Қаржылық қайтасақтандыру: тәуекелді басқару және капиталды толықтыру құралы
Financial reinsurance
Қаржылық қайтасақтандыру (fin re) – тәуекелді емес, капиталды басқаруға бағытталған қайтасақтандыру түрі. Сақтандыру компанияларының табысын теңдестіруге көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қаржылық қайтасақтандыру (немесе қаржылай қайтасақтандыру) – тәуекелді беруден гөрі капиталды басқаруға басымдық беретін қайтасақтандыру түрі. Сақтандыру индустриясының өмірден өзге сақтандыру сегментінде осы мәмілелер жиі шекті қайтасақтандыру деп аталады. Сақтандыру компаниясын басқарудың ерекше қиындықтарының бірі – оның қаржылық нәтижелері, демек, табыстылығы жылдан жылға тұрақсыз болуы мүмкін. Сақтандыру компаниялары көбінесе тұрақты нәтижелерді қамтамасыз етуге ұмтылады, сондықтан олар осы жылғы пайданы келесі жылғы мүмкін шығындарды өтеу үшін жинақтауға (қаржылық есеп беруге қатысты қолданылатын стандарттар шегінде) бейім болуы мүмкін. Қаржылық қайтасақтандыру – сақтандыру компанияларының нәтижелерін «тегістеуге» мүмкіндік беретін құралдардың бірі. Өмірден өзге сақтандырушы үшін таза «қаржылық қайтасақтандыру» шарты әдетте бірнеше жылға жасалады, осы кезеңде сыйлықақыны қайтасақтандырушы ұстап, инвестициялайды. Ол қайтасақтандырушы компанияға алдын ала белгіленген пайда маржасын алып тастағаннан кейін, кезең аяқталғанда немесе қайтасақтандырушы компания шығынға ұшырағанда қайтарылады. Сондықтан «қаржылық қайтасақтандыру» дәстүрлі қайтасақтандырудан өзгеше, себебі сыйлықақының көп бөлігі шығын болсын болмасын қайтарылады: тәуекел көшудің аз немесе мүлдем болмауы мүмкін. Өмірді сақтандыру сегментінде қаржылық қайтасақтандыру көбінесе қайтасақтандырушының өмірді сақтандыру компаниясына қаржы беру құралы ретінде қолданылады, бұл несиеге ұқсас, бірақ қайтасақтандырушы қаржылық қайтасақтандыру шарты бойынша қайтасақтандырылған бизнес портфелі бойынша белгілі бір тәуекелді қабылдайды. Қаржылық қайтасақтандыруды өтеу әдетте қайтасақтандырылған бизнестің табыстылығымен байланысты, сондықтан әдетте бірнеше жылға созылады. Қаржылық қайтасақтандыру қарапайым несиеге қарағанда артықшылыққа ие, себебі өтеу қайтасақтандырылған бизнестің болашақ табысты жұмыс істеуіне байланысты, сондықтан кейбір заңнамаларда оны жарияланған төлемқабілеттілік туралы есеп беру үшін міндеттеме ретінде көрсетудің қажеті жоқ.
Financial reinsurance (or fin re) is a form of reinsurance which is focused more on capital management than on risk transfer. In the non life insurance segment of the insurance industry this class of transactions is often referred to as finite reinsurance. One of the particular difficulties of running an insurance company is that its financial results and hence its profitability tend to be uneven from one year to the next. Since insurance companies generally want to produce consistent results, they may be attracted to ways of hoarding this year's profit to pay for next year's possible losses (within the constraints of the applicable standards for financial reporting). Financial reinsurance is one means by which insurance companies can "smooth" their results. A pure 'fin re' contract for a non life insurer tends to cover a multi year period, during which the premium is held and invested by the reinsurer. It is returned to the ceding company minus a pre determined profit margin for the reinsurer either when the period has elapsed, or when the ceding company suffers a loss. 'Fin re' therefore differs from conventional reinsurance because most of the premium is returned whether there is a loss or not: little or no risk transfer has taken place. In the life insurance segment, fin re is more usually used as a way for the reinsurer to provide financing to a life insurance company, much like a loan except that the reinsurer accepts some risk on the portfolio of business reinsured under the fin re contract. Repayment of the fin re is usually linked to the profit profile of the business reinsured and therefore typically takes a number of years. Fin re is used in preference to a plain loan because repayment is conditional on the future profitable performance of the business reinsured such that, in some regimes, it does not need to be recognised as a liability for published solvency reporting.
Тарих
"Fin re" кем дегенде 1960 жылдардан бері қолданылып келеді, ол кезде Ллойд синдикаттары сол кезде "roll over" деп аталған көп жылдық келісімшарттар үшін қайтасақтандыру сыйлықақысы ретінде шетелге ақша жібере бастады. Бұл келісімдер заңды болып, Ұлыбританияның салық органдарымен келісілген. Бірақ, бірнеше жыл өткен соң олардың беделі түсті, себебі олардың салықтан қашуға бағытталған ниеттері анық болды, сондай-ақ шетелдегі қаражаттың жымқырылған немесе қарақылдықпен ұрланған бірнеше жағдайлары тіркелді. Соңғы кезде Австралиядағы HIH сақтандыру компаниялар тобының банкротқа ұшырауы, олардың банкротқа түсуге дейін бірнеше жыл бойы күмәнді операциялар жүргізгенін көрсетті. 2006 жылдың маусымынан бастап General Re және басқа да компаниялар HIH таратушысы тарапынан алаяқтық әрекеттерге қатысты сотқа берілді. Өмір сақтандыру саласында "fin re" Еуропада кеңінен қолданылып келеді.
'Fin re' has been around since at least the 1960s, when Lloyd's syndicates started sending money overseas as reinsurance premium for what were then called 'roll overs' multi year contracts with specially established vehicles in tax light jurisdictions such as the Cayman Islands. These deals were legal and approved by the UK tax authorities. However they fell into disrepute after some years, partly because their tax avoiding motivation became obvious, and partly because of a few cases where the overseas funds were siphoned off or simply stolen. More recently, the high profile bankruptcy of the HIH group of insurance companies in Australia revealed that highly questionable transactions had been propping up the balance sheet for some years prior to failure. As of June 2006, General Re and others are being sued by the HIH liquidator in connection with the fraudulent practices. In the life segment, fin re has been widely used in Europe.
Регулятордың көзқарасы
Өмірді сақтандырушының қаржылық жағдайына қарағанда, компанияның активтері мен міндеттемелері өлшеніп бағаланады. Осы айырмашылық компанияның "бос активтері" деп аталады. Міндеттемелерге шаққанда бос активтердің көбірек болуы компанияның "төлем қабілеттілігін" арттырады. Активтер мен міндеттемелерді өлшеудің әртүрлі жолдары бар, бұл кім қарап тұрғанына байланысты. Сақтандыру компанияларының сақтандырушылар алдындағы міндеттемелерін орындау қабілетін қамтамасыз етуге мүдделі реттеуші, әдетте, активтерді төмен бағалап, міндеттемелерді жоғары бағалайды. Осы консервативті көзқарас тұрғысынан қарағанда, болашақ пайданы назарға алмау қадамдарының бірі болып табылады. Бір жағынан, бұл түсінікті – болашақ пайданы күту ақылға қонымсыз. Екінші жағынан, полистердің барлық портфелі үшін, кейбіреулері тоқтатылса да, статистикалық тұрғыдан алғанда, компанияның болашақ пайдасына үлес қосу үшін белгілі бір саны әлі де сақталады. Сондықтан болашақ пайданы қабылдауға болмайтын актив деп қарастыруға болады – яғни, (регулятордың пікірінше) ескеруге болмайтын актив. (Қазіргі дамулар, әсіресе Еуропадағы Solvency 2, төлем қабілеттілігін бағалауды нарықтық құнмен бағаланған активтер мен міндеттемелерге негіздейді, осылайша болашақ пайдаға белгілі бір құн қосады. Solvency 2 банктердің "Тәуекел құнына" (Value at Risk) көбірек ұқсайды.)
When looking at the financial position of a Life insurer, the company's assets and liabilities are measured. The difference is called the 'free assets' of the company. The greater the free assets relative to the liabilities, the more 'solvent' the company is deemed to be. There are different ways of measuring assets and liabilities it depends on who is looking. The regulator, who is interested in ensuring that insurance companies remain solvent so that they can meet their liabilities to policyholders, tends to underestimate assets and overestimate liabilities. In taking this conservative perspective, one of the steps taken is to effectively ignore future profits. On the one hand this makes sense it's not prudent to anticipate future profits. On the other hand, for an entire portfolio of policies, although some may lapse statistically we can rely on a number to still be around to contribute to the company's future profits. Future profits can thus be seen to be an inadmissible asset an asset which may not (from the regulator's point of view, anyway) be taken into account. (Current developments, particularly Solvency 2 in Europe, will likely base solvency tests on marked to market assets and liabilities, thereby including some value for future profits. Solvency 2 looks more like banks' Value at risk.)
Банкирдің көзқарасы
Егер банк сақтандырушыға несие берсе, сақтандырушының активтері несие сомасына артады, бірақ олардың міндеттемелері сол сомаға плюс пайызбен (қосымша міндеттемелермен) артады, себебі олар осы ақшаны банкке қайтарып беруге міндетті. Активтер мен міндеттемелер бірдей көлемде өскендіктен, еркін активтер өзгеріссіз қалады. Бұл әдетте дұрыс, бірақ қаржылық қайтасақтандыру осыны көздемейді. Алайда, дефляция болған жағдайда міндеттемелер, активтер және еркін активтер нақты құны бойынша артады. Осылайша, дефляция балансты кеңейтеді.
If a bank were to give the insurer a loan, the insurer's assets would increase by the amount of the loan, but their liabilities would increase by the same amount plus interest (extra liabilities) because they owe that money back to the bank. With both assets and liabilities increasing by the same amount, the free assets remain unchanged. This is generally a sensible thing, but it's not what financial reinsurance is aiming for. However, if there is deflation, the liabilities, assets and free assets increase in real value. Thus, deflation expands balance sheets.
Қайта сақтандырушының көзқарасы
Қаржылық қайтасақтандыру шартын жасау кезінде қайтасақтандырушы капитал ұсынады (мұны істеудің бірнеше тәсілі бар, олар төменде талқыланады). Оның орнына сақтандырушы осы капиталды уақыт өте келе қайтарып береді. Мұндағы басты мәселе – қайта сақтандырылған бизнес блогынан түсетін артық табыс есебінен ғана төлемдер жүзеге асырылуын қамтамасыз ету. Осы артық табыс шектеуінің артықшылығы нормативтік есептемелерде болашақ пайдаға ешқандай құн қойылмайды, яғни қайтасақтандырушыға төлеу міндеттемесі нөлдік деп есептелетін төлемдер тізбегі арқылы жасалады. Соның салдарынан активтер (қаржыландырудан) көбейеді, бірақ міндеттемелер өспейді. Яғни, қаржылық қайтасақтандыру компанияның бос активтерін арттырады.
In setting up a financial reinsurance treaty, the reinsurer will provide capital (there are a number of ways of doing this, discussed below). In return, the insurer will pay the capital back over time. The key here is to ensure that repayments only come out of surplus emerging from the reinsured block of business. The benefit of this surplus limitation comes from the fact that in the regulatory accounts there is no value ascribed to future profits which means the liability to repay the reinsurer is made from a series of payments which are deemed to be zero. The impact is that there is an increase in assets (from the financing), but no increase in liabilities. In other words, financial reinsurance increases the company's free assets.
Есепке алудың әртүрлі жүйелері
Қаржылық қайтасақтандыру, әдетте, компанияның төлем қабілеттілігін дұрыс бағалауға мүмкіндік бермейтін бұрмаланған балансты түзету мақсатымен нормативтік балансқа әсер етуге бағытталған. Көптеген қаржылық қайтасақтандыру операциялары, әсіресе өмірді сақтандыру компаниялары үшін, GAAP есептеріне және акционерлерге көрсетілетін пайдаға аз әсер етеді. 2004-2006 жылдар аралығында бірқатар қаржылық немесе шекті қайтасақтандыру операциялары, әсіресе Нью-Йорк Бас прокуроры Элиот Спитцердің назарына ілікті, себебі олардың басты мақсаты тәуекелді беруден гөрі есептің көрсетілуін бұрмалау және басқару болып табылды. Атап айтқанда, AIG және General Re арасындағы, бірінші компанияның резервтерін нығайтуға бағытталған операция, жеткіліксіз тәуекелді беруге байланысты анықталды, және бұл тексеру екі компанияның басшылығында өзгерістерге әкелді. Бухгалтерлер, реттеушілер және басқа да мүдделі тараптар мұндай операцияларды бағалау үшін әртүрлі тесттер ұсынды.
Financial reinsurance is generally intended to impact the regulatory balance sheet on the premise that that balance sheet provides a distorted view of a company's solvency otherwise. Many financial reinsurance transactions, particularly for life insurers, have little impact on GAAP accounts and shareholder reported profits. Over the 2004 2006 period a number of financial or finite reinsurance transactions attracted regulatory scrutiny, notably from New York Attorney General Eliot Spitzer, due to the concern that their primary result was to distort and manage accounting presentation rather than to transfer risk. In particular, a transaction between AIG and General Re through which the former buttressed its reserves was identified as transferring insufficient risk, and this review led to management changes at both companies. Accountants, regulators and other constituencies proposed a variety of tests for such transactions.