Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Классикалық әйел әнші дауысының түрі
Type of classical female singing voice
Меццо-сопрано немесе меццо (/lang/'/m//ɛ//t//s//oʊ///; ˌmɛddzosoˈpraːno; "жартылай сопрано" деген мағынаны білдіреді) – сопрано және контральто дауыстық типтерінің арасындағы классикалық әйел әнші дауысының түрі. Меццо-сопраноның дауыстық диапазоны әдетте орта С-дан бір октава төменгі А-дан екі октава жоғары А-ға дейін жетеді (яғни ғылыми нотация бойынша A3–A5, мұнда орта С = C4; 220–880 Гц). Дауыстық диапазонының ең төменгі және ең жоғарғы шектерінде кейбір меццо-сопранолар орта С-дан бір октава төменгі F (F3, 175 Гц) дейін және "жоғары C" (C6, 1047 Гц) дейін жете алады. Меццо-сопрано дауыстық типі көбінесе колоратура, лирикалық және драмалық болып бөлінеді.
A mezzo soprano or mezzo (/lang/'/m//ɛ//t//s//oʊ///; ˌmɛddzosoˈpraːno; meaning "half soprano") is a type of classical female singing voice whose vocal range lies between the soprano and the contralto voice types. The mezzo soprano's vocal range usually extends from the A below middle C to the A two octaves above (i. e. A3–A5 in scientific pitch notation, where middle C = C4; 220–880 Hz). In the lower and upper extremes, some mezzo sopranos may extend down to the F below middle C (F3, 175 Hz) and as high as "high C" (C6, 1047 Hz). The mezzo soprano voice type is generally divided into the coloratura, lyric, and dramatic.
Тарих
Меццо-сопранолар операларда көбінесе екінші реттік рөлдерді орындайды, бірақ Бизенің «Кармен» операсындағы басты рөл, Россинидің «Сенерентола» операсындағы Анжелина (Асыл қыз) және Россинидің «Севильский шаштарушы» операсындағы Розина сияқты ерекше жағдайлар да бар (олардың барлығын сопранолар мен контральтолар да орындайды). XIX ғасырдағы көптеген француз тіліндегі операларында басты әйел рөлі меццо-сопраноларға беріледі, олардың ішінде «Беатриче мен Бенедикт», «Фаусттың кінәсі», «Дон Кихот», «Ла фаворита», «Дом Себастьен», «Шарль VI», «Миньон», «Самсон мен Далила», «Троялықтар» және «Вертер» опералары, сондай-ақ «Кармен» бар. Меццо-сопранолардың типік рөлдеріне контральтолармен байланысты стереотиптік үштік кіреді: «қарлығаштар, қатындар және шалбар кигізілген рөлдер» – Азуцена сияқты сиқыршылар, медбикелер және дана әйелдер (Вердидің «Иль-троваторе» операсында); Амнерис сияқты зұлымдар мен азғырушылар (Вердидің «Аида» операсында); және Моцарттың «Фигароның некесі» операсындағы Шерубино сияқты «шалбар кигізілген рөлдер» (әйел әншілер орындайтын ер адамдардың рөлдері). Меццо-сопранолар барокко музыкасында, ерте музыкада және барокко операсында кеңінен танымал. Меццо-сопранолар кейде Масканьидің «Рустикалық кавалерия» операсындағы Сантуцца, Вердидің «Макбет» операсындағы Леди Макбет және Вагнердің «Парсифаль» операсындағы Кундри сияқты драматикалық сопрано рөлдерін орындайды.
While mezzo sopranos typically sing secondary roles in operas, notable exceptions include the title role in Bizet's Carmen, Angelina (Cinderella) in Rossini's La Cenerentola, and Rosina in Rossini's Barber of Seville (all of which are also sung by sopranos and contraltos). Many 19th century French language operas give the leading female role to mezzos, including Béatrice et Bénédict, La damnation de Faust, Don Quichotte, La favorite, Dom Sébastien, Charles VI, Mignon, Samson et Dalila, Les Troyens, and Werther, as well as Carmen. Typical roles for mezzo sopranos include the stereotypical triad associated with contraltos of "witches, bitches, and britches": witches, nurses, and wise women, such as Azucena in Verdi's Il trovatore; villains and seductresses such as Amneris in Verdi's Aida; and "breeches roles" or "trouser roles" (male characters played by female singers) such as Cherubino in Mozart's Le nozze di Figaro. Mezzo sopranos are well represented in baroque music, early music, and baroque opera. Mezzos sometimes play dramatic soprano roles such as Santuzza in Mascagni's Cavalleria rusticana, Lady Macbeth in Verdi's Macbeth, and Kundry in Wagner's Parsifal.
Дауыстық ауқымы
Меццо-сопраноның дауыстық диапазоны сопрано мен контральто дауыс түрлерінің арасында жатыр. Меццо-сопранолардың дауысы әдетте сопраноға қарағанда салмақтырақ, қараңғырақ болады. Меццо-сопрано дауысы контральто дауысынан жоғарырақ диапазонды қамтиды. Танымал әншілердің есімдерімен байланысты, жеңіл меццо-сопраноларды белгілеу үшін кейде "Дугазон" және "Галли Марие" терминдері қолданылады. Әйелдер диапазонында ән салатын ерлер әдетте контратенор деп аталады, себебі олардың дауысы жеңіл, тынысты (фальцетто) ерекшеліктерімен сипатталады. Қазіргі опералық практикада, өте төмен тесситурасы бар әйел әншілер көбінесе меццо-сопранолар қатарына жатқызылады, өйткені екі диапазонның әншілері де бір-бірінің репертуарын орындай алады, ал нағыз опералық контральтолар өте сирек кездеседі.
The vocal range of the mezzo sopranos lies between the soprano and the contralto voice types. Mezzo sopranos generally have a heavier, darker tone than sopranos. The mezzo soprano voice resonates in a higher range than that of a contralto. The terms Dugazon and Galli Marié are sometimes used to refer to light mezzo sopranos, after the names of famous singers. Usually men singing within the female range are called countertenors since there is a lighter more breathy tonal (falsetto) quality difference. In current operatic practice, female singers with very low tessituras are often included among mezzo sopranos, because singers in both ranges are able to cover the other, and true operatic contraltos are very rare.
Операдағы кіші түрлері мен рөлдері
Меццо-сопрано дауысының түрінде үш негізгі кіші топтар бар: колоратуралық меццо-сопрано, лирикалық меццо-сопрано және драмалық меццо-сопрано.
Within the mezzo soprano voice type category are three generally recognized subcategories: coloratura mezzo soprano, lyric mezzo soprano, and dramatic mezzo soprano.