Куба революциясынан кейін 1959-65 ж. Эскамбрай тауларындағы қарулы көтеріліс. Фидель Кастро үкіметіне қарсы күрес, бандиттерге қарсы операция. Толық жойылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Куба үкіметіне қарсы қарулы көтеріліс 1959-1965 жылдар аралығында.
Armed rebellion against the Cuban government from 1959 to 1965
Эскамбрай көтерілісі – 1959-1965 жылдар аралығында Эскамбрай тауларында болған қарулы жанжал. Осы кезеңде бірнеше көтерілісші топтар Фидель Кастро басқаратын Куба үкіметіне қарсы күресті. Куба үкіметі көтеріліске қарсы әскери операцияны «Тоздыларға қарсы күрес» (langes, немесе LCB) деп атады. Көтерілісшілердің құрамында Куба революциясы кезінде Батистаға қарсы Кастромен бірге соғысқан бұрынғы Батиста әскерлері, жергілікті шаруалар және бұрынғы партизандар болды. Нәтижесінде, 1965 жылы Куба үкімет күштері барлық көтерілісшілерді таратты.
The Escambray rebellion was an armed conflict from 1959 to 1965 in the Escambray Mountains during which several insurgent groups fought against the Cuban government led by Fidel Castro. The military operation against the rebellion was called the Struggle Against Bandits (lang es, or LCB) by the Cuban government. The rebels were a mix of former Batista soldiers, local farmers, and ex guerrillas who had fought alongside Castro against Batista during the Cuban Revolution. The end result was the elimination of all insurgents by Cuban government forces in 1965.
Басталуы
Көтеріліс 1959 жылы Куба революциясы жемісті аяқталғаннан кейін дерлік бірден басталды. Оны бұрын Батистаға қарсы күрескен, бірақ Куба революциясының социалистік бағытын және одан кейінгі Кеңес Одағымен тығыз байланысын қабылдамаған бұрынғы партизан жетекшілік етті. Кубаның жерлерін ұжымдастыру саясатына қарсы болған шағын шаруалар да осы сәтсіз көтерілісте маңызды рөл атқарды. Кастроның Кеңес Одағымен байланысы болғандықтан, көтеріліске ЦРУ және Эйзенхауэр әкімшілігі де құпия түрде қолдау көрсетті. Ауылдық шаруаларға Батистаның бұрынғы күштері де көмектесті, бірақ олардың көп бөлігі бұрынғы DRE (13 наурыз қозғалысы) көтерілісшілері болды, мысалы, антикоммунистер Освальдо Рамирес және Команданте Уильям Александр Морган. Олар екеуі де бірнеше жыл бұрын Батистаның "каскитоларымен" (солдаттарымен) осы аймақта шайқасқан (Морган 1961 жылы, қарсылық тоқтағанға дейін атқыланды). АҚШ Рамирес пен Морганды Куба үшін демократиялық балама ретінде қарастырып, ЦРУ оқытқан кубалық эмигранттарды олардың есімдерін жариялау және Кастроға балама екенін тарату үшін жіберді. "Шошқалар шығанағындағы" жеңілістен кейін Освальдо Рамирес Эскамбрай тауларына қайтып оралып, Кастроның елшісі Команданте Фауре Хомонның қарсыласудан бас тарту туралы ұсынысын қабылдамады. Куба үкіметінің басты тактикасы – көтерілісшілердің шағын топтарына қарсы мыңдаған әскерлерді жөнелтіп, оларды қоршауға алу үшін бірте-бірте тарылатын шеңбер құру болды. Кастро Эскамбрай тауларын тазалауға жіберген коммунистік жетекшілерге көтерілісшілерді жоюға бұйрық берілді. Олар "қолынан-қолына тігізгендей" бұталарды шолып, төбелерді антикоммунистік көтерілісшілерден толық тазарту керек болды. "Lucha contra bandidos" (бандиттерге қарсы күрес) контр-көтеріліс күштерінің басшылары Куба Коммунистік партиясының негізін қалаушы мүшесі Команданте Рауль Менендес Томасевич және Лизардо Проэнса болды.
The uprising began almost immediately after the success of the Cuban Revolution in 1959. It was led by an ex guerrilla that had fought against Batista before, but rejected the socialist turn the Cuban Revolution had taken and the ensuing close ties with the Soviet Union. Small landowning farmers, who disagreed with the socialist government's collectivization of Cuban farmlands also played a central role in the failed rebellion. The uprising was also secretly backed by the CIA and the Eisenhower administration because of Castro's ties with the Soviet Union. The insurgent guajiro rural farmers were aided by some former Batista forces but were led mostly by former DRE rebels (13 March Movement), such as the anti communists Osvaldo Ramirez and Comandante William Alexander Morgan, both of whom had fought Batista's casquitos in the same area only a few years before (Morgan himself was executed in 1961, long before the resistance ended). Ramirez and Morgan were viewed by the United States as potential pro democracy options for Cuba and sent CIA trained Cuban exiles to promote and spread word of them being an alternative to Castro. After the Bay of Pigs failure, Osvaldo Ramirez returned to the Escambray Mountains and declined an offer by Castro's emissary, Comandante Faure Chomón, to surrender. The main tactic of the Cuban government was to deploy thousands of troops against small groups of rebels, forming progressively constricting rings of encirclement. The communist leaders that Castro sent to clear the Escambray Mountains were ordered to exterminate the rebels. They were to "comb the brush elbow to elbow" until they had completely cleared the hills of anti communist rebels. The leaders of the Lucha contra bandidos counter insurgency forces were Commandantes Raul Menendez Tomassevich, a founding member of the Communist Party of Cuba, and Lizardo Proenza.
Жеңіліске ұшырау
Олардың азау саны және, әсіресе, жабдықтаманы қоса, сыртқы көмектің болмауы көтерілісшілердің жеңіліске ұшырауына себеп болды. Кастроның олардан әлдеқайда көп санды әскерін пайдалануы нәтижесінде көтеріліс толыққанды түрде басылды. Көтерілісшілердің бір бөлігі ақырында бас берді, бірақ олар дереу ату отрядымен атқыланды. Тек шамалы ғана адам қашуға үлкерді.
Both their smaller numbers and the lack of outside assistance, particularly supplies, eventually led to the rebels' defeat. The insurgency was eventually crushed by Castro's use of their vastly superior numbers. Some of the insurgents ultimately surrendered but were immediately executed by firing squad. Only a handful managed to escape.
Мұра
Бандиттерге қарсы соғыс Батиста әскерлеріне қарсы болған бұрынғы күрестен ұзаққа созылып, оған көбірек сарбаз қатысты. Рауль Кастро 1970 жылы сөйлеген сөзінде, көтерілісте Куба революциялық қарулы күштерінің 500 мүшесі қаза тапқанын мәлімдеді. Көтерілісшілердің және көтеріліске қатысқан басқа да адамдардың (азаматтық тұрғындар мен үкіметті қолдаған жасақтардың) қаза болғандарының саны белгісіз. Барлық қатысушылардың арасындағы қаза тапқандардың саны 1000-нан 7000-ға дейін бағаланады.
The War Against the Bandits lasted longer and involved more soldiers than the previous struggle against Batista's forces. Raúl Castro claimed in a speech in 1970 that the rebellion killed 500 members of the Cuban Revolutionary Armed Forces. The death toll of the rebels and others involved in the rebellion (such as civilians and pro government militias) is unknown. Estimates for total combatant deaths range from 1,000 to 7,000.