Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Перси Альфред Скоулз (Percy Alfred Scholes) OBE PhD (24 шілде 1877 – 31 шілде 1958) – ағылшын музыканты, жазушы және көп шығарма жазған журналист. Оның ең танымал еңбегі – «Оксфорд музыкаға серіктес» атты алғашқы басылымның құрастырылуы. 1948 жылы жазған «Ұлы доктор Берни» өмірбаянына Джеймс Тейт Блэк естелік сыйлығы табысталды.
English musician and writer (1877–1958)
Percy Alfred Scholes (pronounced skolz) OBE PhD (24 July 1877 – 31 July 1958) was an English musician, journalist and prolific writer, whose best known achievement was his compilation of the first edition of the Oxford Companion to Music. His 1948 biography The Great Dr Burney was awarded the James Tait Black Memorial Prize.
Мансап
Ол 1877 жылы Лидстегі Хединглиде дүниеге келді, сауда өкілі Томас Скоулз бен Кэтрин Элизабет Пьюдың алты баласының үшіншісі болды. 1908 жылы ол талантты пианист Дора Уингейтке үйленді. Сол жылы ол "Музыка студенті" журналын құрды (1921 жылы "Музыка мұғалімі" деп аталды) және 1920 жылға дейін оның редакторы болып қызмет етті. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол ел ішіндегі және шетелдегі әскерлерге арналған YMCA музыка бөлімін басқарды. 1930 жылы Румыния жұлдызының офицері, ал 1938 жылы Корольдік антиквариат қоғамының мүшесі атанды.
He was born in Headingly, Leeds in 1877, the third of six children of Thomas Scholes, a commercial agent and Katharine Elizabeth Pugh. In 1908 he married Dora Wingate, a talented pianist. That year he founded the magazine The Music Student in 1908 (renamed The Music Teacher in 1921), and continued as its editor until 1920. During the First World War he directed the Music section of the YMCA for troops at home and abroad. He was made an Officer of the Star of Rumania in 1930 and a Fellow of the Royal Society of Antiquaries in 1938.
Жұмыс
Схольс 30-дан астам кітап жазды, көбінесе музыканы бағалау туралы. Оның ең белгілі еңбегі – «Оксфорд музыкаға жолдас» (The Oxford Companion to Music), алғаш рет 1938 жылы жарық көрген. Гровстің «Музыка және музыканттар сөздігі» (1878–89) сияқты, «Жолдас» да кәсіби музыканттардан бөлек, әуесқойларға да жол ашуға тырысты. Бұл жұмыстың дайындығына алты жыл кетті, кітаптың көлемі миллионнан астам сөзді құрады (әлдеқайда Білімнен де артық). Схольске түрлі кеңсе қызметкерлері көмектесті, бірақ мәтіннің барлық бөлігін өзі жазды. Ерекшелік – тоникалық сольфа туралы мақала (өзінің бұрынғы жазбасына қанағаттанбағандықтан) және опералар сюжеттерінің қысқаша мазмұны (оны тым жалықтыратын деп есептеген). «Оксфорд музыкаға жолдас» авторитетті туынды саналса да, бірінші басылымның мәтіні Схольстің жеке стильмен, кейде ерекше әңгімелермен жандандырылған. Ол сондай-ақ «Пуритандар және Англия мен Жаңа Англиядағы музыка: екі елдің мәдени тарихына үлес» (1934) кітабының авторы. 1947 жылы ол екі томдық, 960 беттік «Музыканың айнасы» жинағын шығарды, ол 1844 және 1944 жылдар аралығында «Музыкалық Таймс» журналында жарияланған материалдарды жинақтап, кеңейтіп, түсіндірді. Схольс музыканы кең аудиториямен байланыстыруға қатты мүдделі болды, дәл осы дәстүрде доктор Бернидің ықпалын мойындады, ол өзінің өмірбаянының тақырыбы болды (1948). Фрэнк Хауес («The Times» газетінде «Біздің музыка сыншысы» атымен жазған) «Тыңдаушының музыкаға нұсқауы» (1919) кітабын «оңайлатудың шедеврі» деп атады. Ол граммофонның музыканы тану мен түсінуге көмектесетін мүмкіндіктерін ерте сезді. Оның «Граммофондық жазбаның бірінші кітабы» (1924) он алтыншы ғасырдан жиырмасыншы ғасырға дейінгі елу музыкалық жазбаны қамтиды, әрқайсысына түсініктеме берілген; 1925 жылы екінші кітап жарық көрді. 1930 жылдан бастап Схольс «Колумбияның музыка тарихы құлақ пен көз арқылы» еңбегінде «Колумбия графофон компаниясымен» бірлесіп жұмыс істеді. Бұл бес томдық жинақтан тұрды, олардың әрқайсысында түсіндірме кітапша және серия үшін арнайы жазылған сегіз 78 айналымдық пластинка бар, оның ішінде Арнольд Долмеч пен оның отбасы орындаған Ренессанс дәуірінің вокалдық және аспаптық үлгілері де болды. Ол сондай-ақ «Aeolian Company» үшін инновациялық «AudioGraphic» жобасымен айналысты, 1925 жылы Сэр Александр Маккензи төрағалық еткен пианино ойнатушы роллдерін білім беруде пайдалану жөніндегі кеңесші комитеттің хатшысы болып тағайындалды. Осы жұмыста және басқа да жазбаларында Схольс бейтараптықтан геткен жеке пікірлерін жасырудың қажеті жоқ деп есептеді. Ол клавесин музыкасын «құс клеткасындағы тост пісіру шанышқысы» сияқты дыбыстайды деп сипаттады; ал Гендель мен Бах туралы айтқанда, «Гендель – әдемі композитор, бірақ Бах – терең ойлы» деді. Схольс Артур Иглфилд Халлдың «Музыка: классикалық, романтикалық және заманауи» (1927) кітабында басқа авторлардан алынған материалдарды пайдаланғанын анықтағанда, оған қарсы көпшілік наразылық білдірді. Бұл плагиат па, әлде абайсыздықтан дереккөз көрсетпеу салдары ма, белгісіз, бірақ оқиға Халлді қатты күйзеліске түсірді. Ол 1928 жылдың 4 қарашасында Хаддерсфилд станциясында пойыздың астына секіріп, өз өмірін өзі қиды. Схольс Филип Хезельтин мен Урсула Гревиллді қамтитын «Сакбут» тобымен де жаман қарым-қатынаста болды. Схольстың Хьюберт Фосс-тың Томас Харди өлеңдеріне жазылған ән циклына сын айтуы Хезельтинды ашуландырды, ол Схольске қорлау хаттар жіберді, түнде оған телефон соғып, «Observer» газетінен жұмыстан шығару туралы петиция таратты. Схольс бұл мәселе бойынша заңгерден кеңес алды, бірақ ешқандай шара қолданбады. Кристиан Дарнтонның «Сіз және музыка» (1940) кітабына шолулар көбінесе оң болды, бірақ Схольс көптеген ауыр және айқын қателерді тапқанға дейін (мысалы, «Бинарлық форманы А. Б. А. арқылы бейнелеуге болады») кітапты абайсыз сыншыларды қақпау үшін жасалған әзіл ретінде ұсынды. «Оксфорд музыкаға жолдас» кітабында кейбір композиторлар (мысалы, Берг, Шенберг және Веберн) біршама теріс және сыни тұрғысынан сипатталды. Оның джаз туралы мақаласында «джаз – бұл маңызды музыкаға қарағанда, күнделікті журналистика маңызды жазуға қатысты» делінген; сондай-ақ, оның композитор Джон Генри Маундер туралы мақаласында Маундердің «көптеген кантаталары, Өкініш, Кешірім және Бейбітшілік және Зәйтүн тауынан Голгофаға дейін, ұзақ уақыт бойы танымал болды және әлі де аз талапты қауымдардың қарапайым аймақтарында құлшылық етуге көмектеседі» делінген.
Scholes wrote more than 30 books, mainly concerning music appreciation. His best known work is The Oxford Companion to Music, which was first published in 1938. Like Groves Dictionary of Music and Musicians (1878 89) the Companion sought to reach out beyond professional musicians to the amateur as well. This work took him six years to produce and consisted of over a million words (surpassing the length of the Bible). Scholes was assisted by various clerical assistants, but wrote virtually all the text himself. The only exceptions were the article on tonic sol fa (for which he was dissatisfied with his own article) and the synopses of the plots of operas (which he regarded as too boring). Although the Oxford Companion to Music was (and is) regarded as authoritative, the text of the first edition is enlivened by Scholes' own anecdotal and sometimes quirky style. He was also the author of Puritans and Music in England and New England: A Contribution to the Cultural History of Two Nations (1934). In 1947, he produced the two volume, 960 page The Mirror of Music, compiling, enlarging and commenting on material published in The Musical Times between 1844 and 1944. Scholes was deeply concerned with connecting music with a wider audience through musical appreciation in the tradition of Dr Burney, an influence he cited himself and the subject of his biography in 1948. Frank Howes (writing as "Our Music Critic" in The Times) called The Listener's Guide to Music (1919) "that masterpiece of simplification". He recognised very early the possibilities of the gramophone as an aid to knowledge and understanding of music. His First Book of the Gramophone Record (1924) lists fifty records of music from the sixteenth to the twentieth century, with a commentary on each; a Second Book followed in 1925. From 1930 onwards, Scholes collaborated with the Columbia Graphophone Company in The Columbia History of Music by Ear and Eye; this comprised five volumes, each containing an explanatory booklet and eight 78rpm records specially made for the series, including Renaissance vocal and instrumental items performed by Arnold Dolmetsch and his family. He also worked on the innovative 'AudioGraphic' project for the Aeolian Company creating richly annotated player piano (pianola) rolls, having joined as Secretary the Honorary Advisory Committee on the Use of Piano Player Rolls in Education, chaired by Sir Alexander Mackenzie, in 1925. In his writing for this work, and elsewhere, Scholes never believed in holding back his personal views in favour of a neutral point of view. He is credited with the description of harpsichord music as sounding like "a toasting fork on a birdcage"; when describing Handel and Bach, he said that "Handel was the more elegant composer, but Bach was the more thorough". Scholes led the public denunciations of Arthur Eaglefield Hull when his book Music: Classical, Romantic and Modern (1927) was found to include material borrowed from other writers. How much of this was plagiarism and how much a mere careless, hasty failure to cite sources is not known, but the scandal left Hull very upset. He took his own life by throwing himself under a train at Huddersfield station on 4 November, 1928. Scholes also made enemies amongst The Sackbut group which included Philip Heseltine and Ursula Greville. Scholes' criticism of Hubert Foss' Song cycle on Poems of Thomas Hardy infuriated Heseltine, who sent Scholes abusive letters, took to telephoning him late at night, and circulated a petition seeking his sacking from the Observer. Scholes sought legal advice on this matter but took no action. Reviews of Christian Darnton's You and Music (1940) were generally positive until Scholes catalogued so many serious and obvious errors (such as “Binary form may be represented by A. B. A.”) that he presented the work as an elaborate joke to trap unwary reviewers. In The Oxford Companion to Music some composers (Berg, Schönberg and Webern, for example) were described in somewhat unsympathetic and dismissive terms. His article on Jazz states that "jazz is to serious music as daily journalism is to serious writing"; similarly, his article on the composer John Henry Maunder states that Maunder's "seemingly inexhaustible cantatas, Penitence, Pardon and Peace and From Olivet to Calvary, long enjoyed popularity, and still aid the devotions of undemanding congregations in less sophisticated areas."
Өлім және мұра
1958 жылы ол Швейцарияның Веве қаласында, көп жылдар бойы тұрған жерінде сексен бір жасында қайтыс болды. Өліміне аз уақыт қалғанда, оның "кәсіби" кітапханасын Канаданың Ұлттық кітапханасы сатып алды. Ол шамамен 50 метрлік зерттеу материалдары мен хаттардан тұрды. Оның бұрынғы ассистенті Джон Оуэн Уорд 1970 жылы "Компаньонның" он бірінші басылымын жаңартты. Уорд "Доктор Скоулз стиліне тән, көркем әңгімелеуге құштарлықты түбегейлі өзгертуге болмайды" деп санайтын және Скоулздың ерекше еңбектерінің көп бөлігін өзгеріссіз қалдырды. 1983 жылы Оксфорд университетінің баспасы Денис Арнольд редакциялаған "Музыкаға жаңа Оксфорд энциклопедиясы" атты кітапты шығарды, ол Скоулз еңбегіндегі кейбір жетіспейтін жерлерді жоюға тырысты. Бұл музыка таңдауындағы көзқарасты кеңейтуді қамтыды, нәтижесінде 2000 беттен тұратын екі томдық еңбек пайда болды. 2002 жылғы басылымды Элисон Латем редакциялап, бастапқы атауын және бір томдық форматқа қайтарды.
Scholes died in 1958, aged eighty one, in Vevey, Switzerland, where he had been living for many years. Shortly before his death, his "professional" library was acquired by the National Library of Canada. This comprised approximately 50 linear metres of research files and correspondence. His former assistant John Owen Ward revised the Tenth Edition of the Companion in 1970. Ward considered it "inappropriate to change radically the characteristic rich anecdotal quality of Dr. Scholes' style." and left much of Scholes' distinctive work intact. In 1983 Oxford University Press produced The New Oxford Companion to Music, edited by Denis Arnold, which consciously tried to overcome some of the perceived deficiencies of the Scholes' work. This included taking a more eclectic line on music to be included, and resulted in a two volume work of some 2000 pages. The 2002 edition, edited by Alison Latham, reverted to the original title, and single volume format.