Нью-Йорктегі Луи Салливанның Bayard–Condict ғимараты
Bayard–Condict Building
Нью-Йорктегі Bayard–Condict ғимараты – Чикаго мектебінің архитектуралық стиліндегі Луис Салливанның жұмысы. 13 қабаттан тұратын алғашқы небоскрептердің бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттен, Нью-Йорк қаласындағы кеңсе ғимараты.
Office building in Manhattan, New York
Сәулет
Байард–Кондикт ғимараты – Чикаго мектеп стиліне маманданған Луис Х. Салливан жобалаған Нью-Йорк қаласындағы жалғыз ғимарат. Салливан кейде ғимараттың жалғыз сәулетшісі деп есептеледі, бірақ оған Нью-Йорк сәулетшісі Линдон П. Смит көмектескен. Мұндай серіктестіктер Салливан үшін әдеттегі жағдай еді; ол өзінің туған штаты Иллинойс штатынан тыс жерде ғимараттарды жобалағанда, сол штаттың лицензиясы бар басқа сәулетшілермен жұмыс істеді. Биіктігі 49 метр (162 фут) және 13 қабаты бар бұл ғимарат ертедегі көкжайлардың бірі саналады. Ол 1895 жылы жобаланған Сент-Луис сенім және жинақ банкі үшін салынбақ болған көкжайдың дизайнына ұқсас. Салливанның шәкірті Франк Ллойд Райттың айтуынша, Байард–Кондикт ғимараты Салливанның ең сүйікті жобасы болған. Бұл ғимараттың қасбеті тік бойына бес бөлікке бөлінген. Бликер-стрит қасбеті көлденең үш бөлікке бөлінеді: әшекейленген негіз, бір-біріне тізілген қабаттардан тұратын қасбет және әшекейленген тәж – бұл Салливанның көкжай дизайнына қатысты көзқарасын көрсетеді. Қасбеттен шығып тұратын тіреулер мен пилястрлар ғимараттың құрылымындағы бағаналарға назар аудару үшін жасалған, ал құрылымның көлденең арқалықтары көзге түспейді және кең шпандель панельдерімен жабылған. Герберт Мушэмптің сөзіне қарағанда, тік элементтерге басымдық беру «шағын қалалық жерді гравитациялық күшке қарсы тұрып, барынша дамытуға» арналған болуы мүмкін. Қасбеттің қалған үш жағы ортақ байланыстағы қызыл кірпіштен тұрғызылған. Есіктің екі жағында тіреулер орналасқан, олардың үстінде кішкентай карниз және спиральдар, жапырақтар және өрмелер сияқты «органикалық» мотивтермен әшекейленген лунета бар. Лунетаның үстінде геометриялық суреттер мен жапырақтар бейнеленген. Түпнұсқа бағаналар 1964 жылы алынып тасталды. Бұл қабаттарда әрбір бөлікте он екінші және он үшінші қабаттарда аркалар бар, ал әр арканың шпандельдерінде үш жапырақтан тұратын мотивтер бейнеленген. Он үшінші қабаттың үстінен ауыр карниз шығып тұрады. Кондикт періштелердің аптаның алты жұмыс күнін (сенбі күнін қоспағанда) бейнелеуін қалаған. Салливан бастапқыда періштелердің болуына қарсы болған. Байард–Кондикт ғимараты салынған кезде, ол көбінесе үлкен лофттардан, сондай-ақ лифттер, коммуналдық қызметтер және баспалдақтары бар механикалық бөлімнен тұрды. Лофттар кіші кеңселерге бөліне алатын және табиғи жарықпен жарықтандырылатын, ал ғимараттың арт жағындағы терезелердің орналасуы жарықтың максималды болуын қамтамасыз етті. 20 ғасырдың соңында ғимаратқа Бликер-стриттегі батыс бөлігінен кіруге болады, ол солтүстік-оңтүстік дәлізбен жалғасады. Дәліздің едені терраццомен, қабырғалары пластик плиткалармен, ал төбесі акустикалық плиткалармен жабылған. Дәліздің ортасында екі лифт орналасқан, ал оның соңында дүкеннің алдында баспалдақ бар. Баспалдақта жертөле мен үшінші қабат арасында сәнді балюстрада, гипстен жасалған қабырғалар және гипстен жасалған төбелер бар. Жоғарғы қабаттарда әр қабаттың батыс жағында лифттер мен баспалдақтарға жалғасатын дәліз орналасқан. Әр қабаттың қалған бөлігі кеңселер мен өнеркәсіптік кеңістіктерге бөлінген, едендері плиткамен, қабырғалары гипстен, ал төбелері гипстен жасалған. Бұл банк 19 ғасырдың соңында Fourth Avenue көшесіне көшірілді.
The Bayard–Condict Building is the only structure in New York City designed by Louis H. Sullivan, who specialized in the Chicago school style of architecture. Sullivan is sometimes cited as the building's sole architect, although he was assisted by New York architect Lyndon P. Smith. Such partnerships were typical for Sullivan; whenever he designed buildings outside his home state of Illinois, he worked with other architects who were licensed in that state. Measuring 162 feet (49 m) tall, with 13 stories, it was considered an early skyscraper. It was similar in design to an unbuilt skyscraper for the St. Louis Trust and Savings Bank that was designed in 1895. According to Sullivan's protege Frank Lloyd Wright, the Bayard–Condict Building was Sullivan's favorite design. and divide the facade vertically into five bays. The Bleecker Street facade is divided horizontally into three sections—an ornamented base, a shaft of identical stacked floors, and a decorated crown—illustrating Sullivan's views on skyscraper design. Whereas the protrude mullions and pilasters were intended to draw attention to the columns in the building's superstructure, the superstructure's horizontal beams were deemphasized and covered with wide spandrel panels. According to Herbert Muschamp, the emphasis of the vertical elements may have been intended to represent "maximum development of a small urban site by thrusting against gravitational force". The facade's other three elevations are made of red brick on common bond. The doorway is flanked by piers, above which are a small cornice and an ornamented lunette with "organic" motifs such as spirals, leaves and tendrils. The lunette is topped by geometric designs and leaves. The original columns were removed in 1964 On these stories, each bay contains an arch at the twelfth and thirteenth stories, and there is a trefoil motif in the spandrels of each arch. A heavy cornice projects from the facade above the thirteenth floor. Condict allegedly wanted the angels to represent the six working days of the week (excluding the Sabbath). Sullivan had allegedly initially objected to the presence of the angels; When the Bayard–Condict Building was built, it generally contained large loft like spaces, as well as a mechanical core with elevators, utilities, and stairs. The lofts could be divided into smaller offices and were illuminated by natural light, which was maximized by the presence of setbacks at the rear of the building. By the late 20th century, the building was accessed through the westernmost bay on Bleecker Street, which led to a north–south hallway. The hallway had terrazzo floors, plastic wall tiles, and acoustical ceiling tiles. A pair of elevators was positioned at the center of the hallway, while the rear end of the hallway had a stairway adjacent to a storefront. The staircase had an ornate balustrade between the basement and third story, stucco and plaster walls, and a plaster ceiling. On the upper stories, there was a hallway on the western end of each story connecting to the elevators and stair. The remainder of each story was divided into office or industrial space, with tile floors, plaster walls, and plaster ceilings. That bank relocated to Fourth Avenue in the late 19th century.
Даму
1895 жылы комиссиялық төлемдерді алу үшін бағалы қағаздар, жер және ипотека сату мақсатында Біріккен несие және инвестициялық компания құрылды; 1997 жылы жылжымайтын мүлікпен сауда жасауға рұқсат берілді. United Loan компаниясы дереу 12 қабаттан тұратын Bayard Building құрылысын салу жоспарларын жариялады. «Нью-Йорк Таймс» газетінің есебуынша, ғимараттың құны 400 000 долларға бағаланды. 1898 жылдың желтоқсанында Жинақ банкі мүлікті сот арқылы алу процесін бастады. 1899 жылдың сәуір айында Перт-Амбой терракотта компаниясының өкілі Чарльз У. Райс ғимаратты сот аукционында 327 000 долларға сатып алды, осылайша United Loan компаниясының құрылыстағы инвестициясын жойды. Райс ғимарат құрылысына материал жеткізушілердің бірі болған және 150 000 долларлық талаптарды өтеу үшін ғимаратты сатып алған еді. Ғимарат 1899 жылдың желтоқсанында аяқталды, ал Кондикт отбасы сол жылдың мамыр айында оны құрылысшысы Чарльз Т. Уиллске сатты. «Бруклин Таймс Юнион» газеті Кондикт ғимаратының «65, 67 және 69 Бликер көшесінде» орналасқандығын жазды. Уиллстің мұрагерлері 1920 жылдың қаңтарына дейін Кондикт ғимаратына иелік етті, содан кейін оны Heidelberg, Wolff & Co. компаниясына сатты. Сол онжылдықтың соңында ғимараттың ең төменгі қабатындағы бағаналардың үстіндегі капительдер гипс және шлак блогымен жабылды. Бұл Салливанның бастапқы дүкендерінің әсерін азайтты, олар кішкентай бағаналар арасында толық биіктіктегі шыны панельдерден тұрған еді. 1950 жылдардың соңына қарай Кондикт ғимараты сияқты әшекейлі қасбеттердің танымалдылығы күрт төмендеді, нәтижесінде Муниципалдық өнер қоғамы ғимаратты қаладағы «сақтауға лайық» деп танылған бірнеше ғимараттың қатарына қосты. 1964 жылы Эльгин Шульский бастапқы дүкендердің орнына Гюстав У. Айзер жобалаған стандартты коммерциялық алюминийден жасалған дүкендерді орнатты. Бастапқы капительдердің бірі Бруклин мұражайында сақталды, ал Иван Карп басқа капительді Анонимді өнер мұражайының коллекциясына қосып алды. LPC алғаш рет 1966 жылы ғимаратты қалалық ескерткіш деп жариялау мәселесі бойынша қоғамдық тыңдау өткізді, бірақ меншік иелерінің қарсылығына байланысты құрылым осы мәртебеден айырылды. Содан кейін, 1975 жылдың 25 қарашасында LPC «Байард–Кондикт» ғимаратын қалалық ескерткіш деп жариялады. LPC «Байард–Кондикт» ғимаратын негізінен Салливанның Нью-Йорктегі жалғыз ғимараты болғандықтан тағайындады. Шульский отбасы дереу LPC-ге сотқа жүгінді, «Нью-Йорк қаласы мен Америка Құрама Штаттарының халқының басым көпшілігі ғимараттың бар екендігінен мүлдем хабарсыз» екенін мәлімдеді, бірақ сот процесі тоқтап қалды. Сол жылы ол ұсынысты мақұлдады. 20-ғасырдың соңына дейін ғимаратта негізінен коммерциялық кеңселер орналасқан. 1980 жылдардың басында Шульский отбасы ғимаратты қайта жаңарту мақсатында өнеркәсіптік кеңселердің орнына кеңселерді орналастырды. Бос орын кеңселерге айына 800 000 долларға жалға берілді. Гринвич ауылының тарихи ескерткіштерді сақтау қоғамы 2003 жылы ғимаратты қалпына келтірген мердігерлерге «Ауыл сыйлығын» табыс етті. 2013 жылы Марвин Шульскийдің күйеу баласы Лоуренс Элленберг ғимаратты басқарып, оған лифт, заң фирмасы және балмұздақ дүкенін қосты.
The United Loan and Investment Company had been incorporated in 1895 to sell securities, land, and mortgages for a commission; it was authorized to trade real estate in 1897. United Loan immediately announced plans to erect the 12 story Bayard Building Although the family was not involved with the project, The building was to be a fireproof structure with a terracotta facade and would contain numerous elevators. The New York Times estimated the building would cost $400,000, After disputes over various aspects of the planned building were resolved, United Loan began erecting the Bayard Building in December 1897. The Bank for Savings initiated foreclosure proceedings on the property in December 1898. In April 1899, Charles W. Rice of the Perth Amboy Terra Cotta Company acquired the building at a foreclosure auction for $327,000, wiping out United Loan's investment in the structure. Rice had been one of the building's material contractors, and he had purchased the building to satisfy $150,000 in liens. The building was completed in December 1899. and the Condict family sold the building that May to its builder, Charles T. Wills. while the Brooklyn Times Union described the Condict Building as occupying "65, 67 and 69 Bleecker Street". The Wills estate continued to own the Condict Building until January 1920, when the estate sold the building to Heidelberg, Wolff & Co. At the end of that decade, the capitals above the columns at ground level were covered with plaster and cinder blocks. This blunted the effect of Sullivan's original storefronts, which had been designed as full height glass panels between small columns. The popularity of ornate facades, such as that of the Condict Building, had declined significantly by the late 1950s, prompting the Municipal Art Society to select the building as one of several in the city that were "worthy of preservation". Elgin Shulsky replaced the original storefronts with generic commercial aluminum storefronts, designed by Gustave W. Iser, in 1964. One of the original capitals was preserved in the Brooklyn Museum, while a group led by Ivan Karp obtained another capital for the collection of the Anonymous Arts Museum. The LPC first hosted a public hearing on whether to designate the building as a city landmark in 1966, but the structure was not designated because the owners objected to it. before it designated the Bayard–Condict Building as a city landmark on November 25, 1975. The LPC designated the Bayard–Condict Building largely on the grounds that it was Sullivan's only New York City building. The Shulsky family immediately sued the LPC, claiming that "the vast majority of the population in the City of New York and the United States of America have no knowledge whatsoever" of the building's existence, but the lawsuit stalled. which approved the nomination the same year. The building continued to be largely occupied by commercial tenants through the late 20th century. By the early 1980s, the Shulsky family was replacing the industrial tenants with office tenants, as the owners wished to refurbish the building. The vacant space was rented to office tenants for as low as The project cost $800,000. The Greenwich Village Society for Historic Preservation gave its Village Award in 2003 to the contractors who restored the building. By 2013, Marvin Shulsky's son in law Lawrence Ellenberg had taken over the building and was adding an elevator. a law firm, and an ice cream shop.
Сыни қабылдау
Байард–Кондикт ғимараты аяқталған кезде, ол сол заман үшін радикалды дизайн болды, себебі ол Америкалық Ренессанс архитектурасының қалыпты қағидаларына қайшы келді. Дегенмен, Бликер көшесі сол кезде өнеркәсіптік аймақ болғандықтан, бұл ғимарат Нью-Йорк қаласының архитектуралық дизайнына көп әсер етпеді. Монтгомери Шкайлер былай деп жазды: «Бұл құрылыстың жалпы жоспарында ешқандай ерсіздік жоқ. Бұл – жоғары ғимараттар архитектурасын осы мәселенің нақты жағдайларына негіздеуге жасалған және өте маңызды әрекет». «The Wall Street Journal» газетінің тілшісі ғимарат аяқталғаннан кейін, халық Луи Салливанды «көк үйлер мәселесін шешкен сәулетші» деп қабылдады деп жазды. Сол жылы «The Times» газеті бұл ғимараттың «әлі де американдық көк үйлердің барлық маңызды оқулықтарында» екенін мәлімдеді. Ғимарат 1990 және 2000 жылдардағы жаңартудан кейін де жағымды пікірлер алды. Герберт Мушамп 2001 жылы былай деді: «Бұл ғимарат жеке клиенттердің, оның ішінде құрылыс салушылардың, мәдени ұйымдардан гөрі прогрессивті идеяларды қабылдауға бұрынғыдан да ынталы болғанын еске салады». «Chicago Tribune» газеті ғимаратты «терракотамен әшекейлеудің зерттеуі» деп сипаттады. 2005 жылы «Village Voice» газетіне архитектор Чад Смит жазған: «Бұл ғимарат жаңа, себебі ол заманауи – болашаққа бағытталған дизайны үшін де, сонымен қатар 19 ғасырдың мәселелеріне инновациялық шешім болғандықтан да. Ол әлі де өз заманының толыққанды құрылысы секілді жаңа болып сезіледі». Bayard–Condict ғимаратының архитектурасы басқа да құрылымдардың дизайнына әсер етті, соның ішінде Марчелло Порчелли мен Cookfox компаниясы 2010 жылдары жобалаған Сохо ауданындағы кеңсе ғимаратының дизайнына да.
When the Bayard–Condict Building was completed, it was a radical design for its time, since it contravened the strictures of American Renaissance architecture which were the accepted status quo. However, it had little influence on architectural design in New York City, because of its location in the industrial area that Bleecker Street was during that period. Montgomery Schuyler wrote: "There is nothing capricious in the general treatment of this structure. It is an attempt, and a very serious attempt, to found the architecture of a tall building upon the facts of the case." A reporter for The Wall Street Journal wrote that, following the building's completion, the public saw Louis Sullivan "as the architect who had solved the problem of what to do with the skyscraper". The same year, the Times said the building "is still in every important textbook of the American skyscraper". The building also received positive commentary after its renovation in the 1990s and 2000s. According to Herbert Muschamp in 2001, the building "stands as a reminder that private clients, including developers, were once more eager than the cultural organizations to embrace progressive ideals". while the Chicago Tribune wrote that the building was "a study in terra cotta ornamentation". The architect Chad Smith wrote for the Village Voice in 2005: "It is new because it is modern—both for its forward looking design and because it was (and is) an innovative solution to 19th century problems. It feels fresh because it is still so completely a building of its age." The Bayard–Condict Building's architecture also inspired the design of other structures, including a nearby office building in SoHo designed by Marcello Porcelli and Cookfox during the 2010s.