Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тәуелсіз Ирак монархиясы (1932–1958)
Independent Iraqi monarchy (1932–1958)
Ирактың Хашимит патшалығы (المملكة العراقية الهاشمية) 1932 жылдан 1958 жылға дейін Таяу Шығыста орналасқан мемлекет болды. Ол 1921 жылғы 23 тамызда Бірінші дүниежүзілік соғыстың Месопотамиялық науқанында Осман империясының жеңілісінен кейін Ирак Корольдігі ретінде құрылды. 1920 жылы Ұлттар Лигасының мандаты Ұлыбританияға берілсе де, 1920 жылғы ирактық көтеріліс бастапқы мандат жоспарын ресми түрде егемендікке ие Ирак патшалығының пайдасына жоюға әкелді, бірақ ол тиімді британдық әкімшілікте болды. Бұл жоспар ресми түрде Англо-Ирак келісімшартымен бекітілді. Ұлыбританияның Ирак Корольдігінің ресми әкімшілігіндегі рөлі 1932 жылы Англо-Ирак келісімінен (1930 ж.) кейін аяқталды. Қазір ресми түрде толық тәуелсіз патшалық, ресми түрде Ирактың Хашимит Корольдігі деп аталады, ол өзінің бүкіл өмір бойы Хашимит билеушілерінің тұсында дүрбелең кезеңін бастан кешірді. Иракта сүннилердің діни үстемдігі орнағаннан кейін ассириялықтардың, езидтердің және шииттердің наразылықтары болды, олардың барлығы қатыгездікпен басылды. 1936 жылы Ирактың Хашимит Корольдігінде бірінші әскери төңкеріс болды, өйткені Бакр Сидқи премьер-министрдің орнын өзінің серігімен алмастырды. Саяси тұрақсыздық кезеңінде бірнеше төңкеріс болды, 1941 жылы ең жоғары деңгейге жетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1941 жылы Рашид Әли бастаған «Алтын алаң» офицерлері Ирактың регенті, принц Абд әл-Иланың үкіметін құлатты. Ұзаққа соқпаған Ирактың про-нацистік үкіметі 1941 жылдың мамыр айында Англо-Ирак соғысында одақтас күштермен жеңілді. Кейін Ирак Виши Франциясының Сирия мандатын және Иранға жасалған англо-советтік шабуылға қолдау көрсету үшін одақтастардың шабуылына база ретінде пайдаланылды. Сонымен қатар, күрд көшбасшысы Мұстафа Барзани Бағдадтағы орталық үкіметке қарсы көтеріліс ұйымдастырды. Көтеріліс сәтсіз аяқталғаннан кейін Барзани және оның ізбасарлары Кеңес Одағына қашып кетті. 1945 жылы, Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңінде Ирак Біріккен Ұлттар Ұйымына қосылды және Араб Лигасының негізін қалаушы мүшесі болды. 1948 жылы Бағдадта коммунистердің қолдауымен және британдықтармен үкіметтік келісімге қарсы халықтық наразылық ретінде «Әл-Ватбах» көтерілісі басталды. Көктемде наразылық акциялары жалғасты, бірақ мамыр айында, Ирактың 1948 жылғы Араб-Израиль соғысына Араб Лигасының басқа мүшелерімен бірге кіргенінен кейін әскери жағдай енгізілген кезде тоқтатылды. 1958 жылдың ақпан айында Иорданияның Хусейн патшасы мен принц Абд әл-Илах жақында құрылған Мысыр-Сирия одағына қарсы тұру үшін Хашимит монархияларының одағын ұсынды. 1958 жылдың 14 ақпанында құрылған Араб Федерациясы ұзаққа соқпады және сол жылы Әбд әл-Кәрім Қасым бастаған әскери төңкеріспен монархия құлатылды.
The Hashemite Kingdom of Iraq (المملكة العراقية الهاشمية, ) was a state located in the Middle East from 1932 to 1958. It was founded on 23 August 1921 as the Kingdom of Iraq, following the defeat of the Ottoman Empire in the Mesopotamian campaign of the First World War. Although a League of Nations mandate was awarded to the United Kingdom in 1920, the 1920 Iraqi revolt resulted in the scrapping of the original mandate plan in favour of a formally sovereign Iraqi kingdom, but one that was under effective British administration. The plan was formally established by the Anglo Iraqi Treaty. The role of the United Kingdom in the formal administration of the Kingdom of Iraq was ended in 1932, following the Anglo Iraqi Treaty (1930). Now officially a fully independent kingdom, officially named the Hashemite Kingdom of Iraq, it underwent a period of turbulence under its Hashemite rulers throughout its entire existence. Establishment of Sunni religious domination in Iraq was followed by Assyrian, Yazidi and Shi'a unrests, which were all brutally suppressed. In 1936, the first military coup took place in the Hashemite Kingdom of Iraq, as Bakr Sidqi succeeded in replacing the acting Prime Minister with his associate. Multiple coups followed in a period of political instability, peaking in 1941. During the Second World War, the Iraqi government of the Prince Regent, Prince 'Abd al Ilah, was overthrown in 1941 by the Golden Square officers, headed by Rashid Ali. The short lived pro Nazi government of Iraq was defeated in May 1941 by the Allied forces in the Anglo Iraqi War. Iraq was later used as a base for Allied attacks on the Vichy French held Mandate of Syria and support for the Anglo Soviet invasion of Iran. At the same time, the Kurdish leader Mustafa Barzani led a rebellion against the central government in Baghdad. After the failure of the uprising, Barzani and his followers fled to the Soviet Union. In 1945, during the final stages of World War II, Iraq joined the United Nations and became a founding member of the Arab League. In 1948, massive violent protests, known as the Al Wathbah uprising, broke out across Baghdad as a popular demand against the government treaty with the British, and with support from the communists. More protests continued in the spring, but were interrupted in May, when martial law was imposed after Iraq entered the 1948 Arab–Israeli War along with other members of the Arab League. In February 1958, King Hussein of Jordan and Prince `Abd al Ilāh proposed a union of Hāshimite monarchies to counter the recently formed Egyptian–Syrian union. The resulting Arab Federation, formed on 14 February 1958, was short lived and ended the same year with a military coup led by Abd al Karim Qasim deposing the monarchy.
Ирак аумағы Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін Осман империясының үстемдігінде болды, ал 1918 жылдан бастап британ әскерінің оккупациясы астына көшті. Аймақты азаматтық басқаруға көшіру мақсатымен, 22-бап бойынша Ұлттар Лигасының А класындағы Месопотамия мандаты ұсынылып, Ұлыбритания мен Ирландия Біріккен Корольдігіне тапсырылды. Бұл 1920 жылдың тамызында Севр шарты арқылы Осман империясының бұрынғы аумақтары бөлінген кезде орын алды. Дегенмен, 1920 жылғы ирактық көтеріліс бастапқы мандат жоспарына толыққанды өзгеріс енгізді. Оның орнына, Ирак Корольдігі Ирак патшасы Фейсал I басшылығымен тәуелсіз мемлекет ретінде мойындалды. Ирак патшасының формалды тәуелсіздігіне қарамастан, 1922 жылы Ирак Корольдігі мен Ұлыбритания арасында англо-ирактық шарт деп аталатын одақтас келісімге қол қойылды. Бұл келісім Ұлыбританияға Ирактың басқару және үкімет ісіндегі рөлін бекітті. Фейсал патша 1920 жылдың наурыз айында Дамаскіде өткен Сирия Ұлттық Конгресінің шешімімен Сирияның королі деп жарияланған болатын, бірақ сол жылдың шілдесінде француздықтар оны елден қуды. Британдық Корольдік Әуе Күштері (RAF) белгілі бір деңгейде әскери бақылауды сақтап қалды. Осылайша, Ирак 1932 жылға дейін де-факто британдық басқаруда қалды. Ирак патшасы Фейсалдың тұсында соғыстан кейінгі Ирактың азаматтық үкіметіне Жоғары комиссар сэр Перси Кокс және оның орынбасары полковник Арнольд Уилсон жетекшілік етті. Наджафта британдық офицердің қазасына жауап ретінде британдықтардың шаралары тәртіпті қалпына келтіре алмады. Солтүстік Ирактың таулы аймақтарында британдық басқару әлі орнатылмаған еді. Британдықтардың ең маңызды мәселесі – Ирак Корольдігіндегі ұлтшылдардың наразылығының күшеюі болды.
The territory of Iraq was under Ottoman dominance until the end of the First World War, becoming an occupied territory under the British military from 1918. In order to transform the region to civil rule, Mandatory Mesopotamia was proposed as a League of Nations Class A mandate under Article 22 and entrusted to the United Kingdom of Great Britain and Ireland, when the former territories of that Ottoman Empire were divided in August 1920 by the Treaty of Sèvres. However, the 1920 Iraqi revolt resulted in the scrapping of the original mandate plan. Instead, the Kingdom of Iraq was recognised as a sovereign country under King Faisal I of Iraq. Not withstanding the formal sovereignty of the Iraqi king, a treaty of alliance was concluded between the Kingdom of Iraq and the United Kingdom in 1922 called the Anglo Iraqi Treaty. It provided the United Kingdom with a role in the administration and governance of Iraq. King Faisal had previously been proclaimed King of Syria by a Syrian National Congress in Damascus in March 1920 but was ejected by the French in July of the same year. The British RAF retained certain military control. In this manner, Iraq remained under de facto British administration until 1932. Under King Faisal of Iraq, the civil government of postwar Iraq was led by the High Commissioner, Sir Percy Cox, and his deputy, Colonel Arnold Wilson. British reprisals after the murder of a British officer in Najaf failed to restore order. British administration had yet to be established in the mountains of north Iraq. The most striking problem facing the British was the growing anger of the nationalists in the Iraqi kingdom.
Тәуелсіздік
1930 жылы 30 маусымда Бағдадта Англия-Ирак келісіміне қол қойылып, Мосул мәселесі шешілгеннен кейін Ирак саясаты жаңа динамикаға ие болды. Келісім 1932 жылы 3 қазанда күшіне енді, сол кезде Ирак Корольдігі ресми түрде Ирак Хашимит Корольдігі ретінде толық тәуелсіздік алды. Сунни және шиит жер иелері тайпалық шейхтердің жаңадан пайда болған тобы билік үшін бай және беделді қалалық сунни отбасыларымен, сондай-ақ Османдықтарда оқыған әскери шенеуніктермен және бюрократтармен күресті. Ирактың жаңа құрылған саяси институттары шетелдік державаның туындысы болғандықтан және демократиялық үкімет концепциясы Ирак тарихында бұрын болмағандықтан, Бағдадтағы саясаткерлердің заңдылығы жетіспеді және олар терең тамырланған сайлау округтерін құра алмады. Осылайша, конституция мен сайланған ассамблея болғанына қарамастан, Ирак саясаты батыстық демократия емес, маңызды тұлғалар мен топтардың өзара одағынан тұрды. Кең негістес саяси институттардың болмауы ертедегі ұлтшыл қозғалыстың Ирактың әртүрлі әлеуметтік құрылымына терең енуіне кедергі келтірді. Жаңа Англия-Ирак келісімі 1930 жылы маусымда қол қойылды. Ол "жақын одаққа", "екі елдің барлық сыртқы саясат мәселелері бойынша толық және ашық консультацияларға" және соғыс жағдайында өзара көмекке мүмкіндік берді. Ирак британдықтарға Басра және Әл-Хаббания маңындағы әуе базаларын пайдалануға, сондай-ақ ел аумағында әскерлерді жылжытуға рұқсат берді. Жиырма бес жылға жасалған келісім Ирактың Ұлттар Лигасына қабылдануымен күшіне енеді. Бұл 1932 жылдың 3 қазанында орын алды. 1932 жылы Ирак Хашимит Корольдігі король Фейсал I басшылығымен толық тәуелсіздік алды. Дегенмен, британдықтар елде әскери базаларын сақтап қалды. Ирак 1930 жылғы маусымда Ұлыбританиямен қол қойылған келісімге сәйкес 1932 жылдың 3 қазанында ресми тәуелсіздік алды. Осы келісімде Ұлыбритания Ирак үкіметі британдық кеңесшілерді үкіметтік істерге қатысуға рұқсат берсе, британдық әскери базалар сақталса және Ирак соғыс кезінде Ұлыбританияға көмек көрсетсе ғана мандатын тоқтатуға келісті. Ирак пен Ұлыбритания арасында тәуелсіздік алғаннан кейін де саяси шиеленіс сақталды. 1932 жылы тәуелсіздік алғаннан кейін Ирак үкіметі Кувейттің Ирак территориясы екенін жариялады. Кувейт ғасырлар бойы Османлы Басра вилайетінің билігінде болған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін британдықтар оны Османлы ықпалынан бөліп алды. Осы негізде Ирак үкіметі Кувейтті британдық империалистік өнім деп мәлімдеді.
With the signing in Baghdad of the Anglo Iraqi Treaty on 30 June 1930 and the settling of the Mosul Question, Iraqi politics took on a new dynamic. The treaty came into force on 3 October 1932, when the Kingdom of Iraq officially became fully independent as the Hashemite Kingdom of Iraq. The emerging class of Sunni and Shia landowning tribal sheikhs vied for positions of power with wealthy and prestigious urban based Sunni families and with Ottoman trained army officers and bureaucrats. Because Iraq's newly established political institutions were the creation of a foreign power, and because the concept of democratic government had no precedent in Iraqi history, the politicians in Baghdad lacked legitimacy and never developed deeply rooted constituencies. Thus, despite a constitution and an elected assembly, Iraqi politics was more a shifting alliance of important personalities and cliques than a democracy in the Western sense. The absence of broadly based political institutions inhibited the early nationalist movement's ability to make deep inroads into Iraq's diverse social structure. The new Anglo Iraqi Treaty was signed in June 1930. It provided for a "close alliance," for "full and frank consultations between the two countries in all matters of foreign policy," and for mutual assistance in case of war. Iraq granted the British the use of air bases near Basra and at Al Habbaniyah and the right to move troops across the country. The treaty, of twenty five years' duration, was to come into force upon Iraq's admission to the League of Nations. This occurred on October 3, 1932. In 1932, the Hashemite Kingdom of Iraq was granted full independence under King Faisal I. However, the British retained military bases in the country. Iraq was granted official independence on 3 October 1932 in accordance with an agreement signed by the United Kingdom in June 1930, whereby the United Kingdom would end its effective mandate on the condition that the Iraqi government would allow British advisers to take part in government affairs, allow British military bases to remain, and a requirement that Iraq assist the United Kingdom in wartime. Strong political tensions existed between Iraq and the United Kingdom even upon gaining independence. After gaining independence in 1932, the Iraqi government immediately declared that Kuwait was rightfully a territory of Iraq. Kuwait had loosely been under the authority of the Ottoman vilâyet of Basra for centuries until the British had formally severed it from the Ottoman influence after the First World War. It was on this basis the Iraqi government stated that Kuwait was a British imperialist invention.
Саяси тұрақсыздық пен әскери төңкерістер, 1933-1941
Фейсал 1933 жылдың қыркүйегінде қайтыс болғаннан кейін, Гази патша 1933 жылдан 1939 жылға дейін, автокөлік апатында қаза тапқанға дейін номиналды билік жүргізді. Араб және ирак ұлтшылдарының қысымымен британдықтардың Ирактан кетуі талап етілді, бірақ Ұлыбритания олардың талаптарын елемеді. 1932 жылдың қазан айында ресми тәуелсіздікке қол жеткізгеннен кейін, жаңа Хашимит Корольдігінде британдықтардың қалуына байланысты саяси шиеленіс туды. Ирак үкіметі мен саясаткерлері екіге бөлінді: Нури әс-Саид сияқты британдықтарға жақын саясаткерлер британдықтардың қалуына қарсы болмады, ал Рашид Әли әл-Гайлани сияқтылар елдегі британдық ықпалды тоқтатуды талап етті. Осы кезеңде түрлі этникалық және діни топтар саяси жетістіктерге қол жеткізуге тырысты, бұл көбінесе зорлық-зомбылыққа ұшыраған көтерілістерге және Бакир Сидқи басқаратын ирак әскерінің қатыгездікпен басып тастауына әкелді. 1933 жылы Симеледе мыңдаған ассириялықтар қаза тапты, 1935-1936 жылдары Ирактың орталық Евфрат аймағында шииттердің көтерілістері қатыгездікпен басылды, ал сол жылы солтүстікте әскери міндетке қарсы күрд көтерілісі мен Джабал Синджардағы езидтердің көтерілісі де жаншылды. Саяси тұрақсыздық осы кезеңде көптеген үкіметтердің ауысуына әкелді. Бакр Сидқи 1936 жылы премьер-министр Ясин әл-Хашимиге қарсы жасалған сәтті төңкерістен кейін билікке келді, бірақ 1937 жылы Мосулға сапары кезінде өлтірілді, ал 1939 жылы король Газидің автокөлік апатында қаза табуы британдықтардың ұйымдастырғандығы күдікті деп саналды. Бұл 4 жасар патша Фейсал II үшін принц Абд әл-Иланың 1953 жылға дейін регенттікке тағайындалуына әкелді. 1917 жылдан 1946 жылға дейін ирак армиясының жоғары шенді офицерлері бастаған үкіметке қысым көрсету мақсатында армияның талаптарын қанағаттандыру үшін бес төңкеріс жасалды. Рашид Әли монархияны жоймады, бірақ оның орнына Шариф Шараф бин Ражехті мойынсұнатын регент етіп тағайындады және 1930 жылғы келісім бойынша британдықтардың құқықтарын шектеуге тырысты. Рашид Әли Иракты бақылауға тырысып, нацистік Германиядан, фашистік Италиядан және Жапон империясынан көмек сұрады. 20 сәуірде Ирактың Корольдік армиясы Хаббания әуе базасының оңтүстігіндегі биік жерге орналасты. Ирактың өкілі базадан қандай да бір қозғалыс жасалмауын талап етіп жіберілді. Британдықтар бұл талапты қабылдамады және дереу ирак армиясын осы аймақтан кетуге талап етті. 2 мамырдың таңертеңгісінде берілген соңғы ультиматумның мерзімі өткеннен кейін, сағат 05:00-де британдықтар базаға қауіп төндірген ирак әскерлерін бомбалауды бастады, бұл ағылшын-ирак соғысының басталуын білдірді. 1941 жылдың 2 мамырынан 31 мамырына дейін ирактықтар мен британдықтар және олардың жергілікті ассириялық жасақтары арасында соғыс жүрді. Британдықтар Иракты көп жылдар бойы оккупациялап отырды. Ирактың жеңілісінен кейін 2 маусымда Бағдадта Футува жастары мен Рашид Әлидің жақтастары бастаған қанды Фархуд қырғыны болды, нәтижесінде шамамен 180 яһуди қаза тауып, яһуди қауымына ауыр зиян келтірілді.
After Faisal died in September 1933, King Ghazi reigned as a figurehead from 1933 to 1939, when he was killed in a motor accident. Pressure from Arab nationalists and Iraqi nationalists demanded that the British leave Iraq, but their demands were ignored by the United Kingdom. Upon achieving official independence in October 1932, political tensions arose over the continued British presence in the new Hashemite Kingdom of Iraq, with Iraq's government and politicians split between those considered pro British politicians, such as Nuri as Said, who did not oppose a continued British presence, and anti British politicians, such as Rashid Ali al Gaylani, who demanded that remaining British influence in the country be removed. Various ethnic and religious factions tried to gain political accomplishments during this period, often resulting in violent revolts and a brutal suppression by the Iraqi military, led by Bakr Sidqi. In 1933, thousands of Assyrians were killed in Simele massacre, in 1935–1936 a series of Shi'a uprisings were brutally suppressed in mid Euphrates region of Iraq, and in parallel an anti conscription Kurdish uprising in the north and a Yazidi revolt in Jabal Sinjar were crushed in 1935. Throughout the period political instability led to an exchange of numerous governments. Bakr Sidqi himself ascended to power in 1936, following a successful coup d'état against prime minister Yasin al Hashimi but was later assassinated in 1937 during a visit to Mosul, followed by the death of King Ghazi in a car crash in 1939 suspected to have been planned by the British, causing a regency under Prince 'Abd al Ilah over the 4 year old king Faisal II of Iraq lasting until 1953. From 1917 to 1946, five coups by the Iraqi Army occurred, led by the chief officers of the army against the government to pressure the government to concede to army demands. Rashid Ali did not abolish the monarchy, but installed ٍSharif Sharaf bin Rajeh as a more compliant Regent instead, and attempted to restrict the rights of the British under the treaty from 1930. Rashid Ali attempted to secure control over Iraq asking assistance of Nazi Germany, Fascist Italy and Imperial Japan. On April 20 the Royal Iraqi Army established itself on the high ground to the south of the Habbaniyah air force base. An Iraqi envoy was sent to demand that no movements, either ground or air, were to take place from the base. The British refused the demand and then themselves demanded that the Iraqi army leave the area at once. After a further ultimatum given in the early hours of May 2 expired, at 0500 hours the British began bombing the Iraqi troops threatening the base, marking the beginning of the Anglo Iraqi War. Hostilities lasted from May 2 to May 31, 1941, between Iraqis and the British and their indigenous Assyrian Levies. The British would continue to occupy Iraq for many years afterwards. In the aftermath of the Iraqi defeat, a bloody Farhud massacre broke out in Baghdad on June 2, initiated by the Futuwwa youth and Rashid Ali's supporters, resulting in deaths of some 180 Jews and heavy damage to the Jewish community.
1941 жылғы төңкеріс аяқталғаннан кейін
Англо-ирак соғысы аяқталғаннан кейін, Абд әл-Илах Джамиль әл-Мадфаиді премьер-министр етіп тағайындап, регент ретінде қайта келді және 1958 жылы монархия құлатылғанға дейін, сондай-ақ патшалық отбасының қаза тауып, өлтірілгеніне дейін Ирак саясатына басымдық танытты. Осы кезеңде үкімет көбінесе батысқа бейім саясат ұстанды. Әл-Мидфаи үкіметі Бағдад және оның айналасындағы аймақтарда әскери жағдай режимін жариялады, Гейлани жақтастарынан үкіметті тазартуды бастады, оське жақын радио тыңдауға тыйым салды және елде қауіпсіздік пен тәртіпті сақтауға бағытталған түрлі шаралар қабылдады. Мұның бәріне қарамастан, британдықтар қанағаттанбады, олар 1941 жылғы төңкерілгендерді қолдаған, оған қосылған немесе оларға көңіл білдіргендердің барлығын тұтқындап, ирак армиясын таратуды талап етті. Мидфаи үкіметі Гейлани жақтастарынан елді тазарту үшін күш қолдану мәселесінде жарылып, кейбір министрлер Ұлыбританиямен одақтасуға ынтақ болмады, тіпті премьер-министрдің өзі де осыншама көп тұтқын жасау туралы ойға келген жоқ. Бұл саясат британдықтар мен регенттің наразылығын тудырды, олар оның мейірімділігін оппозиция мен радикалдық қозғалыстарды жасырын түрде қолдау деп қарады. Қаржы министрі Ибрагим Камал әл-Гутунфири [ar] әл-Мидфаи саясатын өзгертуді қалаған және елде қауіпсіздікті сақтау үшін қатаң шаралар қолдануға сенген саясаткерлердің алдында тұрды. Ол 1941 жылдың 2 қыркүйегінде отставкаға кетті. Ибрагим Камалдың отставкасы Мидфаи үкіметін әлсіретті, ал отставкадағы министр жаңа үкімет құруға дайындық жасау үшін саясаткерлерді шақыра бастады, соның нәтижесінде Нұри әл-Саид жаңа үкіметтің басшысы болды. Джамиль әл-Мидфаи үкіметі отставкаға шықты және Абд әл-Илах 9 қазан күні Нұриге жаңа үкімет құруды бұйырды. 1943 жылы күрд көшбасшысы Мұстафа Барзани Бағдадтағы орталық үкіметке қарсы көтеріліс ұйымдастырды. Көтеріліс сәтсіз аяқталғаннан кейін Барзани және оның жақтастары Кеңес Одағына қашып кетті.
After the Anglo Iraqi War ended, Abd al ilah returned as Regent with Jameel Al Madfaai as Prime minister and dominated the politics of Iraq until the overthrow of the monarchy and the royal family's assassination in 1958. the Government pursued a largely pro western policy during this period. al Midfaai's government declared martial law in Baghdad and its surroundings, started a purge in government of Pro Gaylani elements, banned the listening of axis aligned radio, and various other procedures aimed at keeping security and order in the country. Despite all these security procedures, this did not satisfy the British who demanded the disbanding of the Iraqi army and arresting any who supported, joined, or was sympathetic to the 1941 coup. Midfaai's government was split over the usage of force to cleanse the country of Pro Gaylani elements, and some ministers were not amused of having to ally with Britain, neither did the Prime minister Himself entertain the idea of creating so many arrests. This policy outraged both the British and the regent, who saw his policy of empathy as indirectly supporting opposition and radical movements. The minister of Finance, Ibrahim Kamal al Ghuthunfiri [ar], was at the top of the politicians who wanted a change to al Midfaai's policy, and believed in the usage of harsher measures to keep security in the country, he submitted his resignation on 2 September 1941. The resignation of Ibrahim Kamal weakened Midfaai's government, and the retired minister began calling for some politician to prepare the formation of a new government, and paved the way for Nuri al Said to become the head of a new government. Jameel al Midfaai's government retired and Abd al Ilah ordered Nuri to form a new government in 9 October. In 1943, the Kurdish leader Mustafa Barzani led a rebellion against the central government in Baghdad. After the failure of the uprising Barzani and his followers fled to the Soviet Union.
Британдық оккупацияның аяқталуынан монархияның аяқталуына дейін
1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңінде Ирак Біріккен Ұлттар Ұйымына қосылды және Араб Лигасының негізін қалаушы мүшесі атанды. Оккупация аяқталғаннан кейінгі кезеңде үкіметті қолдайтын немесе оған қарсы шығатын түрлі саяси партиялар құрылды, олардың ішінде Камил Чадыржи басқарған Ұлттық демократиялық партия, Нури әл-Саид басқарған Конституциялық одақ партиясы және Мұхаммед Махди Кубба басқарған Ирак Тәуелсіздік партиясы болды. 1948 жылы Бағдадта кең ауқымды наразылықтар, «Әл-Уатыба» көтерілісі ретінде белгілі болды, британдықтармен жасалған үкіметтік келісімге қарсы халықтың наразылығы ретінде және коммунистік партияның қолдауымен басталды. Көктемде наразылықтар жалғасты, бірақ мамыр айында, Ирак Араб Лигасының басқа мүшелерімен бірге 1948 жылғы Араб-Израиль соғысына қатысқанда, олар тоқтатылды. Үкіметке қарсы тағы да бірнеше наразылықтар болды, соның ішінде 1952 жылғы Ирак интифадасы, ол 1953 жылғы Ирак парламенттік сайлауларынан аз уақыт бұрын аяқталды. Король Фейсал II 1953 жылдың 2 мамырында көп жасқа толды, бұл Абд әл-Илахтың регенттігін аяқтады, бірақ ол жас патшаға ықпал ету арқылы саясаттағы беделін сақтап қалды. 1955 жылы Таяу Шығыста Кеңес Одағының ықпалына қарсы тұру мақсатымен Иран, Ирак, Пәкістан, Түркия және Ұлыбритания Бағдад келісіміне қол қойды, ал АҚШ оның жасалуына байланысты келіссөздерге белсенді қатысты. Келісімге көптеген адамдар батыс жетекшілігіндегі одақты мақұлдамағандықтан, үлкен қарсылықтар мен наразылықтар туды. 1956 жылдың қыркүйегінде, «еркін офицерлер» (Мысырдың еркін офицерлер қозғалысынан шабыттанған) әскери тобының көктемгі оқулары кезінде Бағдадтағы стратегиялық нысандарды бақылауға алып, регент пен корольді тұтқындау арқылы төңкеріс жасау жоспары талқыланды. Алайда, оқулар күрт тоқтатылғандықтан төңкеріс сәтсіз аяқталды. 1958 жылдың ақпанында Иорданияның королі Хусейн мен Абд әл-Илах жақында құрылған Мысыр-Сирия одағына қарсы тұру үшін Хашимит монархияларының одағын ұсынды. Нәтижесінде 1958 жылдың 14 ақпанында Араб Федерациясы құрылды.
In 1945, during the final stages of World War II, Iraq joined the United Nations and became a founding member of the Arab League. The period following the end of the occupation was a time of the creation of various political parties opposed to or supportive of the government including the National Democratic Party led by Kamil Chadirji, the Constitutional Union Party led by Nuri Al Said, and the Iraqi Independence Party led by Muhammad Mahdi Kubba. In 1948, massive violent protests, known as the Al Wathbah uprising, broke out across Baghdad as a popular demand against the government treaty with the British, and with communist party support. More protests continued in spring, but were interrupted in May, with the martial law, when Iraq entered the 1948 Arab–Israeli War along with other members of the Arab League. Various other protests against the government appeared, including the 1952 Iraqi Intifada which ended just before the 1953 Iraqi parliamentary election. King Faisal II reached his majority on 2 May 1953, ending the regency of Abd al Ilah, who continued however to be influential in politics due to his influence on the young king. In 1955, to counter the influence of the Soviet Union on the Middle East, Iran, Iraq, Pakistan, Turkey and the United Kingdom signed the Baghdad Pact, with the United States being heavily involved in the negotiations to form it. Major protest and opposition followed the pact, as many did not approve of an alliance led by the west. In September 1956, a planned coup was discussed during spring training by a military faction known as the free officers (inspired by the Egyptian Free Officers Movement) which planned to launch the coup after training by controlling strategic sites in Baghdad and arresting the Regent and King. The coup failed however, as the training was suddenly stopped
In February 1958, King Hussein of Jordan and `Abd al Ilāh proposed a union of Hāshimite monarchies to counter the recently formed Egyptian–Syrian union. The resulting Arab Federation was formed on 14 February 1958.
14 шілдедегі революция және монархияның аяқталуы
Хашимит монархиясы 1958 жылға дейін сақталды, сол жылы Ирак армиясы жасаған мемлекеттік төңкеріспен құлатылды, бұл төңкеріс 14 шілде революциясы деп танылды. Король Фейсал II және Корольдық отбасының мүшелері Бағдадтың орталық бөлігіндегі Рихаб сарайының ауласында атылып өлтірілді (жас король жаңа аяқталған Патша сарайына көшуге үлкермеген еді). Төңкеріс Абд әл-Кәрим Қасымды билікке жеткізді. Ол Бағдад келісімінен шығып, Кеңес Одағымен достық қарым-қатынас орнатты. Келесі үкіметтердің міндеті – тұрақты, бірақ саяси тұрғыдан біріккен заманауи мемлекет құру мақсатында, үшінші баламаны табу болды.
The Hashemite monarchy lasted until 1958, when it was overthrown through a coup d'état by the Iraqi Army, known as the 14 July Revolution. King Faisal II along with members of the Royal Family were executed in the courtyard of the Rihab Palace in central Baghdad (the young King had not yet moved into the newly completed Royal Palace). The coup brought Abd al Karim Qasim to power. He withdrew from the Baghdad Pact and established friendly relations with the Soviet Union. The task of the subsequent governments was to find that third alternative, mainly to establish a modern state that is stable but also politically integrated.
Демография
1920 жылы халық саны 3 миллионға бағаланды, ең ірі этникалық топтар арабтар, күрдтер, ассириялықтар және түрікмендер болды, ал парсылар, езидтер, яһудилер, мандаилер, шабақтар, армяндар және кавлиялар азшылықты құрады. Ирак Хашимидтерінің билігі тұсында араб халқының саны жоғары туылу деңгейі мен үкімет саясатының нәтижесінде, басқа этникалық топтар есебінен кеңейе бастады, бұл саясат араб сүнни азшылығын басқа этникалық және діни топтардан жоғары қойды. 1955 жылы Ирак халқы 6,5 миллион адамға жетті. Бұл 1951-1952 жылдары «Езра» және «Нехемия» операцияларынан кейін Ирак патшалығы еврей халқының көп бөлігін (шамамен 130 мың адам) жоғалтқаннан кейін болды.
The population estimate in 1920 was 3 million, with the largest ethnic groups being Arabs, Kurds, Assyrians, and Turkmens, with minorities of Persians, Yezidis, Jews, Mandaeans, Shabaks, Armenians, and Kawliyah. During the Iraqi Hashemite rule, Arab population began to expand at the expense of other ethnic groups both due to higher birth rates and government policies which preferred Arab Sunni minority over other ethnic and religious groups. In 1955, Iraqi population reached 6.5 million people. This was after the Iraqi Kingdom lost the most of its Jewish population following Operation Ezra and Nehemiah (some 130 thousand people) in 1951–1952.