Режина Креспин: Француз әншісінің өмірі мен мансабы
Régine Crespin
Режина Креспин – әйгілі француз әншісі, опера және концерт сахнасында 1950-1989ж. жұлдыз болған. Вагнер, Страус, итальян, француз операларында өнер көрсеткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз әншісі
French singer
Режин Креспин (23 ақпан 1927 жыл – 5 шілде 2007 жыл) – 1950-1989 жылдар аралығында опера және концерт сахнасында үлкен халықаралық мансап жасаған француз әншісі. Ол өзінің мансабын драмалық сопрано және спинто сопрано репертуарындағы рөлдермен бастады, әсіресе Вагнер мен Штраустың кейіпкерлерін орындау арқылы үлкен даңққа ие болды. Кейіннен ол итальяндық, француздық, неміс және орыс операларынан әртүрлі музыкалық дәуірлерді қамтитын кеңейтілген репертуарды орындады. 1970 жылдардың басында Креспин алғаш рет дауыстық қиындықтарды бастан кешірді және нәтижесінде меццо-сопрано репертуарынан рөлдер орындауға көшті. Мансабы бойы ол ән айтудың әдемілігі, жылылығы және нәзіктігі үшін кеңінен құрметке ие болды, әсіресе француз және неміс опералық репертуарларында. Креспин Францияда мансабын бастады, 1950 жылдардың басында француз провинцияларында алғашқы сыншылардың жоғары бағасын алды, содан кейін 1950 жылдардың ортасында Париж Ұлттық операсының тұрақты әртісі болды. Оның халықаралық мансабы 1958 жылы Байройт фестивалінде Рихард Вагнердің «Парсифаль» операсындағы Кундри рөлін орындағаннан кейін жоғары бағаланып, бастау алды. Ол көп ұзамай АҚШ және Еуропаның көптеген ірі опера театрларында өнер көрсетті, сондай-ақ Оңтүстік Америкада да бірнеше рет сахнаға шықты. Креспин Нью-Йорктегі Метрополитен операсында ұзақ және жемісті жұмыс істеді, 1962 мен 1987 жылдар аралығында осы сахнада 125-тен астам рет өнер көрсетті. Креспин 1989 жылы сахнадан зейнеткерлікке шықты, содан кейін көп жыл бойы туған оқу орны – Париж консерваториясында ән оқытты және халықаралық консерваториялар мен университеттерде көптеген шеберлік кластарын өткізді. Креспиннің әнші ретіндегі өнерін мойындау үшін 2011 жылы бұрын пианино мен скрипкашыларға ғана арналған Маргарита Лонг-Жак Тибо конкурсы әншілерді де қабылдау үшін кеңейтілді және Лонг Тибо Креспин конкурсы деп атау өгертілді.
Régine Crespin (23 February 1927 – 5 July 2007) was a French singer who had a major international career in opera and on the concert stage between 1950 and 1989. She started her career singing roles in the dramatic soprano and spinto soprano repertoire, drawing particular acclaim singing Wagner and Strauss heroines. She went on to sing a wider repertoire that embraced Italian, French, German, and Russian opera from a variety of musical periods. In the early 1970s Crespin began experiencing vocal difficulties for the first time and ultimately began performing roles from the mezzo soprano repertoire. Throughout her career she was widely admired for the elegance, warmth and subtlety of her singing, especially in the French and German operatic repertories. Crespin began her career in France, earning her first critical successes in the French provinces during the early 1950s and then becoming a fixture at the Opéra National de Paris in the mid 1950s. Her international career was launched in 1958 with a critically acclaimed performance of Kundry in Richard Wagner's Parsifal at the Bayreuth Festival. She soon appeared at most of the major opera houses in the United States and Europe and also made a number of appearances in South America. She had a long and fruitful association with the Metropolitan Opera in New York City, making over 125 appearances at that house between 1962 and 1987. Crespin retired from the stage in 1989, after which she taught singing for many years at her alma mater, the Conservatoire de Paris, and gave numerous acclaimed master classes at conservatories and universities internationally. In recognition of Crespin's artistry as a singer, the Marguerite Long–Jacques Thibaud Competition, which had been restricted to pianists and violinists, was expanded in 2011 to include singers, and renamed the Long Thibaud Crespin Competition.
Ерте өмір және білім: 1927-1950
Креспин 1927 жылы Марсельде дүниеге келді. Ол бес жасында отбасымен Ним қаласына көшіп келді, ал ата-анасы Анри мен Маргарита сол қалада үлкен аяқ киім дүкенін ашты, оны көп жылдар бойы басқарды. Креспиннің балалық шағы оңай болған жоқ, себебі ол Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарында өсті және анасының маскүнемдігі де оған әсер етті. Бастапқыда ол фармацевт болуды жоспарлаған, бірақ әкесі оған ән оқуға рұқсат бермеген. Дегенмен, емтихан нәтижелері оның мансап мүмкіндіктерін шектегендіктен, ол ақыры таза прагматикалық себептермен сабақ алуға рұқсат берді. Төрт жыл өткен соң, 1950 жылы, ол мектептегі опера және опера-комик бойынша сахналық байқауларда бірінші орынды, ал ән байқауында екінші орынды жеңіп алды. Дәстүр бойынша консерватория байқауларының жеңімпаздарына Париж ұлттық операсымен келісімшарт ұсынылатын, бірақ Креспинге белгісіз себептермен келісімшарт ұсынылмады. Бұл Креспин мен оның елінің музыкалық ортасы арасындағы керіс қарым-қатынасқа әкеп соқты, ол оның мансабының басында да жалғасты. Содан кейін Креспин 1950 жылы Мюльхауста Рихард Вагнердің «Лохенгрин» операсында Эльза рөлін ойнау үшін Рейн ұлттық операсымен шарт жасасты. 1951 жылдың 27 маусымында ол Опера-Комикте Джакомо Пуччинидің «Тоска» операсындағы атақты рөлді орындап дебют жасады, кейін «Кавальерия рустикана» операсында Сантуццаны орындады. Алайда, Париждегі қабылдауы салқын болды және 1951/52 жылдары бірнеше рөл орындағанына қарамастан жақсармады. Оның келісімшарты жаңартылмады, себебі директор Морис Леман оны «тырнақалды семіз» деп есептеді. 1952 жылы Креспин Парижтен кетіп, Франция провинцияларындағы опера театрларында өнер көрсетуге бел буды: ол Марсель, Ним, Ницца, Лион, Бордо, Тулуза және басқа қалаларда ән шырқады. Ол өзінің алғашқы сындық табыстарын, әсіресе Рихард Штраустың «Der Rosenkavalier» және «Тоска» операларындағы Маршаллин рөлінде тапты, екеуі де француз тілінде орындалды. Сондай-ақ, 1956 жылы Бордодағы Гранд Театрда Анри Томасидің «Сампиеро Корсу» операсының әлемдік премьерасында өнер көрсетті. Сол жылы ол Вена мемлекеттік операсында «Die Walküre» операсындағы Зиглинда мен «Der Rosenkavalier» операсындағы Маршаллин рөлін орындап, алғаш рет сахнаға шықты. Ол келесі төрт жыл ішінде Ковент-Гарденге бірнеше рет оралып, «Лохенгрин» мен «Тоска» операларындағы Эльза сияқты рөлдерді орындады. 1966 жылы Креспин Бостонда Пибоди Мейсон концерттер сериясында өнер көрсетті.
Crespin was born in Marseille in 1927. She moved to Nîmes with her family at the age of five and her parents Henri and Margherita opened a large shoe store in that city, Palombo, which they ran for many years. Crespin's childhood was not an easy one, being affected both by growing up during World War II and her mother's alcoholism. She initially intended to be a pharmacist Up to this point her father had not allowed her to study singing. However, as her career path was limited by the exam results he finally allowed her to start taking lessons for purely pragmatic reasons. Four years later, in 1950, she was awarded first prize in the school's onstage competitions for opera and opéra comique and second prize in the school's singing competition. Traditionally past winners of Conservatoire's competitions were offered performance contracts with the Opéra National de Paris, but Crespin was for some unknown reason not offered one. This created a somewhat tenuous relationship between Crespin and her country's musical establishment which extended into the early portion of her career. Crespin was then engaged by the Opéra national du Rhin to portray Elsa in Richard Wagner's Lohengrin – sung in French – at Mulhouse in 1950. On 27 June 1951 she made her debut at the Opéra Comique singing the title role in Giacomo Puccini's Tosca, later singing Santuzza in Cavalleria rusticana. However, her reception in Paris was somewhat cool and did not improve, despite performing a number of roles in that city from 1951/52. Her contract wasn't renewed because the Director Maurice Lehmann thought she was "too fat". Crespin decided to leave Paris in 1952 and try her luck performing with opera houses in the provinces of France : she sang in Marseilles, Nîmes, Nice, Lyons, Bordeaux, Toulouse, etc. There she found her first critical successes, particularly in the roles of the Marschallin in Richard Strauss's Der Rosenkavalier and Tosca, both sung in French. and in another world premiere, Henri Tomasi's Sampiero Corsu at the Grand Théâtre de Bordeaux in 1956. That same year she made her first appearances at the Vienna State Opera singing Sieglinde in Die Walküre and the Marschallin in Der Rosenkavalier. She returned to Covent Garden numerous times over the next four years singing such roles as Elsa in Lohengrin and Tosca. In 1966, Crespin performed in Boston for the Peabody Mason Concert series.
Халықаралық танымалдық: 1962-1989
Ол 1962 жылы Женевада Тоска рөлінде өнер көрсетті және сол жылы Нью-Йорктегі Метрополитен операсының жетекші сопраноларының қатарына қосылды, онда ол 1974 жылды қоспағанда, 1981 жылға дейін жыл сайын ән шырқады. Үйдегі алғашқы өнер көрсетуі 1962 жылдың 19 қарашасында болды, онда ол Герта Төппердің Октавиан, Отто Эдельманның Барон Окс, Аннелизе Ротенбергердің Софи және Лорин Маазельдің қосылуымен Маршаллинді орындады. Келесі екі онжылдықта Метте орындаған көптеген рөлдердің ішінде Амелия, Кармендегі атау рөлі, Вертердегі Шарлотта, Эльза, Джульетта Хоффманнның «Контес» кітабындағы Кундри, Сантуцца «Кавалерия рустикана» операсында, Сента «Der fliegende Holländer» операсында, Сиглинде және Тоска бар. 1981 жылы Меттен кеткеннен кейін Креспин тағы екі рет үйге оралды: 1983 жылы Меттің 100 жылдығына арналған гала-концертке және 1987 жылғы сәуірде «Кармелиттер диалогтарында» Мадам де Круасси рөлінде соңғы рет. Барлығында Креспин өзінің мансабында Метрополитен операсында 129 қойылымда өнер көрсетіп, сол кездегі көптеген жетекші әншілермен бірге сахнаға шықты. Метрополитен операсындағы жылдары Креспин халықаралық опера сахнасында да белсенді болды. 1961 жылы ол Буэнос-Айрестегі Колон театрында Маршаллинді және Кундриді орындады, келесі жылы Тоска, Фурдің Пенелопасы, Глюктің «Ифигения Тавридеде» операсындағы атау рөлі және 1964 жылы «Трояндар» операсындағы Кассандра мен Дидон рөлдерімен қайта оралды. Ол Берлиоздың Маргаритасы, Вертердің Шарлоттасы, Кармен және Пик королевасы рөлдерін қайта орындады. Соңғы рет 1987 жылы «The Medium» операсында Мадам Флора (Баба) рөлін сомдады. 1966 жылы ол Экс-ан-Прованс фестивалінде Ариаднаны орындады және сол жылы Сан-Франциско операсында алғаш рет сахнаға шығып, Берлиоздың «Les Troyens» операсындағы Кассандра мен Дидон рөлдерін орындады. Ол Сан-Франциско операсына көп рет оралып, Танхаузердегі Элизабет (1966), Маршаллин (1967), Сиглинде (1968), Тоска (1970), Сантуцца (1976), Мэм де Круасси (1982), Оффенбахтың «Гранде-герцогиня де Геролштейн» (1983) операсындағы рөл, Мадам Флора (1986) және Чайковскийдің «Пик королевасындағы» графша сияқты рөлдерді орындады. 1963 жылы ол Филадельфия лирикалық опера компаниясында Сиглинде рөлінде тұңғыш рет өнер көрсетті, ол 1965 жылы сол жерде қайталанды. Кейін ол Филадельфия опералық труппасында Кармен (1978), Графиня (1983) және Мадам Флора (1986) рөлдерін орындады. 1967 жылы Креспин Вагнердің «Ди Валькуре» операсында Бруннхильда рөлін орындады, бұл оның Зальцбург фестиваліндегі алғашқы өнер көрсетуі болды. Ол өзінің мансабында бірнеше рет Париж Ұлттық операсына оралды, әсіресе Фурдің «Пенелопа» операсындағы басты рөлді орындады. Соңғы опералық қойылымы 1989 жылы Париж операсында «Пик королевасындағы» графша рөлінде болды. 1974 жылы Шарлотта Вертерде болған кезде Креспин дауысының өзгеруіне бейімделу үшін меццо-сопрано үшін опералық рөлдерді орындауды бастады. Алайда оның дауысының тембрі оның ертеректегі әншілік жылдарынан көп өзгерген жоқ, сондықтан ол бұл рөлдерге әдеттегі меццо-сопранодан өзгеше дыбыс әкелді. Дегенмен, ол өзінің жаңа репертуарында жақсы қабылдады. Бұл кезең оның Оффенбахқа қызығушылығын арттырды және оның күрделі ақыл-ойы Дюльсине (Массененің «Дон Кихот» операсы), Герольштейн мен Ла Перихольдің Ұлы герцогинясы Метелланың жазбаларында өз орнын тапты. 1968 жылы Мариус Константтың «Cinq Chants et une vocalise» операсының премьерасын өткізді.
She appeared as Tosca in Geneva in 1962 and in the same year she joined the roster of principal sopranos at the Metropolitan Opera in New York City where she sang every year – with the exception of 1974 – through 1981. Her first performance at the house was on 19 November 1962 singing the Marschallin with Hertha Töpper as Octavian, Otto Edelmann as Baron Ochs, Anneliese Rothenberger as Sophie, and Lorin Maazel conducting. Among the many roles she sang at the Met over the next two decades included Amelia, the title role in Carmen, Charlotte in Werther, Elsa, Giulietta in Les Contes d'Hoffmann Kundry, Santuzza in Cavalleria rusticana, Senta in Der fliegende Holländer, Sieglinde, and Tosca. After leaving the Met in 1981, Crespin returned to the house twice more: once to perform for the Met's 100th Anniversary Gala in 1983 and a final appearance in April 1987 as Madame de Croissy in Dialogues des Carmélites. All told Crespin appeared in 129 performances at the Metropolitan Opera during her career, performing with many leading singers of the time. During her years at the Metropolitan Opera, Crespin remained active on the international opera stage. In 1961 she made the first of many appearances at the Teatro Colón in Buenos Aires singing the Marschallin and Kundry, returning the next year as Tosca, Fauré's Pénélope and the title role in Gluck's Iphigénie en Tauride and 1964 as both Cassandre and Didon in "Les Troyens". She came back as Berlioz's Marguerite, Werther's Charlotte, Carmen and The Queen of Spades. Her last role at that house was Madame Flora (Baba) in The Medium in 1987. In 1966 she sang Ariadne at the Aix en Provence Festival and that same year made her first appearance at the San Francisco Opera singing both Cassandre and Didon in Berlioz's Les Troyens. She returned to the San Francisco Opera numerous times, singing such roles as Elisabeth in Tannhäuser (1966), the Marschallin (1967), Sieglinde (1968), Tosca (1970), Santuzza (1976), Mme de Croissy (1982), the title role in Offenbach's La Grande Duchesse de Gérolstein (1983), Madame Flora (1986), and the Countess in Tchaikovsky's The Queen of Spades (1987). In 1963 she made her debut with the Philadelphia Lyric Opera Company portraying Sieglinde, a role which she repeated there in 1965. She later sang with the Opera Company of Philadelphia as Carmen (1978), the Countess (1983), and Madame Flora (1986). Under Karajan, in 1967 Crespin portrayed Brünnhilde in Wagner's Die Walküre for her first appearance at the Salzburg Festival. She also returned to the Opéra National de Paris a handful of times during her career, notably singing the title role in Fauré's Pénélope. Her last opera performance was at the Paris Opéra in 1989 singing the Countess in The Queen of Spades. With Charlotte in Werther in 1974, Crespin began performing opera roles for mezzo soprano to adjust to the change in her voice. However the timbre of her voice had not altered much from her earlier singing years and she therefore brought a different sound to these roles from that of the typical mezzo soprano. Regardless, she was well received in her new choice of repertoire. This period also led to her interest in Offenbach and her sophisticated wit found its place in recordings of Métella, the Grand Duchess of Gérolstein and La Périchole, along with Dulcinée (Massenet's Don Quichotte). She gave the premiere of Marius Constant's Cinq Chants et une vocalise in 1968.
Өмірінің соңғы жылдары: 1990-2007
1989 жылы әншіліктен зейнетке шыққаннан кейін Креспин негізінен оқыту ісіне көңіл бөлді. 1974 жылы Париж консерваториясының профессорлық құрамына қабылданды және 1995 жылға дейін онда сабақ берді. Мансабының соңғы жылдарында Сан-Франциско операсының Мерола опера бағдарламасында да сабақ берді және жиырма жылдан астам осы бағдарламамен байланыста болды. Зейнетке шыққаннан кейін Креспин Еуропа мен АҚШ-тағы университеттер мен музыкалық консерваторияларда шеберлік кластарын өткізу үшін жиі саяхаттайтын. Ол 2007 жылдың 5 шілдесінде Парижде бауыр қатерінен қайтыс болғанға дейін оқытумен айналысып тұрды. Ол 1978 және 1984 жылдары қатерлі ісікпен күресіп, оны жеңген еді. Креспин 1972 жылы Легион құрметінің кавалері атанды, ал кейіннен 1982 жылы офицер, 1994 жылы командир дәрежесіне ие болды.
After retiring from singing in 1989, Crespin focused mainly on teaching. She had joined the faculty at the Conservatoire de Paris in 1974 and continued to teach there until 1995. She had also begun teaching at the San Francisco Opera's Merola Opera Program during the latter part of her career, and was involved with that program for more than twenty years. Crespin also frequently traveled to give master classes at Universities and music conservatories in Europe and the United States during her retirement years. She continued to teach until her death from liver cancer in Paris on 5 July 2007. She had previously overcome battles with cancer in 1978 and 1984. Crespin was appointed Chevalier of the Légion d'honneur in 1972, and later made an Officer in 1982 and a Commander in 1994.
Жазбалар
Өзінің өмірбаянында Креспин жазу процесінде кездескен қиындықтарды талдайды және Decca инженерлерінің оны дауысының күшіне байланысты лақаптап "француздық зеңбірек" деп атағанын айтады. Креспин мансабының басында Véga, Pathé және Decca үшін концерттік дискілермен басталатын, мол дискография қалдырды. Оның Эрнест Ансермет және Suisse Romande Orchestra-мен бірге жазған Берлиоздың "Жазғы түндері" мен Равельдің "Шехеразада" шығармаларының классикалық жазбасы көптеген тыңдаушылар тарапынан дисктегі ең ұтымды нұсқалардың бірі деп есептеледі. Оның өзге де маңызды жазбаларының ішінде "Валькирия" операсынан Сейглинде және "Раузан кавалері" операсынан Маршаллин рөлдері бар, оларды Сэр Георг Солтидің жетекшілігімен Вена филармониясымен бірге Decca лейблында, ал "Валькирия" операсынан Бруннхильда рөлін Герберт фон Караянның жетекшілігімен Берлин филармониясымен бірге Deutsche Grammophon лейблында жазды. Оның автобиографиясының дискографиялық бөлімінде Берлиоз, Бизе, Форе, Массне, Оффенбах, Пуленк, Штраус және Вагнер сияқты композиторлардың толық шығармалары тізілген. Ол Académie du Disque lyrique, Grand Prix du Disque және Académie Charles Cros сыйлықтарына ие болды. 1954 жылдан бастап Креспин француз радиосы мен теледидарындағы көптеген хабарларда тұрақты түрде қатысты. Олардың көп бөлігі Ұлттық аудиовизуалды институттың архивіне енгізілді.
In her autobiography Crespin analyses the difficulties she found in the recording process, and notes that the Decca engineers called her, affectionately, 'the French cannon' due to the size of her voice. Crespin left a considerable discography, starting, in the early part of her career, with recital discs for Véga, Pathé and Decca. Her classic recording of Berlioz's Les nuits d'été and Ravel's Shéhérazade with Ernest Ansermet and the Suisse Romande Orchestra is regarded by many as one of the finest versions on disc. Among her other important recordings were Sieglinde in Die Walküre, and the Marschallin in Der Rosenkavalier, both for Decca with the Vienna Philharmonic conducted by Sir Georg Solti, and Brünnhilde in Die Walküre with the Berlin Philharmonic conducted by Herbert von Karajan on Deutsche Grammophon. The discography section of her autobiography contains entries for complete works of composers from Berlioz, Bizet, Fauré, Massenet, Offenbach, Poulenc, Strauss to Wagner. She won prizes from the Académie du Disque lyrique, Grand Prix du Disque and Académie Charles Cros. From 1954, Crespin regularly featured in numerous broadcasts on the French Radio and Television. Most of them have been archived by the Institut national de l'audiovisuel.