Кіріспе

Американдық автор, журналист және Конфедерация тарапынан қолдаушы Эдвард Альфред Поллард (27 ақпан 1832 – 17 желтоқсан 1872) – Америка Азамат соғысы кезінде соғыстың себептері мен оқиғалары туралы бірнеше кітап жазған американдық автор, журналист және Конфедерация тарапынан қолдаушы. Оның ең белгілі еңбектері – «Жоғалған себеп: Конфедерация соғысының жаңа оңтүстік тарихы» (1866) және «Жоғалған себеп қайтадан қалпына келтірілді» (1868). Поллард осы кітаптарында Конфедерацияның «Жоғалған ісі» туралы ұзақ жылдар бойы қалыптасқан, жалған тарихи идеологияны қалыптастырды. Соғыстан кейін жазылған бұл еңбектерде ақ үстемдігі жақталып, афроамерикандықтарды екінші дәрежелі азаматтар санап, Одақ пен федералды үкімет соғыс кезінде де, соғыстан кейін де шектен тыс қимылдар жасады деп айыпталды. Кітаптар соғыстың себептері мен оңтүстік қоғамының мәнісін екі түрлі жолмен сипаттайды: «Жоғалған себеп» соғыстың басты себебі – қоғамды ұйымдастырудың екі қарама-қарсы тәсілі (көбінесе құлдық) екенін, ал құлдықтың оңтүстіктің мәдениеті үшін маңызды екенін мәлімдейді. Ал «Жоғалған себеп қайтадан қалпына келтірілді» бөлінудің басты себебі құлдық емес, штаттардың тәуелсіздігін сақтау болғанын дәлелдейді. Соңғы көзқарас Поллардтың 1867 жылдан кейін бұрынғы Конфедерация жақтастарының идеяларын жаңа шындықтармен, патриотизммен және еркін еңбек қозғалысымен үйлестіруге жасаған тырашаларының көп бөлігін көрсетеді.

Ерте өмір және білім

Эдвард Альфред Поллард 1832 жылдың 27 ақпанында Вирджиния штатының Нельсон округіндегі Оук Ридж плантациясында дүниеге келді. Бұл плантацияны оның әкесінің әкесі Роберт Ривз салған және Эдвард бала кезінде қайтыс болғанға дейін негізгі тұратын жері болған. Оның анасы Паулина Кэбелл Ривз Поллард, Вирджинияның алғашқы отбасыларының бірі саналатын Кэбелл әулетінен шыққан және Ричард Поллардқа үйленген. Эдвард олардың ең кіші баласы болды; оның үлкен ағасы Джеймс Ривз Поллард 1862 жылы қайтыс болды. Оның анасының төрт ағасы Вирджиния Бас Ассамблеясында қызмет етті, ал әкесі қайтыс болғаннан кейін Оук Риджді мұра еткен Уильям Кэбелл Ривз (1793–1868) Вирджинияны Конгрестің екі палатасында да өкілдік етті және Францияда АҚШ елшісі қызметін атқарды. Эдвард Поллард өз әлеуметтік жағдайына сай жеке білім алды, содан кейін Вирджиния штатының Шарлоттсвилл қаласындағы Вирджиния университетіне (оның әкесінің әкесі оның құрылуына көмектескен) оқуға түсті және 1849 жылы бітірді. Оның ағасы Александр Ривз көрнекті жергілікті заңгер болғанымен (кейін Вирджиния Жоғарғы сотының судьясы және Вирджинияның Батыс округінің АҚШ округтік судьясы болды), Эдвард заңды ресми түрде алдымен Уильямсбургтегі Уильям және Мэри колледжінде, содан кейін Балтиморда оқыды, онда ол адвокаттық куәлігін алды.

Мансап

Поллард заңгерлік практиканы құрмады, керісінше Калифорнияға барып, 1855 жылға дейін газетте жұмыс істеді. Кейін Поллард Калифорниядағы алтын ірілісінің салдарынан болған оқиғалар еркін еңбек қоғамдарының бәріне қарсы бәсекелестік соғысы екеніне көз жеткізді, оны құлдықты ақтауда пайдаланды. 1857-1861 жылдары Поллард АҚШ-тың сот комитетінің хатшысы болды. Америка Азамат соғысы кезінде Поллард Richmond Examiner газетінің бас редакторларының бірі болды (Роберт Уильям Хьюзбен бірге). Газет Конфедерациялық Штаттарды қолдады, бірақ президент Джефферсон Дэвиске қарсы болды. 1864 жылы Поллард Англияға теңізден өтуге тырысты, бірақ ол саяхаттаған блокаданы бұзушы кеме тұтқындалды, ал Поллард 29 мамырдан 12 тамызға дейін Бостон портындағы Форт Уорренде қамалды, содан кейін шартты түрде босатылды. Сол жылдың желтоқсанында Соғыс министрі Эдвин М. Стэнтонның бұйрығымен тағы да тұтқынға алынған Поллард Монро фортына қамауға алынды. Алайда, оны соғыстан бұрын Вашингтонда кездескен генерал Б. Ф. Батлер ертерек босатты. Қаңтар айында Поллард Вирджиния штатының Ричмонд қаласына жіберілді, Альберт Д. Ричардсонға (1833-1869), New York Tribune газетінің танымал тілшісіне алмастыру үшін, бірақ Ричардсон Поллардтың келгеніне дейін қашып кетті. Поллард бірнеше кітап жазды. 1859 жылы ол "Оңтүстіктегі қара үйлерде жиналған қара алмаздар" атты кітабында құл саудасын қайта ашуды ұсынды. Ол сондай-ақ "Оңтүстік идеялар соғысын жасауға және оны мәңгілік етуге" ұмтылады деп жазды. 1867 жылы Поллард көтеріліс қайта басталып, сәтті аяқталады деп болжады, бірақ Конгресс тарапынан жүзеге асырылған жаңарулар оны пікірін қайта қарауға мәжбүр етті. Сонымен қатар, 1867 жылдың соңындағы республикалықтардың саяси жетістіктері және 1867-1868 жылдардағы Вирджиния конституциялық конвенциясының құрамы, көптеген бұрынғы конфедерация мүшелері дауыс бере алмағандықтан немесе бойкот жасайтындықтан, Поллардты оңтүстік демократтарының алдағы 1868 жылғы сайлауда саясаттан шеттемеу керектігіне сендірді. Ол Азамат соғысын қарама-қарсы әлеуметтік жүйелердің идеологиялық емес, конституциялық дауына айналды деп ойлай бастады және президент Эндрю Джонсонды конституциялық бостандықты қорғаушы ретінде қолдауға кірісті. Осыған ұқсас пікірлермен Поллард соғысқа дейінгі штаттардың құқықтарын қорғаған Джон Кэлхун сияқты адамдарды тек конституциялық құқықтарын іздеген, сецессияны қаламаған одақтас деп сипаттады. 1868 жылы Поллард "Жоғалған себеп қайта жаңғырылды" атты кітабында ақ нәсілдің үстемдігін жақтады (оны "соғыстың нағыз себебі" және "Оңтүстіктің нағыз үміті" деп атады), бұл кітап демократтардың сайлау науқаны үшін жазылған. Ол Джонсонның бағдарламалары дұрыс екенін және сецессия заңды акт емес екенін де жазды. Бұл кітапта Поллард бұрынғы президент Джефферсон Дэвисті қолдамай, оның тиімсіздігі мен білімсіздігі үшін сынады, ал бір жылдан кейін Дэвистің "Джефферсон Дэвистің өмірі" атты жақтырмайтын биографиясын жазды. Бұл кітапта ол Конфедерацияның көптеген саяси және әскери басшыларын да сынады. Поллардтың пікірінше, оңтүстік өмірінің салдары жеңіліске үлкен үлес қосты. Биограф Джек Маддекс Поллардтың жаңадан тапқан одақтас ақ нәсілшіл ұстанымы мен конфедерациялық ұстанымы арасындағы қайшылықтарды шешуге қиындық тапқанын айтады; Поллард Дэвистің өмірбаянын жариялағаннан кейін Конфедерация оның жазбаларындағы басты тақырып болмай қалды. Сонымен қатар, ол 1867-1869 жылдары Вирджиния штатының Ричмонд қаласында апталық газеттің редакторы болды. Ол сондай-ақ 1868 жылғы президенттік науқан кезінде саяси памфлеттерді жариялады. Поллардтың пікірлері өзгеріп отыра берді. 1870-ші жылдардың басында Поллард солтүстік капитализмін және экономдылықты, азаматтық құқықтарды шектеуді және қара нәсілділердің сайлау құқығын жақтады. Ол сегрегацияны қолдады, бірақ Ку-Клукс-Кланға қарсы болды, және өлер алдында 1860 жылға қарай құлдық "тарихи миссиясын аяқтады және оның жалғасуы кешірілмейтін зұлмат болар еді" деп жазды.

Өлім

1872 жылы 17 желтоқсанда Вирджиния штатының Линчбург қаласында 40 жасында қайтыс болды. Ол Оукридж плантациясындағы Ривс отбасының зиратына жерленді, бірақ соғыстан кейін ол бай инвестор Оливер Бернге сатылды. Берн оны қызы мен күйеуіне, бұрынғы «от жегіш» АҚШ және Конфедерация конгрессмені Уильям Порчер Майлзге тұрғын үй ретінде пайдалануға рұқсат берді. Генерал Роберт Ли оңтүстік халқын соғыстағы жеңілістен кейін өмірмен жалғастыруға шақырған болатын, бірақ 1870 жылы қайтыс болды. Сондықтан «жоғалған мақсат» қозғалысын генерал Джубал Эрли (Линчбургке көшіп келген), жақын байланыстары бар Линчбург заңгері және болашақ АҚШ сенаторы Джон Уорвик Дэниел, сондай-ақ бұрынғы Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис дамытты.