиль 1943 жылғы 26 қаңтарда өлім жазасына кесілді және 1943 жылғы 5 тамызда Берлиндегі Плетцензеде түрмесінде гильотинаға алынды.
Maria "Mimi" Terwiel (7 June 1910 – 5 August 1943) was a German resistance fighter against the Nazi regime. She was active in a group in Berlin that wrote and distributed anti Nazi and anti war appeals. As part of what they conceived as a broader action against a collection of anti fascist resistance groups in Germany and occupied Europe that the Abwehr called the Red Orchestra, in September 1942 the Gestapo arrested Terwiel along with her fiancée Helmut Himpel. Among the leaflets and pamphlets they had copied and distributed for the group were the July and August 1941 sermons of Clemens August Graf von Galen which denounced the regime's Aktion T4 programme of involuntary euthanasia. Terwiel was sentenced to death on 26 January 1943, and on 5 August 1943 was guillotined in Berlin Plötzensee.
Өмір
Мария Тервиль 1910 жылдың 7 маусымында Боппард-ам-Райнда дүниеге келді. Ол 1931 жылы Штеттиндегі гимназияда Абитур емтиханын аяқтады, онда оның әкесі Иоганнес Тервиль, діншіл католик пруссиялық мемлекеттік қызметкері, провинциялық вице-комиссар болып жұмыс істеді, ал анасы еврей болғандықтан Мимидің 1933 жылдан кейін кәсіби жоспарлары шектелді. Ол Фрайбургте және Мюнхенде заң оқыды, Фрайбургта болашақ күйеуі Гельмут Гимпельмен танысты. 1933 жылы Гитлер билікке келгеннен кейін оның әкесі, социал-демократ болғандықтан, қызметтен алынды. Отбасы Берлинге көшіп келді, ол неміс-швейцар тоқыма компаниясында хатшы болып жұмысқа орналасты.
Maria Terwiel was born on 7 June 1910 in Boppard am Rhein. She completed her Abitur at a Gymnasium in Stettin in 1931, where her father, Johannes Terwiel, a devoutly Catholic Prussian civil servant, worked as a provincial deputy commissioner, while her mother was Jewish, which would limit Mimi's professional aspirations after 1933. She studied law at Freiburg, where she met her future fiancé, Helmut Himpel, and at Munich. As a Social Democrat, her father was dismissed from office after Hitler came to power in 1933. The family had moved to Berlin, where she found a job as a secretary In a German Swiss textile company.
Қарсылық
Гимпельмен бірге, еврей науқастарын жасырын және ақысыз емдеуді жалғастырған Тервиль, жасырын түрде яһудилерге көмектесе бастады. Олар оларға жеке куәліктер мен азық-түлік карточкаларын алуға көмектесті. Химпельдің пациенті, коммунист жазушы Джон Грауденц, 1939/40 жылдары оларды Адам мен Грета Кукхофф, Харро мен Либертас Шульце Бойсен және Арвид пен Милдред Харнак жұбайлардың төңірегінде құрылған қаладағы кең ауқымды қарсылық тобымен байланысқа әкелді. Абвер мен Гестапо үшін бұл, өз кезегінде, олардың екеуін кең еуропалық тыңшылық желісіне қатыстырды, бұл желі кеңестік байланыстар мен коммунист қатысушыларға бағытталған және олар "Қызыл оркестр" (Rote Kapelle) деген кодовалық атпен белгілі болды. Тервиль өзінің теріс машинасымен топ ұсынған нацизмге қарсы материалдарды көшіріп, Гимпель, Грауденц, пианист Гельмут Ролофф және басқалармен бірге маңызды лауазымдардағы адамдарға жіберді, шетелдік тілшілерге жеткізді және Берлин қаласында таратты. Бұл епископ фон Галеннің "Акция Т4" эвтаназия бағдарламасын айыптаған уағызын және "Германияның болашағы үшін алаңдау халықты қамшиды" (Die Sorge um Deutschlands Zukunft geht durch das Volk) атты памфлетті қамтыды. "AGIS" деген қолтаңбамен жазылған памфлетті Харро Шульце Бойсен Джон Сигтің көмегімен жазған. Онда "Рейх атынан азаматтар мен тұтқындарға ең қорқынышты азаптаулар мен қатыгездіктер жасалып жатыр" және соғыстың әр күні немістердің соңында төлеуге тиіс "қарызын" арттырады деп мәлімделді. "Кім, - делінген ол жерде, - үшінші Рейхте мақтан тұтқан әлеуметтік жақсарудың, жұмыс орындарын құрудың, "Фольксвагеннің" және тағы да көптеген нәрселердің тек соғысқа және қарулануға дайындық болғанын енді көре алмайды?!" Гитлер жұмыссыздықты жеңудің жалғыз жолын "жаңа соғыс арқылы миллиондаған адамды жою" деп білген. Шынайы "социалистік революция" болашақта жатыр: "нағыз патриоттардың" және "нағыз құндылықтарды сақтағандардың" бірден атқаруға тиіс міндеті - нацистік режимнен талап етілгеннің керісін жасау болды. 1942 жылдың 17 мамырында Грауденц бастаған науқанда Тервиль, Шульце Бойсен және тағы он тоғыз адам Берлиннің бес ауданында нацистік насихат көрмесі "Совет жұмағы" (Das Sowjet Paradies) плакаттарына стикерлер жапсыру үшін сапар шекті. Стикерде: "Тұрақты көрме. Нацистердің жұмағы. Соғыс, Аштық, өтірік, Гестапо. Бұған неше уақыт?" Оның қарсылық тобында тек Гельмут Ролофф ғана аман қалды. Польшалық Кристина Витускаға жазған қоштасу хатында ол заңгерлік кеңес берді және өзінің түрмедегі әріптестері үшін кешірім сұрады (өзінің өтініші Гитлердің жеке өкімімен қабылданбады). Тервиль сондай-ақ "О, қан мен жараларға толы бас" атты ән жазды, онда ол Мәсіхті "өлімде маған жұбату үшін қалқан ретінде көрінуге" шақырды.
With Himpel, who secretly and without charge continued to treat Jewish patients, Terwiel began helping Jews in hiding. They helped furnish them with identification and ration cards. A patient of Himpel's, the Communist writer John Graudenz, in 1939/40 brought them into contact with a broader resistance group in the city centred around the couples Adam and Greta Kuckhoff, Harro and Libertas Schulze Boysen and Arvid and Mildred Harnack. For the Abwehr and Gestapo this, in turn, placed the couple in the frame of a wider European espionage network which, focusing upon Soviet contacts and Communist participants, they were identified under the cryptonym Rote Kapelle (the Red Orchestra). On her typewriter, Terwiel copied anti Nazi material supplied by the group that she, together with Himpel, Graudenz, the pianist Helmut Roloff, and others posted to people in important positions, passed to foreign correspondents, and distributed across Berlin. This included Bishop von Galen's sermon condemning the Aktion T4 euthanasia program and a polemic entitled "Fear for Germany's future grips the people" (Die Sorge um Deutschlands Zukunft geht durch das Volk). Signed AGIS, the leaflet was written by Harro Schulze Boysen with assistance from John Sieg. It declared that "the most disgraceful tortures and cruelties are being perpetrated on civilians and prisoners in the name of the Reich" and that each day of war increased "the bill" that Germans in the end would have to pay. "Who", it asked, "cannot see now that the entire much praised social improvement in the Third Reich, the job creation, the Volkswagen, and many another things were nothing but preparation for war and armament?!" The only means Hitler had known for relieving unemployment was "the extermination of millions through a new war". A genuine "socialist revolution" lay in the future: the immediate task of "true patriots" and "all those who have maintained a sense of true values" was to do, wherever possible, the exact opposite of what the Nazi regime demanded of them. In a campaign initiated by Graudenz, on 17 May 1942, Terwiel, Schulze Boysen, and nineteen others travelled across five Berlin neighbourhoods to paste the stickers on posters for the Nazi propaganda exhibition The Soviet Paradise (Das Sowjet Paradies). The sticker read, "Permanent Exhibition. The Nazi Paradise. War, Hunger, Lies, Gestapo. How much longer?" In her immediate resistance circle, only Helmut Roloff was to survive. In a farewell letter to a Polish cellmate, Krystyna Wituska, she gave legal advice and formulated appeals for clemency for her fellow prisoners (her own was rejected personally by Hitler). Terwiel also wrote a song, “O head full of blood and wounds” in which she called on Christ to "appear to me as a shield to comfort me in my death".