Кіріспе
Жұмысшылардың жұмыс берушілері жасаған өмірді сақтандыру полистері. Корпоративтік меншіктегі өмірді сақтандыру (COLI) – бұл жұмыс берушіге тиесілі қызметкерлердің өмірін сақтандыру, оның сыйлықақысы жұмыс берушіге немесе тікелей қызметкердің отбасына төленеді. Бұл практиканың басқа атаулары – «үй шаруасының сақтандыруы» және «өлген шаруалардың сақтандыруы». Егер жұмыс беруші банк болса, сақтандыру банк меншігіндегі өмірді сақтандыру (BOLI) деп аталады. COLI бастапқыда компаниялар негізгі қызметкерлер мен басшылардың өмірін сақтандыру үшін сатып алып, күтпеген өлімге байланысты қаржылық шығындардан сақтану, қажетті немесе жоғары білікті персоналды іздеу және оқыту тәуекелін азайту, немесе меншік иесінің қайтысы кезінде акцияларды сатып алу міндеттемелерін қаржыландыру мақсатында қолданылды. Бұл қолданыс әдетте «кілттік тұлға» сақтандыруы деп аталады. Бұл мақалада тек АҚШ-тағы тәжірибе мен саясат туралы айтылса да, кілттік тұлға сақтандыруы басқа елдерде де қолданылады. Көбінесе 1990 жылдары кейбір компаниялар жалпы жұмысқа қабылдау шарттарының бір бөлігі ретінде көптеген қызметкерлерді сақтандыруға белсенді түрде кірісті. Жұмысқа қабылдау процесінде қызметкерлер өмір, денсаулық және әлеуметтік сақтандыру туралы келісімдерге, немесе сақтандыруға өтініштерге қолы қояды. Сонымен қатар, 1984 жылға дейін өмірді сақтандыру бойынша белгілі бір сыйлықақылар есепке алынып, шегерілетін болды. Бүгінгі күні де COLI жоспары бойынша қайтыс болған кездегі төлемдер қызметкердің отбасына тікелей төленсе, сыйлықақы төлейтін компания оларды корпоративтік пайда мен табыстан шегеруге құқылы. Бүгінде COLI көбінесе фирманың жоғары басшылары үшін қолданылады, бірақ жалпы қызметкерлерге қолдану да кейде кездеседі.
Corporate owned life insurance (COLI), is life insurance on employees' lives that is owned by the employer, with benefits payable either to the employer or directly to the employee's families. Other names for the practice include janitor's insurance and dead peasants insurance. When the employer is a bank, the insurance is known as a bank owned life insurance (BOLI). COLI was originally purchased on the lives of key employees and executives by a company to hedge against the financial cost of losing key employees to unexpected death, the risk of recruiting and training replacements of necessary or highly trained personnel, or to fund corporate obligations to redeem stock upon the death of an owner. This use is commonly known as "key man" or "key person" insurance. Although this article refers only to practice and policy in the United States, key person insurance is used in other countries as well. Primarily in the 1990s, some companies aggressively insured a broad base of employees, as part of general hiring requirements. During the hiring process, employees sign many documents, including life, health and welfare coverage agreements or applications for insurance. Additionally, up until 1984, certain premiums for life insurance were leveraged and deducted. Even today, when a COLI plan's death benefits are paid to an employee's family directly, the company paying the premiums can deduct them from corporate profits and earnings. Today, COLI is most common for senior executives of a firm, but its use for general employees is still sometimes practiced.
АҚШ Салық заңдарының тарихы
Ішкі кіріс кодексіне (IRC) сәйкес, сақтандырылғанның қайтысынан туындаған өмірді сақтандыру төлемдері, әдетте, иесінің салық салынатын табысынан шығарылады. Өлім төлемдерінің салықтан босатылуына байланысты, IRC жеке қызметкер мен оның отбасы емес, егер сыйлықақы төлеуші өлім төлемінің иесі болса, өмірді сақтандыру үшін төленген сыйлықақыны шегеруге тыйым салады. Сонымен қатар, сақтандыру компанияларынан алынған, полис құнымен қамтамасыз етілген несиелер табыс емес, ал сақтандыру компаниясы полис құнына жатқызылған (ішкі жинақтау деп аталатын) сомалар қазіргі уақытта салық салына қоймайды (егер бұл сомалар сақтандырылғанның қайтысынан кейін төленетін өлім төлемінің бір бөлігі ретінде таралмаса, салық салудан толығымен құтылуы мүмкін).
1950 жылдар: Левериджді сақтандыру
Қарыздар бойынша төленген сыйақы тарихи түрде шегерімге жататын (бірақ "жеке" сыйақының шегерімі 1986 жылы көбінесе жойылды), ал 1950 жылдары "қарыздық сақтандыру" операциясының бір түрі сатылымға түсе бастады, ол сақтандыру иесіне, тиімді түрде, сақтандыру үшін төлеу құнын шегеруге мүмкіндік берді: (1) ақшалай құндылықты қалыптастыру үшін үлкен сыйлықақы төлеу, (2) ақшалай құндылыққа қарсы "қарыз алу" арқылы үлкен сыйлықақыны алу және (3) сақтандырушыға шегерімге жататын "сыйақыны" қайтару, бұл өз кезегінде сақтандыру полисі бойынша салықтан кейінге қалдырылатын табыс ретінде есептеледі, ол сақтандырушының полис құнына қатысты заңды шығындарын (сақтандыру құны үшін төлемдер және т.б.) қаржыландыруға мүмкіндік береді. Ішкі кірістер қызметі (IRS) Жоғарғы Соттың Knetsch v. United States (1960) ісі арқылы осы сияқты келісімдердің заңдылығын күдік тудыруда алғашқы табысқа жетті, олардың пікірінше, бұл заңды қарыз және шегерімге жарамды сыйақыны құрайды. Алайда, кейінгі сот процестеріндегі жеңілістер және IRC-ге енгізілген өзгерістер олардың позициясын әлсіретті, сақтандыру сыйлықақыларын төлеу үшін салықтан шегерілетін қарыз алуға рұқсат бергендей көрінді, егер мұндай қарыз полистің алғашқы жеті жылдық сыйлықақысының үштен аспаса ("4-тен 7-ге" тесті).
1980 жылдар: Салықтық паналар
IRC-тің тағы бір түзетуі кез келген сақтандырылған тұлғаға қатысты қарыз алуға болатын (сондай-ақ, шегерімге жататын пайыздық төлемдерді тудыратын) соманы 50 000 долларға дейін шектеді. 1980 жылдары 4/7 тестісі қызметкерлер мен акционерлерге сақтандыру үшін, мысалы, шегерімді негізде төлеуге тырысқан кәсіпорындар тарапынан пайдаланылғанымен, 1986 жылы енгізілген 50 000 АҚШ доллары шегі / сақтандырылған тұлғаға, кең ауқымды кредиттік COLI операцияларының құрылуына әкелді. Яғни, жұмыс беруші жүздеген немесе мыңдаған (көбінесе төменгі деңгейдегі) қызметкерлерге өмірді сақтандыру полисін сатып алатын, бұл операцияға қатысудың нақты құнынан асып түсетін пайыздық шегерімдер арқылы салық үнемдеуін қамтамасыз ететін. Бұл операциялар салық органы тарапынан «салықтан жалтару схемалары» деп танылды. Типик кең ауқымды кредиттік COLI операциясында, корпоративтік жұмыс беруші төменгі деңгейдегі қызметкерлердің көпшілігіне полистер сатып алады, кейде қызметкерлердің білімі немесе келісімінсіз. Сақтандырылған қызметкер қайтыс болған жағдайда, компания өтемақы алады, ал қызметкердің отбасы көбінесе кірістің аз бөлігін немесе ештеңе алмайды. Мұндай полистер қызметкер жұмыстан кеткен немесе зейнетке шыққаннан кейін де қолданыста болуы мүмкін.