1921-1946 жылдардағы ТрансИордания протектораты

Кіріспе

Британдық протекторат, 1921–1946; Иордания Хашимит Корольдігінің алдыңғысы. 1921–1946 жылдардағы британдық протекторат.

Бірінші дүниежүзілік соғыста Осман империясы жеңілгеннен кейін Трансиордания аймағы Шығыс ОЭТА (OETA East) құрамында басқарылды. 1919 жылы британдықтардың шығуынан кейін, бұл аймақ Хашимиттер басқарған Сирия Араб Корольдігінің бір бөлігі ретінде де-факто мойындалды, ол қазіргі Сирия және Иордания елдерінің аумақтарын қамтитын аймақты басқарды. 1920 жылдың шілдесіндегі Мейсалун шайқасынан кейін Трансиордания «ешкімнің жеріне» айналды. Осы кезеңде көршілес Палестина мандатындағы британдықтар «оны Палестинамен қандай да бір тікелей байланысқа түсірмей» қалуды жөн көрді. Абдулла 1920 жылдың қарашасында аймаққа кірді және 1921 жылдың 2 наурызында Амманға көшті. Кейіннен сол айда британдықтармен конференция өтті, онда Абдулла бин Хусейн Палестина үшін британдық мандат аясында, толық дербес басқару жүйесімен аймақты басқаруға келісті. Хашимит әулеті протекторатты, сондай-ақ көршілес Ирак мандатын және 1925 жылға дейін оңтүстіктегі Хиджаз Корольдігін басқарды. 1946 жылдың 25 мамырында әмірлік «Трансиордания Хашимит Корольдігі» болып жарияланды және 1946 жылдың 17 маусымында Лондон шарты ратификацияланғаннан кейін Амманда толық тәуелсіздікке қол жеткізді. 1949 жылы Палестинаның Батыс жағалауын аннексиялағаннан және Иордан өзенінің екі жағалауын «біріктіргеннен» кейін, ол конституциялық түрде «Иордания Хашимит Корольдігі» деп аталды, бұл атау жиі қолданылады.

Британиялық келісімдер

1915 жылдың шілдесінен 1916 жылдың наурызына дейін Мекке шарифі Хусейн бен Али мен Мысырдағы британдық жоғарғы комиссары, подполковник сэр Генри МакМахон арасында он хат алмасылды. 1915 жылы 24 қазандағы хаттарда британ үкіметі соғыстан кейін араб тәуелсіздігін тануға келісті, оның шарты Мекке шарифінің Осман империясына қарсы араб көтерілісін бастауы болды. Араб тәуелсіздігінің аймағы "Мекке шарифі ұсынған шектері мен шекаралары" шегінде анықталды, бірақ "Дамаск, Хомс, Хама және Алеппо аудандарының батысында жатқан" Сирияның бір бөлігі бұл шектен тыс қалды; осы сипаттаманың әртүрлі түсіндірілуі кейінгі жылдары үлкен дау-жанжалға себеп болды. Сонымен бірге, Ұлыбритания мен Франция Ресей империясы мен Италияның келісімімен Осман империясының бөлінісінде өзара келісілген ықпал аймақтарын анықтау үшін құпия келісімге келді. Келісімге қатысты негізгі келіссөздер 1915 жылдың 23 қарашасы мен 1916 жылдың 3 қаңтары аралығында өтті, нәтижесінде британ және француз дипломаттары Марк Сайкс пен Франсуа Жорж Пико келісілген меморандумға қол қойды. Олардың үкіметтері бұл келісімді 1916 жылдың 9 және 16 мамырында ратификациялады. Келісім бойынша Ұлыбритания қазіргі Израиль мен Палестинаның оңтүстігін, Иордания мен Ирактың оңтүстігін, сондай-ақ Жерорта теңізіне шығу үшін Хайфа және Акра порттарын қамтитын қосымша шағын аумақты басқаруға ие болды. Палестина аймағы, кейіннен мандатты Палестинадан кіші аумақпен, "халықаралық басқаруға" берілді. Бұл келісім бастапқыда 1918 жылғы Англо-француздық Modus Vivendi-нің негізі ретінде қолданылды, ол Леванттағы оккупацияланған жау территориясын басқару бойынша келісімді қамтамасыз етті. Соғыстан кейін француздар Палестина мен Мосулды британдықтарға өткізді. Кейін Транс-Иордания деп аталған аймақ Ұлыбританияға берілді.

From July 1915 to March 1916, a series of ten letters were exchanged between Hussein bin Ali, Sharif of Mecca, and Lieutenant Colonel Sir Henry McMahon, British High Commissioner to Egypt. In the letters – particularly that of 24 October 1915 – the British government agreed to recognize Arab independence after the war in exchange for the Sharif of Mecca launching the Arab Revolt against the Ottoman Empire. The area of Arab independence was defined to be "in the limits and boundaries proposed by the Sherif of Mecca", with the exception of "portions of Syria" lying to the west of "the districts of Damascus, Homs, Hama and Aleppo"; conflicting interpretations of this description was to cause great controversy in subsequent years. Around the same time, another secret treaty was negotiated between the United Kingdom and France, with assent from the Russian Empire and Italy, to define their mutually agreed spheres of influence and control in an eventual partition of the Ottoman Empire. The primary negotiations leading to the agreement occurred between 23 November 1915 and 3 January 1916, on which date the British and French diplomats, Mark Sykes and François Georges Picot, initialled an agreed memorandum. The agreement was ratified by their respective governments on 9 and 16 May 1916. The agreement allocated to Britain control of what is today southern Israel and Palestine, Jordan and southern Iraq, and an additional small area that included the ports of Haifa and Acre to allow access to the Mediterranean. The Palestine region, with smaller boundaries than the later Mandatory Palestine, was to fall under an "international administration". The agreement was initially used directly as the basis for the 1918 Anglo–French Modus Vivendi which agreed on a framework for the Occupied Enemy Territory Administration in the Levant. Shortly after the war, the French ceded Palestine and Mosul to the British. The geographical area that was later to become Transjordan was allocated to Britain.

Осман империясының соңғы кезеңдері

Осман империясы кезінде Транс-Иорданияның көп бөлігі Сирия вилайетінің құрамына кірді, негізінен Хауран және Маан санджактары. Солтүстік Транс-Иордания тұрғындары дәстүрлі түрде Сириямен, ал оңтүстік Транс-Иордания тұрғындары Арабия түбегімен байланыс танысты. Транс-Иордания деп аталатын Османдық округ болған жоқ, оның орнына Аджлун, әл-Балқа, әл-Карак және Маан округтері болды. XIX ғасырдың екінші жартысында Танзимат аймақта мемлекет құруға негіз салды. Хиджаз темір жолы 1908 жылы аяқталды және Дамаскіден Сирия жолымен қажылық сапарына мүмкіндік жасады, сондай-ақ Осман әскерінің және әкімшілік билігінің оңтүстікке қарай кеңеюіне ықпал етті.

Арабтардың көтерілісі және Сирия патшалығы

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Транс-Иорданияда Осман империясына қарсы араб көтерілісінің көп бөлігі өтті. Британдық офицер Т. Э. Лоуренс көмегімен Мекке шарифі Хусейн бин Али Осман империясының жеңілісіне және оның империясының ыдырауына үлкен үлес қосып, табысты көтеріліске жетекшілік етті. Осман әскерлері 1917 жылы Ақаба шайқасынан кейін Ақабадан шығуға мәжбүр болды. 1918 жылы британдық Сыртқы істер министрлігі Иорданның шығысындағы арабтардың жағдайын атап өтті, Бигер былай деп жазды: "1918 жылдың басында, Палестинаның оңтүстік бөлігі басып алынғаннан кейін, Сыртқы істер министрлігі Фейсалдың Иордан өзенінің шығыс жағындағы бақылайтын аймақтағы билігін мойындау қажет деп шешті. Біздің күштеріміз қазір Транс-Иорданияның маңызды бөліктерін бақылап отырған жоқ болса да, осы мойындауымызды растай аламыз." 1920 жылдың наурыз айында Фаисал бин Хусейн Дамаскіде Сирияның Хашимит патшалығын жариялады, ол кейін Транс-Иорданияның көп бөлігін құрады. Осы кезде Транс-Иорданияның сирек қоныстанған оңтүстік бөлігі Фейсалдың Сириясы және оның әкесі Хиджаз патшалығы екеуінің де талабында болды. Сәуірде Сан-Ремо конференциясында Франция мен Ұлыбританияға мандаттар берілгеннен кейін, британдықтар 1920 жылдың 1 шілдесінен бастап Сэр Герберт Сэмюэлді Иордан өзенінің батысындағы аймаққа қатысты Палестинадағы Жоғары комиссар етіп тағайындады.

Құру

Абдулла 1921 жылғы 11 сәуірде өзінің үкіметін құрды. Ұлыбритания Иордан өзенінің батысындағы бөлігін Палестина, ал шығысындағы бөлігін Трансиордания деп басқарды. Техникалық тұрғыдан алғанда, олар бір мандат болып қалып қойды, бірақ көптеген ресми құжаттар оларды екі жеке мандат ретінде қарастырды. Палестинадағы мандаттық үкіметтің құқықтық негізін қалаған 1922 жылғы Палестина Кеңесінің жарлығы Трансиорданияны оның қолданысынан мүлдем шығарды, бірақ жоғары комиссарға онда белгілі бір дискрециялық өкілеттік берді. 1923 жылғы сәуір/май айларында Трансиорданияға Абдулла билеуші ретінде және Сент-Джон Филби бас өкіл ретінде белгілі бір дәрежеде тәуелсіздік берілді. Ұлыбританияның бірінші дүниелік соғыстағы араб одақтасы Хусейн бин Алидің үлкен ұлы, Хашемит әмірі Абдулла Трансиордания тағына отырды. Палестинаға қатысты мандаттың қолданылатын бөліктері 1922 жылғы 16 қыркүйектегі шешімде белгіленді, ол Трансиорданияның жеке басқаруын қамтамасыз етті. Аумақтың үкіметі, мандат шегінде, 1921 жылғы ақпаннан бері Амман қаласында болып келген Ирак патшасы Фейсал I-нің інісі Абдулламен құрылды. Ұлыбритания 1923 жылғы 15 мамырда Трансиорданияны тәуелсіз үкімет ретінде мойындады және бақылауды біртіндеп тоқтатып, оны қаржы, әскери және сыртқы саясат мәселелерімен шектеді. Бұл Иорданның екі жағалауында мемлекет құруды көздеген ревизионисттік сионизмнің мақсаттарына әсер етті. Қозғалыс Трансиорданияны Палестинадан бөліп тастағанын, соның салдарынан аймақта болашақ еврей мемлекеті құрылатын аумақты қысқартқанын мәлімдеді.

Шекаралары

Транс-Иордания мен Арабия арасындағы оңтүстік шекара Транс-Иордания үшін стратегиялық маңызға ие болды, себебі ол құрлыққа қамалудан сақтану және Акаба порты арқылы теңізге шығу мүмкіндігін қамтамасыз етуді көздеді. Маан-Акабаның оңтүстік аймағы, жалпыға сырттай үлкен, бірақ халық саны аз – бар болғаны 10 000 адам, Шығыс ОЕТА (кейін Сирия Араб Корольдігі, содан кейін Мандатты Транс-Иордания) басқаруында болды және Хиджаз Корольдігі оған талап қойды. ОЭТА Шығысында Фейсал Маанға қаймақам (немесе вице-губернатор) тағайындады, ал Акабадағы қаймақам, Хусейннің Меккедегі және Фейсалдың Дамаскідегі ықпалына мойын бұрмай, өз билігін Маанға дейін кеңейтуге Хұсейннен нұсқау алды. Бұл техникалық дау ашық күреске ұласпады, ал Фейсалдың әкімшілігі француздарға жеңілгеннен кейін Хиджаз Корольдігі де-факто бақылауға ие болды. 1924-1925 жылдары Сауд Арабиясы Хиджазды жаулап алғаннан кейін, Хусейннің әскері Маан аймағына қашып келді, ол кейін Абдулланың Транс-Иорданиясына қосылғандығы ресми түрде жарияланды. Ибн Сауд 1927 жылғы Джидда келісімі кезіндегі хат алмасу арқылы осы мәселеге келісім білдірді. Негев аймағы 1922 жылдың 10 шілдесінде Палестинаға қосылды, британдық өкіл Джон Филби оны "Транс-Иордания атынан" берген болатын. Абдулла 1922 жылдың соңында және 1925 жылы Негевті Транс-Иорданияға қосу туралы өтініш білдірді, бірақ оған оң жауап берілмеді. Транс-Иордания мен Ирак арасындағы шығыс шекараның орналасуы жоспарланған Киркук-Хайфа мұнай құбырының құрылысына байланысты стратегиялық маңызға ие болды. Ол алғаш рет 1922 жылдың 2 желтоқсанында Транс-Иорданияның қатысушы болмаған Ирак пен Неджд арасындағы Укаир хаттамасында белгіленді. Онда Ирак-Неджд шекарасының батыс ұшы "Ирак-Неджд шекарасы аяқталатын 32 градус солтүстік ендік және 39 градус шығыс бойлықтың қиылысы маңында орналасқан Джебель Аназан" деп сипатталды, осылайша бұл Ирак-Неджд шекарасы Транс-Иордания-Неджд шекарасына ауысқан нүкте екендігі нақтыланды. Бұл 1922 жылдың қаңтарында Лоуренстің Транс-Иорданияны Уади Сирханды, оңтүстікке қарай әл-Джауфқа дейін қоса кеңейту ұсынысынан кейін болды, бұл Ұлыбританияның Үндістанға қарайғы жолын қорғау және Ибн Саудты ұстап тұру мақсатында жасалған еді. 1921 жылы Франция Рамта ауданын Сириядан Транс-Иорданияға ауыстырды.

The southern border between Transjordan and Arabia was considered strategic for Transjordan in order to avoid being landlocked, with intended access to the sea via the Port of Aqaba. The southern region of Ma'an Aqaba, a large area with a small population of just 10,000, was administered by OETA East (later the Arab Kingdom of Syria, and then Mandatory Transjordan) and claimed by the Kingdom of Hejaz. In OETA East, Faisal had appointed a kaymakam (or sub governor) at Ma'an, whereas the kaymakam at Aqaba, who "disregarded both Husein in Mecca and Feisal in Damascus with impunity" had been instructed by Hussein to extend his authority to Ma'an. This technical dispute did not rise to any form of open struggle, and the Kingdom of Hejaz was to take de facto control after Faisal's administration was defeated by the French. Following the 1924–25 Saudi conquest of Hejaz, Hussein's army fled to the Ma'an region, which was then formally announced as annexed by Abdullah's Transjordan. Ibn Saud privately agreed to respect this position in an exchange of letters at the time of the 1927 Treaty of Jeddah. The Negev region was added to Palestine on 10 July 1922, having been conceded by British representative John Philby "in Trans Jordan's name". Abdullah made a request for the Negev to be added to Transjordan in late 1922, and again in 1925, but this was rejected. The location of the Eastern border between Transjordan and Iraq was considered strategic with respect to the proposed construction of what became the Kirkuk–Haifa oil pipeline. It was first set out on 2 December 1922, in a treaty to which Transjordan was not party to – the Uqair Protocol between Iraq and Nejd. It described the western end of the Iraq Nejd boundary as "the Jebel Anazan situated in the neighbourhood of the intersection of latitude 32 degrees north longitude 39 degrees east where the Iraq Najd boundary terminated", thereby implicitly confirming this as the point at which the Iraq Nejd boundary became the Transjordan Nejd boundary. This followed a proposal from Lawrence in January 1922 that Transjordan be extended to include Wadi Sirhan as far south as al Jauf, in order to protect Britain's route to India and contain Ibn Saud. France transferred the District of Ramtha from Syria in 1921.

Қорғаныс

Абдулланың Транс-Иорданиядағы лауазымына ең қауіпті нәрсе – қазіргі Сауд Арабиясының Наджд аймағынан келген Ихван тайпасының уахабилердің оның аумағының оңтүстік бөліктеріне жасаған қайта-қайта шабуылдары еді. Әмірдің осы шабуылдарды өз күшімен тойтаруға шамасы жетпеді, сондықтан ол Амманға жақын Маркадағы шағын әуе күштерімен әскери базасы бар британдықтардан көмек сұрады. 1922 және 1924 жылдар аралығында британдық әскери күш Ихванға қарсы басты кедергі болды, сонымен қатар Абдуллаға 1921 және 1923 жылдары Курадағы жергілікті көтерілістерді, содан кейін Сұлтан Адванның бүліктерін басуға көмектесті.

Патшалықтың құрылуы

Трансжорданияда билікті араб үкіметіне беру біртіндеп жүргізілді, ол 1921 жылғы 1 сәуірде Абдулланың Трансжордания әмірі болып тағайындалуымен және 1921 жылғы 11 сәуірде оның алғашқы үкіметінің құрылуымен басталды. Тәуелсіз басқару 1923 жылғы 25 мамырда Амман қаласында жарияланған мәлімдемеде мойындалды (мәлімдеме 1922 жылғы 16 қыркүйекте қайта қарастырылған мандатты бекіткеннен кейін 1922 жылғы қазан айында келісілген, жариялану сынақ мерзімінің аяқталуымен байланысты болды): "Ұлттар Лигасының мақұлдауымен, Ұлыбритания патшалығы Трансжорданиядағы тәуелсіз үкіметтің болуын мойындайды, бұл үкіметтің конституциялық болып, Ұлыбритания патшалығына осы аумаққа қатысты халықаралық міндеттемелерін орындауға мүмкіндік беретін келісімшарт арқылы орындалуын қамтамасыз етуі тиіс".

1927 жылы Ұлттар Лигасының Тұрақты Мандаттар Комиссиясының он бірінші сессиясында сэр Джон Э. Шаксбург Трансжорданияның мәртебесін былай қорытындылады:
"Трансжордания Палестинаның бөлігі емес, бірақ Палестина мандатының билігімен Ұлыбритания үкіметі басқаратын аумақтың бөлігі болып табылады. Ондағы ерекше шаралар, шын мәнінде, біздің арабтарға соғыс кезінде берген уәделеріміз туралы бұрынғы дауларға оралады, мен оны қайта жаңғыртуға ниетім жоқ. Мәселе мынада, біздің түсінігіміз бойынша, Иордан өзенінің шығысындағы ел – бірақ батысындағы емес – соғыс кезінде арабтардың тәуелсіздігін мойындауға және қолдауға уәде берген аумаққа жатады. Трансжордания Палестинадан мүлдем өзгеше жағдайда және онда арнайы шаралар қабылдау қажет деп есептелді."

1928 жылғы келісім

1928 жылы көптеген әкімшілік функциялар, соның ішінде Трансжордания үшін жоғары комиссар лауазымы құрылды. Ұлыбритания мен Әмірлік арасында 1928 жылғы 20 ақпанда жасалған келісім мандат статусын өзгерте қоймады. Ол Трансжорданияда тәуелсіз үкіметтің бар екенін мойындады және оның өкілеттіктерін анықтап, шектеді. Ратификация құжаттары 1929 жылғы 31 қазанда алмастырылды. 1928 жылы алғашқы Трансжордан шарты жасалғанға дейін Трансжордания британдық бақылауда қалды. Трансжордания формалды түрде тәуелсіз болды, бірақ британдықтар әскери қатысуын және сыртқы істерді бақылауын сақтап, Әмірлікке қатысты белгілі бір қаржылық бақылауды ұстады. Бұл Трансжорданияның толыққанды егеменді және тәуелсіз мемлекет болу талаптарына жауап бермеді, бұл сәтсіздік Трансжорданиялықтардың арасында шартына кеңінен наразылық тудырды. Олар шартының баптарын қарастыру және саяси әрекеттер жоспарын қабылдау үшін 1928 жылғы 25 шілдедегі ұлттық конференцияға (алғашқысы) жиналды. АҚШ Мемлекеттік департаментінің Халықаралық құқық жөніндегі жинағында көрсетілгендей, Ұлыбритания мен Әмірлік арасында 1928 жылғы 20 ақпанда жасалған келісім мандат статусын өзгерте қоймады, ол Трансжорданияда тәуелсіз үкіметтің бар екенін мойындады және оның өкілеттіктерін анықтап, шектеді. Ратификация құжаттары 1929 жылғы 31 қазанда алмастырылды.

1946 жылғы тәуелсіздік

1946 жылдың 17 қаңтарында Ұлыбританияның сыртқы істер министрі Эрнест Бевин Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясында сөйлеген сөзінде Ұлыбритания үкіметінің жақын арада Трансжорданияны толық тәуелсіз және егемен мемлекет ретінде құру үшін қадамдар жасау ниетін білдірді. 1946 жылдың 22 наурызында Ұлыбритания үкіметі мен Транс-Иордания әмірі Лондон келісіміне қол қойды. Бұл келісім екі елдің парламенттері ратификациялағаннан кейін Транс-Иорданияның толық тәуелсіздігін мойындау механизмі ретінде қарастырылды. Транс-Иорданияның тәуелсіздігі 1946 жылдың 18 сәуірінде Ұлттар Лигасының соңғы отырысында ресми түрде мойындалды. 1949 жылы елдің ресми атауы «Иорданияның Хашемит Корольдігі» деп өзгертілді. Патша Абдулла жаңа құрылған Біріккен Ұлттар Ұйымына мүшелікке үміткерлік білдірген кезде, Кеңес Одағы бұл елдің британдық бақылаудан «толық тәуелсіз» еместігіне сілтеме жасап, өтінішке вето қойды. Бұл 1948 жылдың наурыз айында Ұлыбританиямен жасалған жаңа келісімге әкелді, онда егемендікке қатысты барлық шектеулер алынып тасталды. Дегенмен, Иордания 1955 жылдың 14 желтоқсанына дейін Біріккен Ұлттар Ұйымының толыққанды мүшесі бола алмады. «Палестина мандаты туралы конвенция» деп те аталатын Англо-американдық келісім, АҚШ-қа мандатты тоқтату бойынша британдықтардың бір жақты әрекеттерін кейінге жылдыруға рұқсат берді. Сирия мен Ливанның тәуелсіздігін жариялауда «Сирия мен Ливанның тәуелсіздігі мен егемендігі мандат актісінен туындайтын құқықтық жағдайға әсер етпейді» делінген. Шындығында, бұл жағдайды 1924 жылғы 4 сәуірдегі франко-американдық конвенцияға қол қойған АҚШ үкіметінің келісімімен және Ұлттар Лигасы Кеңесінің келісімімен ғана өзгертуге болады. АҚШ Транс-Иорданияға қатысты мандаттың ресми тоқтатылуы Сирия мен Ливан үшін француз мандатын құру кезінде қабылданған бұрынғы тәжірибеге сәйкес болуы керек деген саясатты қабылдады. Бұл Транс-Иордания Біріккен Ұлттар Ұйымына толық тәуелсіз мемлекет ретінде қабылданған кезде мандаттың тоқтатылатынын білдірді. АҚШ Конгресінің мүшелері БҰҰ-дағы АҚШ өкіліне Палестинаның болашақ мәртебесі анықталғанға дейін Транс-Иорданияның мәртебесін халықаралық жазылымда белгілеуді кейінге қалдыруды ұсынуға нұсқау беруді талап ететін резолюциялар енгізді. АҚШ Мемлекеттік департаменті сондай-ақ Рабби Уайз бен Сильверден Транс-Иорданияның тәуелсіздігіне қарсы заңдық аргументтер алды. 1947 жылғы Пентагон конференциясында АҚШ Ұлыбританияға Біріккен Ұлттар Ұйымының Палестина мәселесі бойынша шешімін күтіп, Транс-Иорданияны мойындаудан бас тартатынын мәлімдеді. Транс-Иордания 1946 жылдың 26 маусымында Біріккен Ұлттар Ұйымына мүшелікке өтініш білдірді. Польша өкілі Транс-Иорданияның тәуелсіздігіне қарсы емес екенін, бірақ Ұлттар Лигасының Кодексінде көзделген заңдық процедуралар орындалмағандықтан өтінішті бір жылға кейінге қалдыруды сұрады. Британдық өкіл Ұлттар Лигасы Транс-Иорданиядағы мандатты тоқтатуға келісім бергенін мәлімдеді. Бұл мәселе бойынша дауыс беру кезінде Транс-Иорданияның өтініші қажетті дауыс санын жинады, бірақ дипломатиялық қарым-қатынасы жоқ елдердің мүшелігін мақұлдамайтын Кеңес Одағы вето қойды. Бұл мәселе және Ирландия, Португалия, Австрия, Финляндия және Италияның мүшелігіне байланысты ветолар салдарынан туындаған ұқсас мәселелерді шешуге бірнеше жыл және көптеген дауыс қажет болды.

On 17 January 1946, Ernest Bevin, the British Foreign Secretary, announced in a speech at the General Assembly of the United Nations that the British Government intended to take steps in the near future to establish Transjordan as a fully independent and sovereign state. The Treaty of London was signed by the British Government and the Emir of Transjordan on 22 March 1946 as a mechanism to recognise the full independence of Transjordan upon ratification by both countries parliaments. Transjordan's impending independence was recognized on 18 April 1946 by the League of Nations during the last meeting of that organization. In 1949 the country's official name was changed to the "Hashemite Kingdom of Jordan". When King Abdullah applied for membership in the newly formed United Nations, his request was vetoed by the Soviet Union, citing that the nation was not "fully independent" of British control. This resulted in another treaty in March 1948 with Britain in which all restrictions on sovereignty were removed. Despite this, Jordan was not a full member of the United Nations until 14 December 1955. The Anglo American treaty, also known as the Palestine Mandate Convention, permitted the US to delay any unilateral British action to terminate the mandate. The earlier proclamation of the independence of Syria and Lebanon had said "the independence and sovereignty of Syria and Lebanon will not affect the juridical situation as it results from the Mandate Act. Indeed, this situation could be changed only with the agreement of the Council of the League of Nations, with the consent of the Government of the United States, a signatory of the Franco American Convention of 4 April 1924". The U. S. adopted the policy that formal termination of the mandate with respect to Transjordan would follow the earlier precedent established by the French Mandate for Syria and the Lebanon. That meant termination would generally be recognized upon the admission of Transjordan into the United Nations as a fully independent country. Members of the U. S. Congress introduced resolutions demanding that the U. S. Representative to the United Nations be instructed to seek postponement of any international determination of the status of Transjordan until the future status of Palestine as a whole was determined. The U. S. State Department also received a legal argument from Rabbis Wise and Silver objecting to the independence of Transjordan. At the 1947 Pentagon Conference, the U. S. advised Great Britain it was withholding recognition of Transjordan pending a decision on the Palestine question by the United Nations. Transjordan applied for membership of the United Nations on 26 June 1946. The Polish representative said that he did not object to the independence of Transjordan, but requested that the application be postponed for a year on the grounds that legal procedures required by the Covenant of the League of Nations had not been carried out. The British representative responded that the League of Nations had already approved the termination of the mandate in Transjordan. When the issue was voted on, Transjordan's application achieved the required total number of votes, but was vetoed by the Soviet Union which did not approve membership of any countries with which it did not have diplomatic relations. This problem and similar problems caused by vetoes of the memberships of Ireland, Portugal, Austria, Finland and Italy took several years and many votes to solve.