Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Canon Episcopi (немесе capitulum Episcopi) аталымы ортағасырлық канондық құқықта кездесетін белгілі бір мәтін бөлігіне дәстүрлі түрде беріледі. Мәтін, шамамен, 10 ғасырдың басында Реджино Прумдік жазған тәубелік кітаптардың бірінде туған болуы мүмкін; ол Грацианның 1140 жылғы Corpus juris canonici жинағына (Decretum Gratiani, causa 26, quaestio 5, canon 12) енгізілді және осылайша жоғары орта ғасырларда канондық құқықтың бір бөлігіне айналды. Бұл, Киелі Рим империясы құрылар алдында Франциядағы халықтық сенімдер мен қалған пұтқа табынушылық дәстүрлері туралы маңызды мәліметтер көзі болып табылады. Мәтінде сипатталған халықтық сенімдер Каролинг империясы христиандығына өткеннен кейін бір ғасырға жуық уақыттан кейінгі христиандыққа дейінгі сенімдердің іздерін көрсетеді. Ол сиқыршылықты нақты физикалық құбылыс деп санамайды; бұл 16 ғасырда Иоганн Вейер сияқты сиқыршылық соттарына қарсы болғандар қолданған маңызды аргумент болды. "Canon Episcopi" атауы мәтіннің бастапқы сөзіне негізделген және кем дегенде 17 ғасырдан бері қолданылып келеді.
The title canon Episcopi (or capitulum Episcopi) is conventionally given to a certain passage found in medieval canon law. The text possibly originates in an early 10th century penitential, recorded by Regino of Prüm; it was included in Gratian's authoritative Corpus juris canonici of c. 1140 (Decretum Gratiani, causa 26, quaestio 5, canon 12) and as such became part of canon law during the High Middle Ages. It is an important source on folk belief and surviving pagan customs in Francia on the eve of the formation of the Holy Roman Empire. The folk beliefs described in the text reflect the residue of pre Christian beliefs about one century after the Carolingian Empire had been Christianized. It does not believe witchcraft to be a real physical manifestation; this was an important argument used by the opponents of the witch trials during the 16th century, such as Johann Weyer. The conventional title "canon Episcopi" is based on the text's incipit, and was current from at least the 17th century.
Қабылдау
Canon Episcopi-ге сиқыршылық мазасыздығы дәуірінің тарихшылары, католик шіркеуінің сиқыршылық мәселесіндегі теологиялық ұстанымының ең алғашқы құжаты ретінде зор мән берді. Автордың пікірінше, бұл “Диананың сапарлары” шындықта болған емес, олар – алдау, арман немесе ойшау. Мұндай алдауларға сену – экскоммуникацияға лайық дінсіздік саналады. Бұл жердегі ұстаным – шайтан нағыз бар, ол санада іллюзия тудырады, бірақ бұл иллюзиялардың денелік жағынан шындығы жоқ. Сиқырға деген бұл күмәнді көзқарас, шіркеудің кейінгі ғасырларда, Summis desiderantes affectibus (1484) бұйрығынан бастап, сиқыршылыққа қатысты сот процестерін санкциялауымен қатысты келеді. Осы сот процестерін қолдаушылар бұл мәселені білген, ал 1487 жылдан бері сиқыршылықты зерттеуде маңызды рөл атқарған Malleus Maleficarum сиқыршылық нұсқаулығының авторлары, сиқыршылықтың нағыз және тиімді екендігіне сенулерін Canon Episcopi-мен үйлестіру үшін, оны қайта түсіндіруге мәжбүр болды. 16 және 17 ғасырлардағы олардың қарсыластары да осы канонға сілтеме жасады, мысалы, Иоганн Вейер өзінің De praestigiis daemonum (1563) еңбегінде. Бурхард Вормсский өзінің құжат көшірмесіне бір жерде Жаңа өсиеттен Геродия бейнесін, ал екінші жерде германдық Хольда құдайының атын қосты. 12 ғасырда Хью де Сен-Виктор Canon Episcopi-ден “Диана Минерва” деп келтірді. Кейінгі жинақтарда “Бензозия” және “Бизазия” аттары да кездеседі. Қазіргі заманда, Дианаға арналған “сиқыршылардың тойлары” туралы мәтіндегі сипаттама, орта ғасырлық сиқыршылық дініне қатысты гипотеза тудырды, бұл теория көбінесе Маргарет Мюрреймен байланысты, ал кейінірек оны Джеральд Гарднер және оның ізбасарлары қабылдады. Бурхардтың Геродия туралы айтуы, әсіресе Чарльз Годфри Лиландтың Aradia, or the Gospel of the Witches (1899) еңбегінде ұсынған және Рейвен Гримассинің Стрегериясында қолданылған теориялармен байланысты.
The Canon Episcopi has received a great deal of attention from historians of the witch craze period as early documentation of the Catholic church's theological position on the question of witchcraft. The position taken by the author is that these "rides of Diana" did not actually exist, that they are deceptions, dreams or phantasms. It is the belief in the reality of such deceptions which is considered a heresy worthy of excommunication. The position here is that the devil is real, creating delusions in the mind, but that the delusions do not have bodily reality. This skeptical treatment of magic sharply contrasts with the sanction of witch trials by the church in later centuries, beginning with the bull Summis desiderantes affectibus (1484). The proponents of these trials were aware of this problem, and the authors of the Malleus Maleficarum, a witch hunter's manual from 1487 that played a key role in the witch craze, were forced to argue for a reinterpretation of the Canon Episcopi in order to reconcile their beliefs that witchcraft was both real and effective as with those expressed in the Canon. Their detractors in the 16th and 17th century also made reference to the canon, e. g. Johann Weyer in his De praestigiis daemonum (1563). Burchard of Worms added the New Testament figure Herodias to his copy of the document in one passage, and the Teutonic goddess Holda in another. In the 12th century, Hugues de Saint Victor quoted the Canon Episcopi as reading "Diana Minerva". Later collections included the names "Benzozia" and "Bizazia". In modern times, the text's description of "witches' sabbaths" dedicated to Diana has given rise to a hypothesis concerning a supposed medieval witch religion, a theory mostly associated with Margaret Murray, and later adopted by Gerald Gardner and his followers. Burchard's mention of Herodias is relevant especially the theories of Charles Godfrey Leland presented in Aradia, or the Gospel of the Witches (1899), and taken up in the Stregheria of Raven Grimassi.