Эдуардо Карраско: Музыка, философия және Чилі халқының дауысы

Кіріспе

Швейцариялық футболшы Эдуардо Гильермо Карраско Пирард (2 шілде 1940 жылы Сантьяго қаласында туған) – чилилік музыкант, университетте философия профессоры, автор және Чилидің халық музыкасы тобы Quilapayún-ның негізін қалаушылардың бірі, сондай-ақ 1969 жылдан 1989 жылға дейін топтың музыкалық жетекшісі.

Өмірбаян

Каррако Сантьягодағы элиталық Хосе Викторино Ластария лицейінде оқыды, содан кейін Чилидің Католиктік понтификалық университетіне философияны оқуға түсті; кейін Германияға барып, Хайдельбергтің Рупрехт Карл университетінде білім алды. 1964 жылы Чилиге оралып, Чили университетінде философияны оқуын жалғастырды және 1965 жылы ағасы Хулио Карраско және досы Хулио Нумхаузермен бірге Quilapayun музыкалық ансамблін құрды. Карраско 1970 жылдың сәуір айында Фридрих Ницше және еврейлер тақырыбында диссертация қорғап, философия бойынша формальды білімін аяқтады: Ойдың бұрмалануы туралы толғаулар; содан кейін Чили университетінің Ұлттық консерваториясында музыканы оқуға кірісті, 1973 жылдың 11 қыркүйегіндегі Чилидегі әскери төңкеріске дейін. Әскери төңкерістен кейінгі жылдары Карраско көбінесе көркемдік және саяси жобалармен айналысты. Төңкерістен кейін Quilapayún чилилік қарсыласудың дауысына айналды және Карраско ансамбльмен бірге әлемнің түрлі ареналарында гастрольдік сапарлар жасады, олардың ішінде Карнеги залы, Корольдік Альберт залы, Париждегі Олимпиада және Токио орталығы бар. Ол квена және үрмелі аспаптарда виртуоз, сонымен қатар топтың ерекше бас вокалисі болды. Ол топтың көптеген жазбаларында жеке әнші ретінде қатысты, соның ішінде "Pregon Inicial" (Кантата Санта-Мария де Икике), "Con el alma llena de Banderas" (El pueblo unido jamás sera vencido альбомы) және "Canción para Víctor Jara". Бастапқыда ол "El canto del cuculi" және "La cueca triste" сияқты шығармаларымен композитор ретінде өзін көрсетті, бұл туындыларды Виктор Жарамен бірлесіп жазды, ал кейін музыка саласындағы формальды білімін алғаннан кейін топтың ең маңызды туындыларын жасады, мысалы, "Vals de Colombes", "Elegia al Che Guevara", "Ausencia" (Родольфо Парадамен бірлесіп), "Canción de la esperanza" және "Luz negra". Карраско "La revolución y las estrellas" (Төңкеріс және жұлдыздар) тұжырымын қалыптастырды, бұл Quilapayún-ның эволюциясын білдірді. Карраско көптеген кітаптар жазды, оның ішінде Quilapayún туралы екі кітап бар; біріншісі (Игнасио Сантандер псевдонимімен) және екіншісі – "Quilapayún, la Revolución y Las Estrellas". Ол сонымен қатар көптеген өлеңдер, философиялық еңбектер және чилилік суретші Роберто Маттамен, сондай-ақ чилилік философ Роберто Торреттимен болған әңгімелерін жариялады. 1988 жылы Quilapayún эмиграциядан Чилиге оралғаннан кейін Карраско топтың нағыз орны Чили екенін мәлімдеді, өйткені топ мүшелерінің бір бөлігі Францияға оралуға тиіс болғандықтан, ол Чилиде қалып, топтан кетуге шешім қабылдады. Чилиде ол көптеген лауазымдарды атқарды: Чили университетінде философия профессоры, "Sociedad Chilena del Derecho de Author" музыка мектебінің директоры және Чили білім министрлігінің мәдени бөлімінде. 2003 жылы Карраско Чилиде орналасқан Quilapayún тобын құрды, оны Quilapayún Histórico деп атады (Францияда Quilapayún әлі де жаңа альбомдар шығарып, эмиграцияда болған кезіндегідей гастрольдік сапарлар жасап жүргеніне қарамастан), оның құрамына бастапқы мүшелердің бір бөлігі және Исмаэль Оддо (1991 жылы қаза тапқан Вилли Оддоның ұлы) кірді. Карраско Quilapayún Histórico-мен кеңінен гастрольдік сапарлар жасады және 2003 жылдың 11 қыркүйегінде Сальвадор Альенденің қайтыс болған күнінің 30 жылдығына арналған концерттерінің бірі "El Reencuentro" (Қайта кездесу) атты DVD ретінде шығарылды.

Carraco studied at the elite José Victorino Lastarria Lyceum in Santiago and then entered the Pontificia Universidad Católica de Chile to study philosophy; he subsequently travelled to Germany to study at the Ruprecht Karl Universitat of Heidelberg. In 1964 he returned to Chile to continue his study of philosophy at the University of Chile and in 1965 he forms the musical ensemble Quilapayun with his brother Julio Carrasco and his friend Julio Numhauser. Carrasco completed his formal study of philosophy in April 1970 when he submitted a thesis on Friedrich Nietzsche and the Jews: Reflections on the misrepresentation of a thought; he then commenced to study music at the National Conservatorium of the University of Chile until the Chilean military coup of September 11, 1973. The years following the military coup saw Carrasco involved primarily in artistic and political projects. After the coup Quilapayún becomes the voice of the Chilean resistance and Carrasco tours with the ensemble which performs in the venues in the world, including, Carnegie Hall, Royal Albert Hall, the Olympia in Paris and in the Tokio Centre. A virtuoso of the quena and wind instruments and a distinctive bass vocalist of the group. He appeared as solo vocalist in many of the group's recordings, among them “Pregon Inicial” of the Cantata Santa María de Iquique; “Con el alma llena de Banderas” of the El pueblo unido jamás sera vencido album; and "Canción para Víctor Jara". From the beginning he proved himself as a composer with pieces such as “El canto del cuculi” and “La cueca triste” co jointly with Víctor Jara – and later after acquiring formal training in the field of music he created some of the most significant work of the group, such as “Vals de Colombes”, “Elegia al Che Guevara”, “Ausencia” with Rodolfo Parada, ”Canción de la esperanza” and “Luz negra”. Carrasco forged the concept of “La revolucion y las estrellas”/(The revolution and the stars) which signified an evolution in the alignment of Quilapayún. Carrasco has written numerous books including two book about Quilapayún; the first (under the pseudonym of Ignacio Santander) and the second “Quilapayún, la Revolución y Las Estrellas.” He has also publishing numerous works of poetry, philosophy and his conversations with the Chilean painter Roberto Matta, and with the Chilean philosopher Roberto Torretti. Once Quilapayún was able to return to Chile from exile in 1988, Carrasco maintained that the true place for the group was Chile, since other group members needed to return to France, he decided to remain in Chile and leave the group. In Chile he has held numerous posts: as professor of philosophy at the Universidad de Chile; as director in the School of Music of the "Sociedad Chilena del Derecho de Author" and in the cultural division of the Chilean Ministry of Education. In 2003 Carrasco formed a Chilean based Quilapayun named Quilapayún Histórico (despite the fact that in France Quilapayún were still releasing new albums and touring as the group had always done whilst in exile) which included some of the original members and Ismael Oddo (the son of Willy Oddo who was assassinated in 1991). Carrasco toured extensively with Quilapayún Histórico and one of their concerts held on September 11, 2003 to commemorate 30th Anniversary of the death of Salvador Allende was released as a DVD titled ‘El Reencuentro’ (The Re encounter).