Кұрт Хубер: Нацизмге қарсы «Ақ гүл» тобының мүшесі, профессор. 1893-1943 ж. өмір сүрген, өлімге кесілген. Биографиясы, қарсылық қозғалысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс профессоры және "Ақ Роза" нацистік қарсылық тобының мүшесі (1893–1943) – швейцариялық тенор.
German professor and member of the White Rose Nazi resistance group (1893–1943)
the Swiss tenor
Курт Губер (24 қазан 1893 – 13 шілде 1943) – неміс университетінің профессоры және нацистерге қарсы "Ақ Роза" тобының қатысушысы. Оның қатысуы үшін ол түрмеге қамалып, гильотинаға алынды.
Kurt Huber (24 October 1893 – 13 July 1943) was a German university professor and resistance fighter with the anti Nazi group White Rose. For his involvement he was imprisoned and guillotined.
Ерте өмір
Хубер Швейцарияның Шур қаласында неміс ата-анасының отбасында дүниеге келді. Ол Штутгартта, ал әкесі қайтыс болғаннан кейін Мюнхенде өсті. Бала кезінде ол ауыр дифтериямен ауырды. Оның өмірін сақтау үшін көмекейі кесілді, бірақ ол толыққанды жазылған жоқ. Өмірінің соңына дейін ол ауыр ақсап жүрді және сөйлеуде қиындықтарға тап болды. Осының бәріне қарамастан, музыка, философия және психология сияқты салаларға бейімділігі бар Хубер 1926 жылы Мюнхендегі Людвиг Максимилиан университетінде Психология және Музыка профессоры болды. Хубер өзінің кемістіктеріне ешқашан тосқауыл қоймады. Оқыту барысында ол нацистік идеологияны қолдамайтын сабақтармен танымал болды, бұл оны университет студенттерінің арасында сүйікті тұлғаға айналдырды.
Huber was born in Chur, Switzerland, to German parents. He was raised in Stuttgart and later, after his father's death, in Munich. As a young child, he had suffered acute diphtheria. His larynx had been slit to save his life, but he never completely recovered. For the rest of his life, he walked with a heavy limp and had trouble speaking. Regardless of this, Huber, who showed an aptitude for such subjects as music, philosophy and psychology, became a professor of Psychology and Music in 1926 at the Ludwig Maximilian University of Munich. Huber never let his disabilities stop him. During his teaching, he was known for teaching classes that did not push Nazi ideology, which made him a favorite with the University students.
Қарсылық
Губер нацистік партияның өркендеуіне қатты қайғырып, Адольф Гитлер мен оның үкіметін биліктен қуу керек деп шешті. Ол «Ақ гүл» қозғалысымен өзінің лекцияларына қатысқан студенттер – Ханс Шолл мен Александр Шморель арқылы байланысқа түсті. 1943 жылдың қаңтар айында Хьюбер «Ақ гүлдің» бесінші үнпарақын редакциялауға көмектесті. Ол «Ақ гүлдің» алтыншы үнпарағын жазып, ұлттық социализмді тоқтатуға шақырды. Бұл жарияланған соңғы үнпарақ болды (Кристоф Пробст жарияланбаған жетінші үнпарақ жазды). Алтыншы үнпарақ, Люфтвафені мақтаған бір абзацтан басқа, толығымен жарияланды. Шморель мен Шолл, нацистік Германиядағы әскердің кез келген тармағын қолдау дұрыс емес деп есептегендіктен, сол жолды сызып тастады. Наразы болған Хьюбер кездесуден шығып кетті. Ол Ханс Шоллды соңғы рет сол кезде көрді.
Huber was appalled by the rise of the Nazi Party and decided that Adolf Hitler and his government had to be removed from power. He came into contact with the White Rose movement through some students who attended his lectures, Hans Scholl and Alexander Schmorell. In January 1943, Huber helped edit the fifth White Rose leaflet. He wrote the White Rose's sixth leaflet calling for an end to National Socialism. It was the last leaflet to be published (Christoph Probst wrote an unpublished seventh leaflet). The sixth leaflet was published in its entirety, except for a paragraph praising the Luftwaffe. Schmorell and Scholl scratched the line, as they believed that it was wrong to support any branch of the army in Nazi Germany. Disgruntled, Huber walked out of the meeting. It was the last time that he saw Hans Scholl.
Тұтқындау
Губердің саяси қызметі Гестапоның назарына түсіп, ол 1943 жылғы 27 ақпанда тұтқындалды. Танысы ретінде композитор Карл Орф келесі күні оны аралап шықты. Хьюбердің қайғыға толы әйелі Клара (Шликенридер, 1908-1998), Орфтың күйеуіне көмектесу үшін өкімін пайдаланады деп үміттенді, бірақ ол өзінің «құрылысқа» ұшырауынан қорқатынын айтты. Клара Губер кейіннен Орфты ешқашан көрмегенін айтты, бірақ олардың одан әрі байланыста болғандығына құжатты дәлелдер бар. Соғыстан кейін ол Орфтан күйеуінің естелігіне арналған жинаққа үлес қосуын сұрады; ол тікелей Губерге жазылған әсерлі хат жолдады. Орфтың 1946 жылы аяқтаған және Губер өлім жазасына кесілгенге дейін талқылаған «Бернаурин» жобасы Губердің естелігіне арналған. Бұл туындының Агнес Бернауэрдің заңсыз өлімі туралы соңғы көрінісінде, кінәлі хор бас кейіпкердің өліміне қатысқан жоқ деп жалбарынады.
Huber's political activities came to the attention of the Gestapo and he was arrested on 27 February 1943. By coincidence, composer Carl Orff came to visit the next day. Huber's distraught wife, Clara (née Schlickenrieder, 1908–1998), hoped Orff would use his influence to help her husband, but he said that he feared he was "ruined." Clara Huber later said she never saw Orff again, but there is documentary evidence that they had further contact. After the war, she asked Orff to contribute to a memorial volume for her husband; he contributed an emotional letter written directly to Huber. Orff's Die Bernauerin, a project which he completed in 1946 and which he had discussed with Huber before the latter's execution, is dedicated to Huber's memory. The final scene of this work, which is about the wrongful execution of Agnes Bernauer, depicts a guilt ridden chorus begging not to be implicated in the title character's death.
Сот және өлім жазасы
Хубер 19 сәуірде Халық сотына әкелінді. Ұзаққа соқпаған көрсетпе сотта Бас судья Роланд Фрайслер Хьюберді қорлауға ұшыратты. Соғыстан кейін оның әйелі, достары мен әріптестерінің еңбектерімен, соның ішінде Карл Орфтың 1946 жылғы хатымен бірге, естелік жинақ жарық көрді.
Huber was brought before the People's Court on 19 April. In a brief show trial, Chief Justice Roland Freisler subjected Huber to a humiliating verbal attack. After the war, a memorial volume with contributions from his friends and colleagues, including the 1946 letter from Carl Orff, was published by his widow.