Кіріспе

Ол Кениядағы Ротшильд жирафтарының популяциясын сақтау үшін қауіпсіздік аймақтарын құруға зор үлес қосты. Көптеген адамдар оны «Жираф ханым» деп біледі, ол өмірінің көп бөлігін Кенияда тұрып, жұмыс істеді, онда Ротшильд жирафтарының популяциясын қорғап, күтіммен айналысты, негізінен өзінің резиденциясы – Жираф Манорында құрылған селекциялық бағдарлама арқылы. Ол жұмыс істеген кезеңде Ротшильд жирафтарының саны жүз жиырмадан төрт жүзге асты. Оның күйеуі Джок Лесли Мелвилл және олардың асырап алған жирафы Дейзимен бірге «Соңғы жираф» (1979) фильмінің басты кейіпкерлері болды, онда Бетти рөлін Сьюзан Анспах ойнады. Қаржы жинау мақсатында Бетти мен Джок Лесли Мелвилл жануарлар туралы бірнеше кітап жазды, олардың көпшілігі Беттидің ерекше әдемі стильмен ерекшеленеді. «Дейзи Ротшильдті өсіру» (1977) – «екі жас адамның және олардың жас жирафты немесе екеуін қалай өсіріп, жақсы көруі туралы әңгіме» – бестселлерге айналды. Басқа жануарлар туралы әңгімелер мен көркем әдебиеттер: «Сары жолға құқық бар» (1973), «Гүлзарда қарақұйрық бар, ана» (1973), «Найробидегі оқиға» (1975), «Багамойо: Мен жүрегімді осында қалдырамын» (1983), «Құлаған жұлдыз: Романтика туралы шын оқиға» (1986), «Жираф ханым» (1997), «Дейзи Ротшильд: Менімен бірге тұратын жираф» (балалар кітабы, 1987) және «Вальтер Вартог» (1989) – олардың досы Уолтер Кронайттың құрметіне ат қойған үйрекқұйрық туралы балалар әңгімесі. Бұл кітаптар 1983 жылы Кенияның Лангата қаласында құрылған Жираф орталығына қосымша қаржы жинауға көмектесті. Ол 2005 жылдың 23 қыркүйегінде Балтиморде қайтыс болды.