Қасиетті Рим империясының шекаралық маркграфтығы Баден (1112-1803)
Margraviate of Baden
Баден маркрафтығы – қасиетті Рим империясының тарихи аймағы (1112-1803). Неміс тарихы, маркрафтықтар, сайлаушылық және Ұлы Герцогтық Баден туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Киелі Рим империясының шекаралық аймағы (1112–1803)
Border state of the Holy Roman Empire (1112–1803)
Баден маркграфтығы (Markgrafschaft Baden) – Киелі Рим империясының тарихи аймағы. Германияның оңтүстік-батысындағы Жоғарғы Рейннің оң жағалауында орналасқан. 1112 жылы маркграфтық мәртебесі берілді және 1535 жылға дейін болды, содан кейін Баден-Дурлах және Баден-Баден маркграфтықтарына бөлінді. Екі бөлік 1771 жылы маркграф Карл Фредерик басшылығымен қайта біріктірілді, тіпті мемлекеттің үш бөлігі Рейхстагта өздерінің жеке орындарын сақтап қалды. 1803 жылы Баден маркграфтығы сайлаушы мәртебесіне көтерілді. 1806 жылы Баден сайлаушылығы аумақтық кеңейтімдер алып, Баденнің Ұлы Герцогтығына айналды. Баден билеушілері Баден әулеті ретінде танымал болды, олар Швабиялық Заринген әулетінің кіші тармағы еді.
The Margraviate of Baden (Markgrafschaft Baden) was a historical territory of the Holy Roman Empire. Spread along the right banks of the Upper Rhine in south western Germany, it was named a margraviate in 1112 and existed until 1535, when it was split into the two margraviates of Baden Durlach and Baden Baden. The two parts were reunited in 1771 under Margrave Charles Frederick, even if the three parts of the state maintained their distinct seats to the Reichstag. The restored Margraviate of Baden was elevated to the status of electorate in 1803. In 1806, the Electorate of Baden, receiving territorial additions, became the Grand Duchy of Baden. The rulers of Baden, known as the House of Baden, were a cadet line of the Swabian House of Zähringen.
Тарих
11 ғасырда Швабия герцогтігінде күшті орталық билік болмады және ол әртүрлі әулеттердің бақылауында болды, олардың ең күштілері Гогенштауфен, Вельф, Габсбургтер және Церенгендер болды. Император Генрих III герцогтық тақты Церенген әулетінен Бертольдқа уәде еткен, бірақ Генрих 1056 жылы қайтыс болғаннан кейін оның жесірі Агнес Пуату Рудольфты Швабия герцогы етіп тағайындады. Бертольд өз құқықтарынан бас тартып, Каринтия герцогтігімен және Италиядағы Верона маркасымен сыйланды. Өзін бекіте алмағандықтан, ол 1077 жылы Инвеститура дауы кезінде Германия королі Генрих IV оны тақтан түсіргеннен кейін екі аймағынан да айырылды. Бертольд Швабиядағы өз жеріне қайтып, келесі жылы қайтыс болды. Дегенмен, Верона маркасының титулын оның үлкен ұлы Герман I сақтап қалды.
During the 11th century, the Duchy of Swabia lacked a powerful central authority and was under the control of various comital dynasties, the strongest of them being the House of Hohenstaufen, the House of Welf, the Habsburgs and the House of Zähringen. Emperor Henry III had promised the ducal throne to the Zähringen scion Berthold, however, upon Henry's death in 1056 his widow Agnes of Poitou appointed Rudolf of Rheinfelden Duke of Swabia. Berthold renounced his rights and was compensated with the Duchy of Carinthia and the March of Verona in Italy. Not able to establish himself, he finally lost both territories, when he was deposed by King Henry IV of Germany during the Investiture Controversy in 1077. Berthold retired to his Swabian home territory, where he died the next year. The Veronese margravial title was nevertheless retained by his eldest son Herman I
Герман II, Герман I-нің ұлы және Бертольд II-нің немересі, бәсекелес Гогенштауфен әулетімен келісімге келді және шамамен 1098 жылы император Генрих IV оған тікелей билік ететін жер берді. Әкесі сияқты Герман II де марка титулын сақтауға ниеттенді. Ол Германияда туып өскендіктен, сол жерде тұруды жөн көрді. Оның таңдаған билігі Баден (қазіргі Баден-Баден) болды, онда оның әкесі Эберштейн-Калв гравинясы Юдит фон Бакнанг-Сулихгауға үйленіп, билік ету құқығын алған еді. Баденде Герман II Хоэнбаден қамалын салдырды. Құрылыс шамамен 1100 жылы басталды, ал 1112 жылы аяқталғанда, ол осы оқиғаны Баден маркасының титулын қабылдап атап өтті.
Herman II, son of Herman I and grandson of Berthold II, had concluded an agreement with the rivalling Hohenstaufen dynasty, and about 1098 was enfeoffed with immediate territory by Emperor Henry IV. Like his father, Herman II insisted on his margravial title. He chose to establish his residence in Germany, as he had been born and raised there. His lordship of choice was Baden (present day Baden Baden), where his father had gained the right to rule by marrying the heiress, Judit von Backnang Sulichgau, Countess of Eberstein Calw. In Baden, Herman II had Hohenbaden Castle built. Construction began about 1100, and when completed in 1112, he marked the occasion by adopting the title of a Margrave of Baden.
Өсу
Баден астана болғандықтан, жаңа маркграфты Баден деп те атады. Герман II 1130 жылы қайтыс болғанға дейін маркграф болып қызметін жалғастырды. Оның ұлы мен немересі, Герман III (1130–1160 жылдары билеген) және Герман IV (1160–1190 жылдары билеген) өкімдік ету аумақтарын кеңейтті. Шамамен 1200 жылы осы жерлер алғаш рет бөлінді. Баден-Баден және Баден-Хохберг есімдерімен екі тармақ құрылды. Соңғысы шамамен жүз жылдан кейін үшінші тармақ – Баден-Саузенбергті құру үшін бөлінді. 12- және 13-ғасырларда Баден Хогенштауфендер үйінің адал және тұрақты қолдаушысы болды, тіпті өзінің Зарингендік Швабия туыстарына қарсы да болды. Осы қызметтерінің орнына, оған билігін Оңтүстік-Батыс Германияның барлық аймағына, батысқа Рейн өзені арқылы Эльзасқа, шығысқа Қара Орманның жиектеріне, солтүстікке Мург өзеніне және оңтүстікке Брайсгауға дейін таратуға рұқсат берілді. Баден-Баденнің төртінші маркграфы Герман V, Баден-Баден маркграфы (1190–1243 жылдары билеген) Бекнанг, Дурлах, Штутгарт, Эттлинген және Пфорцхайм қалаларын, сондай-ақ Лихтенталь аббаттығын қоса алғанда бірнеше монастырларды құрды, ол оның ұрпақтарының зират орнына айналды. 1219 жылы ол өзінің билік орталығын Пфорцхаймға көшірді. Ол Заринген және Брауншвейгке деген талаптарынан бас тартуға мәжбүр болды, бірақ Оңтүстік Бадендегі екі аңғардың атымен аталатын Ортанау және Брайсгау графы [князь] атағын алды. Оның ұлы мен немересі Герман VI, Баден маркграфы (1243–1250 жылдары билеген) және Фридрих I, Баден маркграфы (1250–1268 жылдары билеген) Австрия және Штирия герцогтықтарына талапкерлік етті. Австриялықтар оларды қабылдамады, өйткені олар сырттан басқарылғысы келмеді.
Because Baden was the capital, the new margraviate was also known as Baden. Herman II would continue to be margrave until his death in 1130. His son and grandson, Hermann III (reigned 1130–1160) and Herman IV (reigned 1160–1190), added to their territories. Around 1200, these lands were divided for the first time. Two lines, Baden Baden and Baden Hochberg, were founded. The latter was divided about a hundred years later to create the third line – Baden Sausenberg. In the 12th and 13th centuries Baden was a loyal and steadfast supporter of the House of Hohenstaufen, even against its own relatives from Zähringen Swabia. In return for its services, it was permitted to spread its rule throughout southwestern Germany, west across the Rhine river into Alsace, east to the edges of the Black Forest, north to the Murg river and south to the Breisgau. The fourth margrave of Baden Baden, Herman V, Margrave of Baden Baden (reigned 1190–1243), founded the cities of Backnang, Durlach, Stuttgart, Ettlingen, and Pforzheim and several monasteries, including the Lichtenthal Abbey, which became the burial place of his descendants. In 1219 he moved his seat of power to Pforzheim. He had to abandon his claims to Zähringen and Braunschweig, but he gained the title of Graf [Count] von Ortenau and Breisgau, named for the two valleys in southern Baden. His son and grandson, Herman VI, Margrave of Baden (reigned 1243–1250) and Frederick I, Margrave of Baden (reigned 1250–1268), claimed the ducal titles of Austria and Styria. The Austrians rejected them as they did not want to be ruled by outsiders.
Консолидациялау
Бернард I, Баден-Баден маркграфы (1391–1431 жылдары билеген) 1391 жылы барлық сатып алынған жерлерді біріктірді. Белгілі бір даңққа ие әскербасшы болған Бернард, өзінің ізашарларының міндетін жалғастырып, Баден Пфорцхайм және Баден Хохбергті қоса алғанда, бірнеше ауданды бағындырды. 1291 жылдан бері Баден Пфорцхаймның өз маркграфтығы болған, бірақ 1361 жылы мұрагерлері қырылып, Баден-Баден әулетіне қайта қарады. Баден Хохбергтің тағдыры да жақсырақ болған жоқ. 1190 жылы құрылған бұл маркграфтық 1418 жылға дейін сақталды, содан кейін еркек мұрагерсіз жойылды. Бернард ең жақын мұрагер болғандықтан Баден Хохбергке талап етті. Баден-Саузенберг 1503 жылға дейін тәуелсіз маркграфтық ретінде қалып қойды, содан кейін мұрагерлердің болмауы оны Баден-Баден әулетіне қайтарды. Маркграфтықтың консолидациясы 1442 жылы аяқталды. Сол жылы Лахр және Мальберг иеліктерінің жартысы қосылып, екі маңызды аймақ – оңтүстіктегі Брайсгау мен солтүстіктегі Баден-Баден арасында байланыс орнатылды. Кейінгі орта ғасырларда Баден әкімшілік құрылымын, қаржысын және әскерін дамытып, Германияның оңтүстік-батысындағы Киелі Рим империясының ең ірі және күшті мемлекеттерінің біріне айналды, әсіресе Ортанау мен Брайсгаудағы Габсбургтердің иеліктерін алғаннан кейін.
Bernard I, Margrave of Baden Baden (reigned 1391–1431) united all of the acquisitions in 1391. A soldier of some renown, Bernard continued the mission of his predecessors, and gained several more districts, including Baden Pforzheim and Baden Hochberg. Since 1291, Baden Pforzheim had its own margraviate, but in 1361 it ran out of heirs, falling back to the House of Baden Baden. Baden Hochberg fared little better. Founded in 1190, it lasted until 1418, when it too died with no male heirs. Bernard, being the closest heir, claimed Baden Hochberg. Baden Sausenberg continued its own margraviate until 1503, when the lack of its own heirs sent it back to the House of Baden Baden. The consolidation of the margraviate came in 1442. In that year, one half of the dominions of Lahr and Mahlberg was brought into the fold, creating the link between the two main areas, the Breisgau in the south and Baden Baden in the north. Throughout the Late Middle Ages, Baden grew its administration, finances and armies until it became one of the biggest and strongest states of the Holy Roman Empire in southwestern Germany, especially after it gained the Habsburg possessions in the rest of the Ortenau and the Breisgau.
Қиындықтар
1462 жылы Майнц архиепискобын сайлаудағы дау Карл I (1453–1475 жылдары билік құрған) Фридрих I, Палатинат курфюрстісіне қарсы соғысқа түсуіне себеп болды. "Майнц архиепископтарының қақтығысы" деп белгілі болған бұл соғыс қысқа ғана, бірнеше айға созылды, бірақ жеңілген Карл үшін салдары ауыр болды. Ол өзінің бірнеше аумағын Палатинат пен оның одақтастарына беруге мәжбүр болды. Оның ұлы және мұрагері Кристоф I (1475–1515 жылдары билік құрған) бұл аумақтарды қайтарып алды. Ол оларды ұлы Филипп арқылы біріктіруге тырысты, бірақ Франция королі Людовик XII оның күш-жігерін жолынан алды. 1479 жылы Баден маркграфтығының орталығы Хоэнбаден қамалынан Кристоф I салған Баден-Баденнің Жаңа қамалына (Neues Schloss) көшірілді. 1503 жылы Баден-Саузенберг әулеті еркек мұрагерсіз қалды және Кристофтың өзі барлық Баден жерлерін біріктірді. Өмірінің соңында Кристоф маркграфтықты үш ұлының арасында бөлді. 1515 жылы Филипп оның орнын басты, бірақ 1533 жылы баласыз қайтыс болды, ал оның үлесі ағалары Бернард пен Эрнестке тиді. 1535 жылы олар мұраларын қайта бөлісті. Бұл Баден әулетінің екі негізгі тармағын құратын бірнеше бөлістердің біріншісі болды – Баден-Баден және Баден-Дурлах (1565 жылға дейін Баден-Пфорцхайм) – олар 1771 жылға дейін сақталды. Алайда, екі тармақ арасындағы қарым-қатынас бейбіт болған жоқ және үнемі бөліну жағдайды жақсартпады. Реформация кезінде Баден-Баден жетекшілік еткен бірнеше тармақ католиктердің жағында қалды, ал қалғандары Баден-Дурлахпен бірігіп протестанттардың жағына өтті. Отыз жылдық соғыс барлық тармақтардың жағдайын нашарлатты. Олардың көптеген өкілдері басқа елдерге жер аударылды. Баден соғыс кезінде ауыр қасіреттерге ұшырады. 1648 жылғы Вестфалия шарты тармақтарды және олардың шіркеулерін өз жерлеріне қайтарды. Бірте-бірте антагонизм басылды. Францияның "Күн патшасы" Людовик XIV соғыстары кезінде екі маркграфтық француз әскерлері шабуылдады. Баден-Баден маркграфы, "Түрік Людовик" атанған Вильгельм (1677–1707 жылдары билік құрған) басқаратын Киелі Рим империясының күштері Францияға қарсы күресті.
In 1462 the dispute over the election of the new Archbishop of Mainz sent Charles I (reigned 1453–1475) to fight the war against Frederick I, Elector Palatine. Known as the "Mainz Archbishops' Feud", it was brief, lasting only a few months, but the effects were ruinous for the loser – Charles. He had to surrender several of his territories to the Electoral Palatinate and its allies. These territories were recovered by his son and successor, Christoph I (reigned 1475–1515). He tried to keep them united under one of his sons, Philip, but his efforts were foiled by the king of France, Louis XII. In 1479, the seat of the Margraviate of Baden was moved from Hohenbaden Castle to New Castle (Neues Schloss) of Baden Baden, built by Christoph I. In 1503, the Baden Sausenberg died without male heirs and all the Badener lands were united by Christoph himself. Before his death, Christoph divided the margraviate between his three sons. Philip succeeded him in 1515 but died childless in 1533, and his share went to his brothers, Bernard and Ernest. In 1535, they made a fresh division of their inheritance. It would be the first of several partitions, establishing the two main lines of the House of Baden – Baden Baden and Baden Durlach (Baden Pforzheim until 1565) – which would last until 1771. However, the relations between the two lines were not peaceful and the constant partitioning did not help. During the Reformation, several branches, led by Baden Baden, remained on the side of the Catholics, the others joining with Baden Durlach on the Protestant side. The Thirty Years' War made matters worse for all the branches. Many of them were exiled to other countries. Baden suffered severely during the war. The 1648 Treaty of Westphalia restored the branches and their churches to their own lands. Gradually the rivalry subsided. During the wars of Louis XIV, the "Sun King" of France, the two margraviates were ravaged by the French troops. The forces of the Holy Roman Empire, led by the Margrave of Baden Baden, "Turkish Louis" William (reigned 1677–1707) fought against France.
Қайта бірігу
1771 жылы Аугуст Георгий ұлдары болмағандықтан Баден-Баденнің соңғы маркграфы болды. Оның барлық иеліктері алтыншы туысы екі рет алысқан және ең жақын мұрагері – Баден-Дурлах маркграфы Карл Фредерикке (1738–1811 жылдары билеген) өтті. Үшінші және соңғы рет Баден жерлерінің барлығы бір билеушінің билігінде бірікті. Баден ақыры біріккенімен, оның иеліктері Жоғарғы Рейн өзенінің екі жағында да шашыраңқы орналасқан, жалпы ауданы ... 1738 жылы Карл Фредерик маркграф болғанда, ол өзінің иеліктеріндегі кемшіліктерді толтыруды жеке миссиясы деп белгіледі. Оған алғашқы мүмкіндік 1792 жылы Франция мен Австрия арасында Бірінші коалиция соғысы басталғанда келді. Бадендіктер Австрия үшін соғысып, жеңілгеннен кейін Баден қирады. Карл Фредерик өтемақы төлеуге және Рейннің сол жағалауындағы иеліктерін Францияға беруге мәжбүр болды. Ол бірнеше жылдан кейін, Наполеонның қарсыласы ретінде Ресейдің Александр I жағында тағы бір мүмкіндік алды. 1803 жылы патшаның күш-жігерінің нәтижесінде маркграф Констанца князь-епископтығын, Рейн Пфальцының бір бөлігін және бірнеше кішігірім аудандарды алды, соның арқасында сайлаушы-князь мәртебесіне ие болды.
In 1771, Augustus George became the last Margrave of Baden Baden when he died without sons. All his territories passed to his 6th cousin twice removed and nearest heir – the Margrave of Baden Durlach, Charles Frederick (reigned 1738–1811). For the third and last time, all the Badener lands became united under a single ruler. Although Baden was finally united, its domains were fragmented and widespread on both sides of the Upper Rhine river, with the total area of When Charles Frederick became the margrave in 1738, he made it his personal mission to fill the gaps in his territories. His first opportunity came in 1792, when the War of the First Coalition broke out between France and Austria. The Badeners fought for Austria, leaving Baden devastated when they lost. Charles Frederick had to pay an indemnity and cede his territories on the left bank of the Rhine to France. He had his second chance a few years later, as an enemy of Napoleon, on the side of Alexander I of Russia. In 1803, because of the efforts of the tsar, the margrave gained the Prince Bishopric of Constance, parts of the Rhenish Palatinate, and several other smaller districts, thereby gaining the dignity of a prince elector.