Американың Саңыралар Театры: Тарихы мен жетістіктері
National Theatre of the Deaf
АҚШ-тағы ең ірі саңырау театр компаниясы – National Theatre of the Deaf туралы ақпарат. Саңырау және есту қабілеті бар қоғамды байланыстырады, білім береді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка театр труппасы
American theatre company
Ұлттық Саңыраулар Театры (NTD) – 1967 жылы Коннектикут штатында құрылған театр труппасы. Бұл АҚШ-тағы үздіксіз тарихы бар, ішкі және халықаралық гастрольдерді ұйымдастырып, түпнұсқалық шығармалар шығаратын ең көне театр компаниясы. NTD қойылымдары американдық қол тілін сөйлеу тілімен үйлестіріп, театрдың саңырау және есту қабілеті бар қоғамдарды байланыстыру, қол тіліне көбірек танысу мүмкіндігін беру және жұртшылықты саңыраулар өнері туралы біліммен қамтамасыз ету миссиясын орындайды. NTD 1967 жылы құрылған драма мектебімен және 1968 жылы жас көрермендерге арналған қойылымдарды ұйымдастыру үшін құрылған Кіші Саңыраулар Театрымен (LTD) байланысты. Ұлттық Саңыраулар Театры құрылғанға дейін, саңырау актерлерді қолдауға арналған театр колледж деңгейіндегі бағдарламалар болған жоқ. Бұрын "Нью-Йорк Саңыраулар Қауымдастығы", "Нью-Йорк Саңыраулар Театр Гильдиясы" және "Метрополитен Саңыраулар Театр Гильдиясы" деп аталатын үш ірі саңыраулар театр тобы болды. NTD-нің алғашқы ресми қойылымы 1967 жылы Веслиан университетінде "The Man With His Heart in the Highlands" қойылымы болды. NTD мүшелері 1994 жылы өткен алғашқы Ұлттық және Әлемдік Саңыраулар Театры Конференциясына қатысты. Көптеген саңырау актерлер NTD-мен бірлескен спектакльдер, конференциялар және қоғаммен байланыс жұмыстары арқылы танылды. NTD халықаралық саңыраулар театрының қалыптасуына зор үлес қосты және бірнеше марапаттарға ие болды, соның ішінде Театралдық Үздіктер үшін Тони сыйлығы. Компания 150-ден астам ұлттық турларда АҚШ-тың барлық 50 штатына, сондай-ақ 30-дан астам елге сапар шекті.
The National Theatre of the Deaf (NTD) is a Connecticut based theatre company founded in 1967. It is the oldest theatre company in the United States with a continuous history of domestic and international touring, as well as producing original works. NTD productions combine American Sign Language with spoken language to fulfill the theatre's mission statement of linking Deaf and hearing communities, providing more exposure to sign language, and educating the public about Deaf art. The NTD is affiliated with a drama school, also founded in 1967, and with the Little Theatre of the Deaf (LTD), established in 1968 to produce shows for a younger audience. Prior to the National Theatre of the Deaf, there were no theatre college level programs created to support deaf aspiring actors. Furthermore, there were three major deaf theatre groups, these being "The New York Association of the Deaf," "The New York Theatre Guild of the Deaf" and "The Metropolitan Theatre guild of the Deaf." The first official performance of the NTD was a production of The Man With His Heart in the Highlands at Wesleyan University in 1967. NTD members participated in the first National and Worldwide Deaf Theatre Conference in 1994. Many deaf actors have earned acclaim through their work with the NTD in performances, conferences, and community outreach. The NTD has been fundamental in the creation of an international Deaf theatre community, and has received several awards, including the Tony Award for Theatrical Excellence. The company has visited each of the 50 states during over 150 national tours, as well as over 30 countries.
Негізін қалау
Құлақсыздардың ұлттық театрының тууына психолог Эдна С. Левин мен құлақсыздардың рөлін сомдайтын актриса Энн Банкрофт мұрындық болды (төменде қараңыз). Олар театрға деген құштарлықтары мен саңыраулар өнерін дамыту ниеттерін біріктіріп, ҰТҚ-ның құрылуына бастама берді. 1946 жылы Галладет университетінің түлегі және Нью-Йорк саңыраулар мектебіне жаңадан жұмысқа орналасқан Роберт Панара, өзінің ағылшын тілі сабағындағы 17 жасар оқушысы Бернард Брэггпен бірге пьеса қойды. Кейін, 1940 жылдары Брэгг Галладетте оқып жүргенде, Панара Нью-Йорк саңыраулар мектебінен Галладетке оқытушы болып кетті. Галладетте жұмыс істеген кезде Панара мен Брэгг саңырауларға арналған театр құру идеясын ұсынды. 1963 жылы Нью-Йорк университетінің саңыраулар зерттеуінің профессоры доктор Эдна Левин Нью-Йоркте Брэггтің жеке өнер бағдарламасын көрді. Ол онымен кездесуге шақырды және саңырауларға арналған ұлттық театр туралы өз арманымен бөлісті. 1965 жылы олар АҚШ-тың Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамтамасыз ету департаментінен грант алып, ҰТҚ құруға кірісті. Білім беру басқармасы да қосымша қаржылай көмек көрсетті. Банкрофт пен Хейс екеуі де "көрнекі тілдің әлемдік сахнада өнер ретінде орны болуы мүмкін деген ойға қызығып" бірлесіп жұмыс істеуге бейім болды.
The vision for the National Theatre of the Deaf was brought into the world by Edna S. Levine, a psychologist, and Anne Bancroft, an actress playing a deaf role (see below). They were able to combine their passion for theatre and desire to promote deaf art into being the spark plugs for NTD. In 1946, Robert Panara, a graduate of Gallaudet University and newly hired teacher at the New York School for the Deaf, produced a play with Bernard Bragg, a 17 year old student in Panara's English class. Later in the 1940s, when Bragg was a student at Gallaudet, Panara left New York School for the Deaf to teach at Gallaudet. While both at Gallaudet, Panara and Bragg conceived of the idea of a theater for the Deaf. In 1963, Dr. Edna Levine, a professor of Deaf studies at New York University, saw Bragg perform a one man show in New York City. She asked him for a meeting and shared her own vision for a national theater for the deaf. In 1965, they obtained a federal grant from the U. S. Department of Health, Education, and Welfare to establish the NTD. Additional grant money was given by the Office of Education. Bancroft and Hays were drawn to work with one another because both "were captivated by the idea that sign language had a place on the world's stage as a performing art form."
Миссиясы мен орналасқан жері
Құрылтайшылардың мақсаты театр сахнасында ым тілін қолдану арқылы саңырау және есту қабілеті бар көрермендерге қызмет ету болды. Құрылтайшылар көрермендердің NTD қойылымдарындағы "әр сөзді естіп, әр сөзді көруі" қажет деп сенді. Осы мақсатқа жету үшін қойылымдарға саңырау және есту қабілеті бар актерлер шақырылды. Саңырау актерлер ым тілі, мимика және ишараттар арқылы өнер көрсетсе, есту қабілеті бар актерлер сөздік тіл қолданды. Брэгг француз мимі Марсель Марсодан оқыған, ал оның актерлік стилі NTD-нің алғашқы қойылымдарына әсер еткен. Алғашқыда NTD Коннектикут штатының Уотерфорд қаласындағы Юджин О'Нилл театр орталығының аумағында орналасқан. 1983 жылы NTD Коннектикут штатының Честер қаласына көшірілді. NTD актрисасы Джейн Норман Галладет университетінде саңыраулар медиасы туралы зерттеулерде белгілі бір дауысқа ие болды. Кейбір NTD актерлері театр өнерінде танымал болса, Чак Бэрд, Эрик Малзкюн, Эд Уотерстрит, Гилберт Истман, Мэри Бет Миллер, Фреда Норман және Мэнни Эрнандес сияқты көптеген саңырау актерлер негізінен саңыраулар театрында танылды.
The founders' mission was to feature sign language in the theater for both deaf and hearing audiences. The founders believed that audience members need to "hear every word and see every word" in all NTD productions. To fulfill this mission, productions included both Deaf and hearing actors. The language used by the Deaf performers included sign language, mime, and gesture, and the hearing actors provided spoken language. Bragg had studied under the French mime Marcel Marceau, and his acting style influenced the early NTD productions. Originally, the NTD was located on the campus of the Eugene O'Neill Theatre Center in Waterford, Connecticut. In 1983, the NTD moved to Chester, Connecticut. NTD actress Jane Norman went on to become a prominent voice in deaf media studies at Gallaudet University. While some NTD actors have achieved recognition in theatre, a greater number of Deaf actors, including Chuck Baird, Eric Malzkuhn, Ed Waterstreet, Gilbert Eastman, Mary Beth Miller, Freda Norman, and Manny Hernandez, have achieved recognition primarily within Deaf theatre.