Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1920–1936 жылдар аралығындағы мемлекет, Сириядағы француз мандатының бұрынғы мемлекеті.
the 1920–1936 state
Former state in the French Mandate of Syria
Алауит мемлекеті (دولة جبل العلويين, ; ), ресми түрде Алауиттер аумағы деп аталды. 1922 жылы Сирия Федерациясына қосылғанға дейін, ол бастапқыда жергілікті басымдылыққа ие болған Алауиттерден құрылған. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, қазіргі Сирияның жағалауындағы француз мандатының аумағы болды. Ұлттар Лигасының француз мандаты 1920 жылдан 1946 жылға дейін жалғасты. Француздар Мандат кезеңінің басында "Нүсейри" орнына "Алауит" терминін қолдануды жақтады, ол Алауит дінінің жатқышын білдірді. 1920 жылы француздар "Алауит аумағы" деп атаған аймақта көптеген Алауиттер тұрды.
The Alawite State (دولة جبل العلويين, ; ), officially named the Territory of the Alawites , after the locally dominant Alawites from its inception until its integration to the Syrian Federation in 1922, was a French mandate territory on the coast of present day Syria after World War I. The French Mandate from the League of Nations lasted from 1920 to 1946. The use of "Alawite", instead of "Nusayri", was advocated by the French early in the Mandate period and referred to a member of the Alawite faith. In 1920, the French named "Alawite Territory" was home to a large population of Alawites.
География
Бұл аймақ жағалау және таулы, көбінесе ауылдық, әртүрлі халықтарға мекен етеді. Француз мандаты кезінде қоғам дін және географиялық жағдайлар бойынша бөлінген еді; жер иелері отбасылары мен Латакия портының 80 пайызы сүннит мұсылмандарынан тұрды. Шамамен 12 пайызы Османдық Ирактан көшіп келген Фейли тайпасының шиит күрдтері болды. Провинция халқының 90 пайыздан астамы ауылда тұрды, ал 82 пайызы алавиттер еді. Алавит мемлекеті оңтүстікте Үлкен Ливанмен, ал солтүстікте Александретта санджағымен шектесті, онда алавиттер халықтың көп бөлігін құрады. Батысында – Шығыс Жерорта теңізі орналасқан. Сириямен шығыс шекарасы шамамен Ан-Нусейрия таулары мен Оронт өзені бойымен солтүстіктен оңтүстікке қарай жүрді. Қазіргі Латакия және Тартус облыстары шамамен Алавит мемлекетінің аумағын қамтиды. Екеуінде де алавиттер көпшілікті құрайды; қазіргі Аль-Суқайлабия, Масяф, Талқалах және Джиср аш-Шугур аудандарының бір бөлігі де бұл мемлекетке кірген.
The region is coastal and mountainous, home to a predominantly rural, heterogeneous population. During the French Mandate period, the society was divided by religion and geography; the landowning families and 80 percent of the population of the port city of Latakia were Sunni Muslim. About 12 percent were Shia Kurds from the Feyli tribe who had migrated from Ottoman Iraq. More than 90 percent of the province's population was rural, and 82 percent were Alawites. The Alawite State bordered Greater Lebanon on the south; the northern border was with the Sanjak of Alexandretta, where Alawites made up a large portion of the population. To the west was the Eastern Mediterranean. The eastern border with Syria ran roughly along the An Nusayriyah Mountains and the Orontes River from north to south. The modern Latakia and Tartus Governorates roughly encompass the Alawite State. Both have majority Alawite populations; parts of modern day Al Suqaylabiyah, Masyaf, Talkalakh and Jisr ash Shugur Districts also belonged to the state.
1918-1920 жылдар
Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Осман империясының жеңілісі мен құлдырауы, 30 қазан 1918 жылы қол қойылған Мудрос келісімі нәтижесінде, ыдырап бара жатқан империяның провинцияларын бақылау үшін күрес басталды. 1918 жылдан бастап Франция Ливан және Сирияны басып алды, олар Әмір Фейсал I басшылығында болды. Сирия Араб Корольдігіне бастапқыда британдықтар қолдау көрсетті, француздың наразылығына қарамастан.
The defeat and collapse of the Ottoman Empire at the end of World War I, with the Armistice of Mudros signed on 30 October 1918, brought on a scramble for control of the disintegrating empire's provinces. As of 1918, France occupied Lebanon and Syria, which was under the leadership of the Emir Faisal I. The Arab Kingdom of Syria was initially supported by the British, despite French protests.
1925-27: Ұлы сириялық көтеріліс
1925 жылдың 1 қаңтарында Дамаск және Алеппо мемлекеттерінің француздық бірігуінен Сирия мемлекеті құрылды. Ливан және Алави мемлекеті кірмеді. Түрік Тәуелсіздік соғысынан (1919–1921) шабыттанған Ұлы Сирия көтерілісі Джабал әл-Друз ауылдық аймағында басталды. Сұлтан әл-Атраш басқарған друздар көтерілісі 1925 жылдың шілдесінен 1927 жылдың маусымына дейін жалғасты. Бұл француз билігінің бес жылдығына қарсы, французға қарсы және империалистік жауап болды.
2 қыркүйек 1920 – 1921: полковник Мари Жозеф Эмиль Ниегер (т. 1874; ө. 1951)
1921–1922: Гастон Анри Густав Биллотт (т. 1875; ө. 1940)
1922–1925: Леон Анри Шарль Кайла (т. 1881; ө. 1965)
1925 – 5 желтоқсан 1936: Эрнест Мари Губерт Шоффлер (т. 1877; ө. 1952)
On 1 January 1925, the State of Syria was born from a French merger of the States of Damascus and Aleppo. Lebanon and the Alawi State were not included. Perhaps inspired by the Turkish War of Independence (1919–1921), the Great Syrian Revolt began in the countryside of Jabal al Druze. Led by Sultan al Atrash as a Druze uprising, Lasting from July 1925 to June 1927, it was an anti French, anti imperialist response to five years of French rule;
2 September 1920 – 1921: Colonel Marie Joseph Émile Niéger (b. 1874; d. 1951)
1921–1922: Gaston Henri Gustave Billotte (b. 1875; d. 1940)
1922–1925: Léon Henri Charles Cayla (b. 1881; d. 1965)
1925 – 5 December 1936: Ernest Marie Hubert Schoeffler (b. 1877; d. 1952)
Суннит жер иелері, негізінен провинция қалаларында тұратын, Сирияның біртүтастығын қолдады; алайда, француздар ауылдық алавит қауымдастықтарының қолдауын алды, оларға олар қамқорлық жасады. Аймақта алавиттердің сепаратистік көңілі болды, бірақ олардың саяси көзқарастары біртұтас дауысқа біріктірілмеді. Бұл алавиттердің көпшілігінің шаруалар мәртебесіне байланысты болды, "Латакия мен Хамада тұратын, негізінен суннит жер иелері тарапынан пайдаланылды". Иорданияның королі Абдулла II бұл жағдайды қақтығыстағы "нашар жағдай" деп атады, домино әсерінен қорқып, елдің діни топтар бойынша бөлінуіне және оның аймақтық салдарына қатысты.
The Sunni landowners, primarily living in the province's cities, were supporters of Syrian unity; however, the French were supported by the rural Alawite communities to whom they catered. There was a great deal of Alawite separatist sentiment in the region, but their political views could not be coordinated into a unified voice. This was attributed to the peasant status of most Alawites, "exploited by a predominantly Sunni landowning class resident in Latakia and Hama". King Abdullah II of Jordan called it the "worst case" scenario in the conflict, fearing a domino effect: fragmentation of the country along sectarian lines, with region wide consequences.