Кіріспе
1946 және 1954 жылдары Ирактың премьер-министрі Аршад Паша әл-Умари (أرشد العمري; 8 сәуір 1888 – 5 тамыз 1978) – Ирак монархиясы дәуірінде бірнеше саяси лауазымдар атқарған ирактық мемлекет қайраткері, инженер, дипломат және министрлер кабинетінің мүшесі. Ежелгі және танымал әл-Умари әулетіне Мосулда дүниеге келген ол 1946 және 1954 жылдары екі рет Ирактың премьер-министрі болды. 1945 жылы Сыртқы істер министрі ретінде Сан-Францискодағы БҰҰ конференциясына Ирак делегациясын жетекшілік етті. Әл-Умаридің жетістіктерінің қатарында 1932 жылы Ирак Қызыл Жартыай қоғамын құру (сол кездегі ирактық білімді элитасы тарапынан жылы қабылдауға ие болды), маңызды жолдар, бөгеттер (Кут бөгеті сияқты) және мұнай құбырларын салу, сондай-ақ 1948 жылғы араб-израиль соғысына көмектесу үшін ирактық әскерлерді жіберу болды. Дегенмен, әл-Умари археологиялық орындар мен ескерткіштерге немқұрайлы қарағаны үшін сыналды. Ең әйгілі жағдай – ол жолдарды кеңейту үшін Муржан мешітінің қабырғаларын бұзуға рұқсат берді. Оның алғашқы қызметі кезінде болған Гавурбағы оқиғасы оның беделіне нұқсан келтірді. Иракқа оралғаннан кейін әл-Умари 1945 жылдың 25 тамызында Сыртқы істер министрі лауазымынан қанағаттама жасады.
Arshad Pasha al Umari (أرشد العمري; 8 April 1888 – 5 August 1978) was an Iraqi statesman, engineer, diplomate, and cabinet official who held several political roles during the monarchy era of Iraq. Born in Mosul to the ancient and well known al Umari family clan, he served as Prime Minister of Iraq twice in 1946 and 1954 respectively. In 1945, as Foreign Affairs Minister, he led the Iraqi delegation to the San Francisco UN Conference. Among al Umari's achievements was his work to establish the Iraqi Red Crescent Society in 1932 which was a welcoming development by the Iraqi educated elite at the time, the construction of various main roads, dams, including the Kut Barrage, and oil pipes, and sending Iraqi troops to help in the 1948 Arab–Israeli War. However, al Umari was criticized for his lack of interest in archaeological sites and monuments. Most notoriously, he allowed the demolishment of the Murjan Mosque's walls in favor of road expansion. His first ministry also saw the Gavurbağı incident which damaged his reputation. After his return to Iraq, al Umari resigned from the cabinet as Minister of Foreign Affairs on 25 August 1945.
Екі рет Ирак премьер-министрі болды
1946 жылдың 4 маусымынан 14 желтоқсанына дейін ол алғаш рет Ирактың премьер-министрі болды. Осы кезеңде түркімен жұмысшылары еңбек құқықтарын талап етіп шықты. 1946 жылдың 7 шілдесінде Ирактың экономика министрі Баба Әли Шейх Махмуд Киркуктегі әл-Умари министрлігіне барып, наразылықты бір жолмен немесе екіншісімен тоқтатуға талап етті. Бірақ әл-Умари оларды наразылықты тоқтатуға көндіре алмады, содан кейін қаулыға алу және қорқыту тактикасын қолданды, бірақ ол да тиімсіз болды. Наразы жұмысшылар Гавурбағы паркінде жиналды, ал кейін ирак полициясы келді және жұмысшыларға оқ атып бастады. Оқтан 16 жұмысшы қаза тауып, 30-ы жараланды. Оқиға жалпы халықтың наразылығын тудырды, нәтижесінде әл-Умари репрессивті саясатқа көшті, бұл тұтқындаулар мен газеттердің жабылуына әкелді. Жауап ретінде баспа және теміржол жұмыскерлері тағы да ереуілге шықты, бұл әл-Умариді әскери жағдай режимін жариялауға итерді. Осы кезде регент Абд әл-Ила әл-Умариге сенімін жоғалтты. Әсіресе, 1946 жылғы Ирак парламенттік сайлаулары алдында әскери жағдай режимін жариялағандығына байланысты. Бұл әл-Умаридің сол жылдың қараша айында премьер-министр лауазымынан кетуіне себеп болды. 1954 жылдың сәуір айында Мұхаммед Фадель әл-Жамали премьер-министр лауазымынан кеткеннен кейін ол екінші рет Ирактың премьер-министрі болды. Ол реформа үміттері ақталмағаннан кейін регент Абд әл-Иламен жұмысқа алынды. Оған 1946 жылғы әл-Умаридің репрессиясының қайталануын қорқынышпен қарап, жаңа үкімет құру және сайлау өткізу тапсырылды. 1954 жылғы маусымдағы Ирак парламенттік сайлауы, кем дегенде қалалық аймақтарда, осы уақытқа дейінгі ең еркін сайлау болып есептелді. Сайлауда түрлі бағыттар өкілдік алды. Оппозициялық күштерді бақылауда ұстау қиын болады деп санаған әл-Умари маусым айында премьер-министр лауазымынан кетті.
Басқа рөлдер
1948 жылдың 29 қаңтарынан 23 маусымға дейін ол Қорғаныс министрі болды. 1952 жылы ол Даму кеңесінің атқарушы вице-президенті болып тағайындалды. Даму кеңесі Дияла өзеніндегі Дарбандихан бөгетін, Кіші Заб өзеніндегі Дукан бөгетін, Үлкен Заб өзеніндегі Бехме бөгетін, Тигр өзеніндегі Самарра бөгетін, сондай-ақ оған байланысты Тартар көлінің су тасқынынан қорғау жобасын, Тигр өзеніндегі Мосул бөгетін, Ирактың ірі қалаларын байланыстыратын қазіргі заманғы тас жолдар желісін, көптеген ауруханалар, мектептер және басқа да мемлекеттік мекемелерді салу және іске асыру мақсатында құрылды.
Кейінгі өмір және өлім
1958 жылы 70 жасқа толғанда ол зейнетке шығып, Стамбул қаласына көшті. 1968 жылы Иракқа қайтып оралып, өмірінің соңына дейін үлкен ұлы Иссам әл-Умаридің Бағдадтағы үйінде тұрды. Ол 1978 жылдың 5 тамызында Бағдадта 90 жасында дүние салып, Мосулдағы отбасылық зиратқа жерленді.