Кіріспе

Жұмысшылардың жұмыс берушілері жасаған өмірді сақтандыру полистері. Корпоративтік меншіктегі өмірді сақтандыру (COLI) – бұл жұмыс берушіге тиесілі қызметкерлердің өмірін сақтандыру, оның сыйлықақысы жұмыс берушіге немесе тікелей қызметкердің отбасына төленеді. Бұл практиканың басқа атаулары – «үй шаруасының сақтандыруы» және «өлген шаруалардың сақтандыруы». Егер жұмыс беруші банк болса, сақтандыру банк меншігіндегі өмірді сақтандыру (BOLI) деп аталады. COLI бастапқыда компаниялар негізгі қызметкерлер мен басшылардың өмірін сақтандыру үшін сатып алып, күтпеген өлімге байланысты қаржылық шығындардан сақтану, қажетті немесе жоғары білікті персоналды іздеу және оқыту тәуекелін азайту, немесе меншік иесінің қайтысы кезінде акцияларды сатып алу міндеттемелерін қаржыландыру мақсатында қолданылды. Бұл қолданыс әдетте «кілттік тұлға» сақтандыруы деп аталады. Бұл мақалада тек АҚШ-тағы тәжірибе мен саясат туралы айтылса да, кілттік тұлға сақтандыруы басқа елдерде де қолданылады. Көбінесе 1990 жылдары кейбір компаниялар жалпы жұмысқа қабылдау шарттарының бір бөлігі ретінде көптеген қызметкерлерді сақтандыруға белсенді түрде кірісті. Жұмысқа қабылдау процесінде қызметкерлер өмір, денсаулық және әлеуметтік сақтандыру туралы келісімдерге, немесе сақтандыруға өтініштерге қолы қояды. Сонымен қатар, 1984 жылға дейін өмірді сақтандыру бойынша белгілі бір сыйлықақылар есепке алынып, шегерілетін болды. Бүгінгі күні де COLI жоспары бойынша қайтыс болған кездегі төлемдер қызметкердің отбасына тікелей төленсе, сыйлықақы төлейтін компания оларды корпоративтік пайда мен табыстан шегеруге құқылы. Бүгінде COLI көбінесе фирманың жоғары басшылары үшін қолданылады, бірақ жалпы қызметкерлерге қолдану да кейде кездеседі.

АҚШ Салық заңдарының тарихы

Ішкі кіріс кодексіне (IRC) сәйкес, сақтандырылғанның қайтысынан туындаған өмірді сақтандыру төлемдері, әдетте, иесінің салық салынатын табысынан шығарылады. Өлім төлемдерінің салықтан босатылуына байланысты, IRC жеке қызметкер мен оның отбасы емес, егер сыйлықақы төлеуші өлім төлемінің иесі болса, өмірді сақтандыру үшін төленген сыйлықақыны шегеруге тыйым салады. Сонымен қатар, сақтандыру компанияларынан алынған, полис құнымен қамтамасыз етілген несиелер табыс емес, ал сақтандыру компаниясы полис құнына жатқызылған (ішкі жинақтау деп аталатын) сомалар қазіргі уақытта салық салына қоймайды (егер бұл сомалар сақтандырылғанның қайтысынан кейін төленетін өлім төлемінің бір бөлігі ретінде таралмаса, салық салудан толығымен құтылуы мүмкін).

1950 жылдар: Левериджді сақтандыру

Қарыздар бойынша төленген сыйақы тарихи түрде шегерімге жататын (бірақ "жеке" сыйақының шегерімі 1986 жылы көбінесе жойылды), ал 1950 жылдары "қарыздық сақтандыру" операциясының бір түрі сатылымға түсе бастады, ол сақтандыру иесіне, тиімді түрде, сақтандыру үшін төлеу құнын шегеруге мүмкіндік берді: (1) ақшалай құндылықты қалыптастыру үшін үлкен сыйлықақы төлеу, (2) ақшалай құндылыққа қарсы "қарыз алу" арқылы үлкен сыйлықақыны алу және (3) сақтандырушыға шегерімге жататын "сыйақыны" қайтару, бұл өз кезегінде сақтандыру полисі бойынша салықтан кейінге қалдырылатын табыс ретінде есептеледі, ол сақтандырушының полис құнына қатысты заңды шығындарын (сақтандыру құны үшін төлемдер және т.б.) қаржыландыруға мүмкіндік береді. Ішкі кірістер қызметі (IRS) Жоғарғы Соттың Knetsch v. United States (1960) ісі арқылы осы сияқты келісімдердің заңдылығын күдік тудыруда алғашқы табысқа жетті, олардың пікірінше, бұл заңды қарыз және шегерімге жарамды сыйақыны құрайды. Алайда, кейінгі сот процестеріндегі жеңілістер және IRC-ге енгізілген өзгерістер олардың позициясын әлсіретті, сақтандыру сыйлықақыларын төлеу үшін салықтан шегерілетін қарыз алуға рұқсат бергендей көрінді, егер мұндай қарыз полистің алғашқы жеті жылдық сыйлықақысының үштен аспаса ("4-тен 7-ге" тесті).

1980 жылдар: Салықтық паналар

IRC-тің тағы бір түзетуі кез келген сақтандырылған тұлғаға қатысты қарыз алуға болатын (сондай-ақ, шегерімге жататын пайыздық төлемдерді тудыратын) соманы 50 000 долларға дейін шектеді. 1980 жылдары 4/7 тестісі қызметкерлер мен акционерлерге сақтандыру үшін, мысалы, шегерімді негізде төлеуге тырысқан кәсіпорындар тарапынан пайдаланылғанымен, 1986 жылы енгізілген 50 000 АҚШ доллары шегі / сақтандырылған тұлғаға, кең ауқымды кредиттік COLI операцияларының құрылуына әкелді. Яғни, жұмыс беруші жүздеген немесе мыңдаған (көбінесе төменгі деңгейдегі) қызметкерлерге өмірді сақтандыру полисін сатып алатын, бұл операцияға қатысудың нақты құнынан асып түсетін пайыздық шегерімдер арқылы салық үнемдеуін қамтамасыз ететін. Бұл операциялар салық органы тарапынан «салықтан жалтару схемалары» деп танылды. Типик кең ауқымды кредиттік COLI операциясында, корпоративтік жұмыс беруші төменгі деңгейдегі қызметкерлердің көпшілігіне полистер сатып алады, кейде қызметкерлердің білімі немесе келісімінсіз. Сақтандырылған қызметкер қайтыс болған жағдайда, компания өтемақы алады, ал қызметкердің отбасы көбінесе кірістің аз бөлігін немесе ештеңе алмайды. Мұндай полистер қызметкер жұмыстан кеткен немесе зейнетке шыққаннан кейін де қолданыста болуы мүмкін.