Германдық әзілкес пен «Сиыршылардың балғасы» авторы
Heinrich Kramer
Генрих Крамер (1430-1505) – неміс дін қызметкері, инквизитор. "Сатанның балғасы" кітабымен әйгілі, ол ерте замандағы ведьмаларға қарсы сот процесін күшейтті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс инквизиторы (шамамен 1430–1505)
German inquisitor (c. 1430–1505)
Генрих Крамер (1430–1505, 74–75 жас), сондай-ақ латыншаланған Henricus Institor есімімен де танымал, неміс шіркеу адамы және инквизитор болған. Оның 1487 жылы жарық көрген, сиқыршылықты сипаттап, сиқыршыларды жоюдың егжей-тегжейлі тәсілдерін ұсынатын, кең таралған "Мальейс Малефикарум" кітабы жаңа заманда сиқыршылыққа қарсы соттар кезеңінің қалыптасуына зор үлес қосты.
Heinrich Kramer ( 1430 – 1505, aged 74 75), also known under the Latinized name Henricus Institor, was a German churchman and inquisitor. With his widely distributed book Malleus Maleficarum (1487), which describes witchcraft and endorses detailed processes for the extermination of witches, he was instrumental in establishing the period of witch trials in the early modern period.
Өмір
Ол Шлетштадт қаласында, қазіргі Селестат, Эльзас аймағында дүниеге келген. Жасынан Доминикан орденіне қосылып, туған қаласындағы Доминикан үйінің приоры болып тағайындалды. 1474 жылға дейін Тироль, Зальцбург, Богемия және Моравия аймандары үшін инквизитор болып бекітілді. Оның уағыздарындағы шешендігі мен тынбай еңбек етуі Римде мойындалды және ол Зальцбург архиепискобының жақын көмекшісі болды. 1484 жылы Папа Иннокентий VIII жариялаған Summis desiderantes атты паптық бұйрығында сиқыршылардың бар екені мойындалып, инквизицияға сиқыршылар мен әйел-құдайларды (колдуньяларды) қудалауға толық құқық берілді. Бұл бұйрық Германияда инквизитор өкілеттігінен айырылған Крамердің құзырын қайта бекітуге бағытталған. Бір жылдан кейін ол Инсбрукке "адамдарды әділетке тарту" мақсатымен инквизициялық комиссияның төрағасы ретінде келді. Бриксен епископы Георг Голсер сот процесін жүргізуге епископтық өкілеттік бергеніне қарамастан, ол Крамердің тудырған жанжалдарына наразылық білдірді. Бұл ең алдымен Инсбруктағы Хелена Шейберин мен тағы алты азаматты сиқыршылыққа айыптаған тергеуге қатысты. Елена, Себастьян есімді бай азаматқа үйленген, "өз пікірін ашық білдіретін, тәуелсіз және батыл әйел" деп сипатталды. Крамер қалаға келгеннен кейін, ол оны көшеде кездестіріп, жұрт алдында түкіріп, қарғыс айтты: "Саған жек көру, сен жаман монахсың, құлайтын жамандық сені алсын". Кейіннен ол Крамердің уағыздарына қатыспағаны және басқаларды да солай етуге шақырғаны анықталды, бұл оған қарсы сиқыршылық қылмысы бойынша айып ретінде қойылды. Елена тіпті оның уағыздарының бірін "Инститорды шайтанмен одақтасқан зұлым адам деп санайтынын қатты айқайлап" тоқтатты. Сот барысында Крамер Шейбериннің жыныстық өміріне көп көңіл бөлгендіктен, епископ оны "дәлелденбеген көп нәрсені болжады" деп айыптады. Крамер тергеуді жалғастыру, дәлелдер жинау және күдікті сиқыршыларды тексеру үшін Инсбрукте қалды. Голзер мен Крамер хат алмасып, Крамерді тергеуден бас тартуға шақырды, ал 1486 жылы Голзер Крамерге өз епархиясынан кетуді бұйырған соңғы хатты жіберді, Инсбруктағы сот процесі тоқтатылды. Крамер ақыры мойындап, Кёльнге оралды. Епископтың сын-ескертпелеріне жауап ретінде Крамер кейіннен "Малеус Малефикарум" ("Сыртқыштардың балғасы") деп аударылатын сиқыршылық туралы трактат жаза бастады. 1487 жылы алғаш рет басылған кітаптың алдына оған сиқыршылық істерін тергеу және тергеу билігін берген Summis desiderantes бұйрығы қосылды. Крамер бұл еңбегіне Кельн факультетіндегі Инквизицияның жетекші теологтарынан қолдау күткенімен, олар кітапты этикалық емес және заңсыз процедураларды ұсынатыны үшін, сондай-ақ дьянологияның ортодоксалды католиктік ілімдеріне қайшы келетіні үшін айыптады. Жалпы бағалауда оның еңбектері мақталып, беделі артып отырды. 1491 жылы Нюрнберг кеңесінен сиқыршылыққа қатысты сот процесіне қатысты сарапшы кеңес беруді сұрады. 1495 жылы оны орденнің басшысы Хоакин де Торрес Венецияға шақырды, онда ол өте танымал қоғамдық дәрістер мен дау-дебаттар өткізді. Олар Венеция патриархының қолдауына лайық болды. Сондай-ақ, ол "Евхаристияның қасиетті құрметіне бірнеше баяндамалар мен әртүрлі уағыздар" (Нюрнберг, 1496); Мастер Антонио дельи Розеллидің қателіктерін жоққа шығаратын трактат (Венеция, 1499); содан кейін көптеген авторлар келтірген Пикардтар мен вальденстерге қарсы Киелі Рим шіркеуінің қорғанышы туралы еңбектер жазды. 1500 жылы Папа Александр VI оны папалық нунциумы етіп тағайындады және инквизиторлық қызметін Богемия мен Моравияға ауыстырды. Саммерс былай деп жазады: "Кетиф пен Эшар сияқты доминикандық тарихшылар Крамер мен Шпренгерді өздерінің орденінің даңқы мен батырларының қатарына қосады". 1505 жылы Моравиядағы Кромэриж қаласында қайтыс болғанға дейін ол өмірінің соңғы күндерін жазумен және уағыздаумен өткізді.
Born in Schlettstadt, now Sélestat, Alsace, he joined the Dominican Order at an early age and while still a young man was appointed Prior of the Dominican house of his native town. At some date before 1474 he was appointed Inquisitor for the Tyrol, Salzburg, Bohemia and Moravia. His eloquence in the pulpit and tireless activity received recognition at Rome and he was the right hand man of the Archbishop of Salzburg. The papal bull Summis desiderantes which Pope Innocent VIII published in 1484 acknowledges the existence of witches and explicitly empowers the inquisition to prosecute witches and sorcerers. The bull aimed to reaffirm the jurisdiction of Kramer, who was denied authority as an inquisitor in Germany. One year later, he went to Innsbruck as the head of an inquisitorial commission with the stated intention of "bringing witches to justice". Despite being granted episcopal jurisdiction to conduct trials by Georg Golser, bishop of Brixen, the latter eventually acquired a distaste for Kramer's alleged scandals. This most likely referred to the whole interrogation of Helena Scheuberin in Innsbruck and 6 other citizens accused of witchcraft. Helena herself, married to a prosperous burgher named Sebastian, was described as an "aggressive, independent woman who was not afraid to speak her mind". Right after Kramer had arrived in the city, she had passed him in the street, spat and cursed him publicly: "Fie on you, you bad monk, may the falling evil take you". Later, it was discovered she was not attending Kramer's sermons and encouraged others to do likewise, all of which were brought against her as charges for the crime of witchcraft. Helena even disrupted one of his sermons "by loudly proclaiming that she believed Institor to be an evil man in league with the devil". During her trial, as Kramer focused heavily on the sexuality of Scheuberin, he was accused by the bishop of having "presumed much that had not been proved". Kramer remained in Innsbruck to continue the investigation, collect evidence, and interrogate suspected witches. Golser and Kramer exchanged letters encouraging Kramer to quit the investigation, ending with a final letter in 1486 in which Golser ordered Kramer to leave his diocese, the trials in Innsbruck finally being suspended. Kramer finally relented and returned to Cologne. In response to the Bishop's criticism, Kramer began to write a treatise on witchcraft that later became the Malleus Maleficarum (commonly translated as "The Hammer of Witches"). The bull Summis desiderantes, which gave him the authority of prosecuting and investigating cases of sorcery, was included in the forefront of the book, first published in 1487. Kramer failed in his attempt to obtain endorsement for this work from the top theologians of the Inquisition at the Faculty of Cologne, and they condemned the book as recommending unethical and illegal procedures, as well as being inconsistent to what they perceived as the orthodox Catholic doctrines of demonology. In the overall evaluation, his works were praised and his prestige was growing. He was asked by the Nuremberg council to provide expert consultation on the procedure of witch trial in 1491. In 1495 he was summoned by the Master General of the Order, Joaquin de Torres, O. P. to Venice and gave very popular public lectures and disputations. They were worthy of presence and patronage of Patriarch of Venice. He also wrote treatises Several Discourses and Various Sermons upon the Most Holy Sacrament of the Eucharist (Nuremberg, 1496); A Tract Confuting the Errors of Master Antonio degli Roselli (Venice, 1499); followed by The Shield of Defence of the Holy Roman Church Against the Picards and Waldenses which were quoted by many authors. He was appointed as papal nuncio and his assignment as inquisitor was changed to Bohemia and Moravia by Pope Alexander VI in 1500. Summers observes that 17th century "Dominican chroniclers, such as Quétif and Échard, number Kramer and Sprenger among the glories and heroes of their Order". He passed his last days intensely writing and preaching until his death in Kroměříž in Moravia, in 1505.