Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1920 жылғы Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Осман территориялары туралы кездесу
1920 meeting on post WWI Ottoman territories
Сан-Ремо конференциясы – 1920 жылдың 19-26 сәуірінде Италияның Сан-Ремо қаласындағы Девачан сарайында өткен Париж бейбіт келісімдері конференциясының нәтижесінде құрылған Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі одақтас Жоғарғы Кеңестің халықаралық кездесуі болды. 1920 жылдың 25 сәуірінде қабылданған Сан-Ремо шешімі Таяу Шығыстағы үш сол кезде нақты шекарасы белгіленбеген Осман территориясын басқару үшін "А" класты Ұлттар Лигасының мандаттарын бөлуді анықтады: "Палестина", "Сирия" және "Месопотамия". Үш территорияның шекарасы "кейінірек негізгі одақтас державалармен анықталады", ал Зор және Трансиордания сияқты шеткі аймақтардың мәртебесі белгісіз қалды. Конференцияға Бірінші дүниежүзілік соғыстың төрт негізгі одақтас державасы қатысты, оларды Ұлыбритания премьер-министрі (Дэвид Ллойд Джордж), Франция (Александр Миллеран), Италия (Франческо Нитти) және Жапония елшісі Кейширо Мацуи өкілдік етті.
The San Remo conference was an international meeting of the post World War I Allied Supreme Council as an outgrowth of the Paris Peace Conference, held at Castle Devachan in Sanremo, Italy, from 19 to 26 April 1920. The San Remo Resolution passed on 25 April 1920 determined the allocation of Class "A" League of Nations mandates for the administration of three then undefined Ottoman territories in the Middle East: "Palestine", "Syria" and "Mesopotamia". The boundaries of the three territories were "to be determined [at a later date] by the Principal Allied Powers", leaving the status of outlying areas such as Zor and Transjordan unclear. The conference was attended by the four Principal Allied Powers of World War I who were represented by the prime ministers of Britain (David Lloyd George), France (Alexandre Millerand), Italy (Francesco Nitti) and by Japan's Ambassador Keishirō Matsui.
Бұрынғы оқиғалар
Лондонның ақпандағы конференциясынан кейін шақырылды, онда одақтастар Осман империясының бөлінуі және Севр келісімшарты болып табылатын келісімдерді келісуді талқылады. 1918 жылдың 30 қыркүйегінде Дамаскідегі Араб көтерілісін қолдаушылар Мекедегі діни басшылар мен басқа да беделді тұлғалар "Арабтардың патшасы" деп жариялаған Шариф Хусейнге адал үкімет құрды. 1919 жылы Төрттің кеңесі отырысында Ұлыбритания премьер-министрі Ллойд Джордж Мак-Махон-Хусейн хат алмасуы Сайкс-Пико келісімінің негізі болғанын, ол тәуелсіз Араб мемлекетін немесе мемлекеттер конфедерациясын ұсынды деп мәлімдеді. 1919 жылдың шілдесінде Ұлы Сирияның парламенті француз үкіметінің Сирия аумағының кез келген бөлігіне талап ету құқығын мойындаудан бас тартты. 1920 жылдың 6 қаңтарында Хусейннің ұлы, ханзада Фейсал француз премьер-министрі Жорж Клемансомен келісімге қол қойды, ол "сириялықтардың өздерін тәуелсіз ұлт ретінде басқару үшін бірігу құқығын" мойындады. Дамаскіде өткен Панарабтық конгресс 1920 жылдың 8 наурызында Сирияның тәуелсіз Араб Корольдігін жариялады. Жаңа мемлекетке қазіргі Сирия және Иордания, Сайкс-Пико келісімі бойынша тәуелсіз Араб мемлекеті немесе мемлекеттер конфедерациясы үшін бөлінген Солтүстік Месопотамияның бір бөлігі, сондай-ақ қазіргі Израиль-Палестина және Ливан аймақтары кірді, бірақ соңғы аймақтар ешқашан Фейсалдың бақылауында болған жоқ. Фейсал мемлекет басшысы деп жарияланды. Осы уақытта Фейсалдың бауыры, ханзада Зейд Месопотамияның регенті болып жарияланды.
It was convened following the February Conference of London where the allies met to discuss the partitioning of the Ottoman Empire and the negotiation of agreements that would become the Treaty of Sèvres. On 30 September 1918 supporters of the Arab Revolt in Damascus had declared a government loyal to Sharif Hussein, who had been declared "King of the Arabs" by religious leaders and other notables in Mecca. During the meetings of the Council of Four in 1919, British Prime Minister Lloyd George stated that the McMahon–Hussein Correspondence was the basis for the Sykes–Picot Agreement, which proposed an independent Arab state or confederation of states. In July 1919 the parliament of Greater Syria had refused to acknowledge any right claimed by the French Government to any part of Syrian territory. On 6 January 1920 Hussein's son Prince Faisal initialled an agreement with French Prime Minister Georges Clemenceau which acknowledged "the right of the Syrians to unite to govern themselves as an independent nation". A Pan Syrian Congress, meeting in Damascus, had proclaimed an independent Arab Kingdom of Syria on 8 March 1920. The new state included modern Syria and Jordan, portions of northern Mesopotamia which had been set aside under the Sykes–Picot Agreement for an independent Arab state or confederation of states, and nominally the areas of modern Israel Palestine and Lebanon, although the latter areas were never under Faisal's control. Faisal was declared the head of state. At the same time Prince Zeid, Faisal's brother, was declared regent of Mesopotamia.
Қарастырылған мәселелер
Түркиямен жасалған бейбіт келісім, Таяу Шығыста Ұлттар Лигасының мандаттарын беру, Германияның 1919 жылғы Версаль бейбіт келісімі бойынша міндеттемелері және одақтас елдердің Кеңес Ресейіне қатысты позициясы.
The peace treaty with Turkey, the granting of League of Nation mandates in the Middle East, Germany's obligations under the Versailles Peace Treaty of 1919, and the Allies' position on Soviet Russia.
Қол жеткізілген келісімдер
Таяу Шығыстың барлық аймақтары толық тәуелсіздікке дайын емес екенін мәлімдей отырып, үш аумақтың – Сирия, Месопотамия және Палестинаның басқаруы үшін мандаттар құрылды. Әрбір жағдайда, одақтас державалардың бірі аталған аумақтар «өздігімен тұруға» қабілетті болғанға дейін мандатты іске асыруға бекітілді. Ұлыбритания мен Франция Сирия мен Месопотамияның уақытша тәуелсіздігін мойындауға келісті, сонымен бірге олардың басқаруына мандат алды. Палестина Иерусалим Мутасаррыфатының Осман әкімшілік аймақтарына, Наблус санджағы және Акка (Акра) санджағымен бірге қосылды. Сан-Ремо конференциясының шешімдері Лондон конференциясындағы мандаттарды растады. 1920 жылдың 25 сәуірінде қабылданған Сан-Ремо резолюциясы 1917 жылғы Бальфур декларациясын қамтыды. Ол және Ұлттар Лигасының Келісімінің 22-бабы Палестинаға британдық мандаттың құрылуына негіз болған маңызды құжаттар еді. Бальфур декларациясына сәйкес, британ үкіметі Палестинадағы еврей халқы үшін ұлттық ошақ құруға міндеттенді, бұл Палестинадағы еврей емес қауымдастықтардың азаматтық және діни құқықтарына, сондай-ақ еврейлердің басқа елдердегі құқықтары мен саяси мәртебесіне кедересіз болуы тиіс еді. Келісімнің 22-бабының 4-тармағы белгілі бір халықтарды «бұрын Түрік империясына қарасты қауымдастықтар» деп жіктеді және олардың «өздерінің тәуелсіз ұлт ретінде өмір сүруі уақытша мойындалуға жететін даму сатысына жеткенін» көрсетті (Ұлттар Лигасының А класындағы мандаттар), сондай-ақ осы аумақтарға «өздері жеке тұра алатын уақытқа дейін әкімшілік кеңес пен көмек көрсету» міндетін жүктеді. Ұлыбритания Палестина мен Ирак үшін мандат алды; Франция Сирияны, оның ішінде қазіргі Ливанды бақылауға алды. 1918 жылғы Клемансо – Ллойд Джордж келісімінен кейін Ұлыбритания мен Франция Сан-Ремо мұнай келісімін жасады, оған сәйкес Ұлыбритания Францияға Мосулдан мұнай өндірісінің 25 пайызын берді, ал қалғаны Ұлыбританияға тиесілі болды, сондай-ақ Франция Жерорта теңізіне мұнай жеткізуге міндеттенді. Конференцияда қол қойылған Түркиямен бейбіт келісім жобасы 1920 жылғы Севр келісімінің негізі болды. Германия Версаль келісімі бойынша әскери және өтемақы міндеттемелерін орындауға шақырылды, сондай-ақ Ресеймен сауданы қалпына келтіруге бағытталған резолюция қабылданды.
Asserting that not all parts of the Middle East were ready for full independence, mandates were established for the government of three territories: Syria, Mesopotamia and Palestine. In each case, one of the Allied Powers was assigned to implement the mandate until the territories in question could "stand alone." Great Britain and France agreed to recognize the provisional independence of Syria and Mesopotamia, while claiming mandates for their administration. Palestine was included within the Ottoman administrative districts of the Mutasarrifate of Jerusalem together with the Sanjak of Nablus and Sanjak of Akka (Acre). The decisions of the San Remo conference confirmed the mandate allocations of the Conference of London. The San Remo Resolution adopted on 25 April 1920 incorporated the Balfour Declaration of 1917. It and Article 22 of the Covenant of the League of Nations were the basic documents upon which the British Mandate for Palestine was constructed. Under the Balfour Declaration, the British government had undertaken to favour the establishment of a national home for the Jewish people in Palestine without prejudice to the civil and religious rights of existing non Jewish communities in Palestine or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country. Article 22, para.4 of the Covenant, classified certain populations as "communities formerly belonging to the Turkish Empire" as having "reached a stage of development where their existence as [an] independent nation can be provisionally recognized" (the Class A mandates under the League of Nations), and tasked the mandatory with rendering to those territories "administrative advice and assistance until such time as they are able to stand alone" Britain received the mandate for Palestine and Iraq; France gained control of Syria, including present day Lebanon. Following the 1918 Clemenceau–Lloyd George Agreement, Britain and France also signed the San Remo Oil Agreement, whereby Britain granted France a 25 percent share of the oil production from Mosul, with the remainder going to Britain and France undertook to deliver oil to the Mediterranean. The draft peace agreement with Turkey signed at the conference became the basis for the 1920 Treaty of Sèvres. Germany was called upon to carry out its military and reparation obligations under the Versailles Treaty, and a resolution was adopted in favor of restoring trade with Russia.
Кейінгі оқиғалар
Трансжордания талқылау кезінде аталмаған, бірақ үш айдан кейін, 1920 жылдың шілдесінде, Сирия Араб Корольдігінің француз әскері жеңіске жеткені британдықтарды «Сан-Ремода француздар мандат алған «Сирия» дегеніміз не?» және «Оған Транс-Иордания да кіреді ме?» деген сұрақтарға жауап іздеуге мәжбүр етті. Содан кейін Транс-Иорданияны Палестинаның мандат аймағымен байланыстыру саясатын жүргізуді, бірақ Иорданның батысындағы еврей халқына ұлттық отан құруға бағытталған ерекше ережелерді қолданбауды шешті. Ал француздар 1920 жылдың 31 тамызында Ұлы Ливанды және оның Сирия мандатының басқа да құрамдас мемлекеттерін жариялады. Франция үшін Сан-Ремо шешімі оның Сириядағы көптеген талаптары халықаралық жазылымда мойындалғанын білдірді, ал Фейсалмен қарым-қатынастар енді француз әскери және экономикалық факторларына бағынды. Ұлыбританияның француз әрекеттерін шектеу мүмкіндігі де едәуір азайды. Франция 1920 жылдың шілдесінде Мейсалун шайқасына әскери араласып, араб үкіметін құлатты және 1920 жылдың тамызында Фейсал патшаны Дамасктан қуды. 1920 жылы Ұлыбритания Герберт Сэмюэлді жоғары комиссар етіп тағайындады және Палестинада 1948 жылға дейін билікте болған мандатты үкімет құрды. Ұлттар Лигасының Келісімінің 22-бабында барлық мандатталған аумақтарға қолданылатын жалпы ережелер жазылған. Бұл баптағы 4, 5 және 6-тармақтардың қай аумақтарға қатысты екені сол кезде белгісіз болды. Осы бап негізінде құрылған режимге Осман империясының үш бұрынғы бөлігі және бейбітшілік шартының IV бөлігінің I тарауында көрсетілген Германияның жеті бұрынғы теңіздік иеліктері кірді. Бұл 10 аумақтық аймақ бастапқыда 15 мандат бойынша басқарылды.
While Transjordan was not mentioned during the discussions, three months later, in July 1920, the French defeat of the Arab Kingdom of Syria state precipitated the British need to know 'what is the "Syria" for which the French received a mandate at San Remo?' and "does it include Transjordania?" – it subsequently decided to pursue a policy of associating Transjordan with the mandated area of Palestine but not to apply the special provisions which were intended to provide a national home for the Jewish people West of the Jordan – and the French proclaimed Greater Lebanon and other component states of its Syrian mandate on 31 August 1920. For France, the San Remo decision meant that most of its claims in Syria were internationally recognized and relations with Faisal were now subject to French military and economic considerations. The ability of Great Britain to limit French action was also significantly diminished. France issued an ultimatum and intervened militarily at the Battle of Maysalun in July 1920, deposing the Arab government and removing King Faisal from Damascus in August 1920. In 1920, Great Britain appointed Herbert Samuel, 1st Viscount Samuel as high commissioner and established a mandatory government in Palestine that remained in power until 1948. Article 22 of the League of Nations Covenant, which contained the general rules to be applied to all Mandated Territories, was written two months before the signing of the Versaille Peace Treaty. It was not known at that time to which territories paragraphs 4, 5 and 6 would relate. The territories which came under the regime set up by this article were three former parts of the Ottoman Empire and seven former overseas possessions of Germany referred to in Part IV, Section I, of the treaty of peace. Those 10 territorial areas were originally administered under 15 mandates.