Цай Чин: Әртіс, әнші және режиссердің өмір жолы

Кіріспе

Қытайлық актриса (1933 жылы туған) тайвандық әнші

Цай Чин (; 1933 жылдың 1 қыркүйегінде туған) – Қытайда туған британдық актриса, әнші, режиссер, мұғалім және автор. АҚШ-та ол "The Joy Luck Club" фильміндегі Линдо тәтесінің рөлімен ең көп танылады. Чиннің мансабы алты онжылдықтан астам және үш құрлықты қамтиды. Ол Лондонның Вест-Эндінде "Сюзи Вонгтың әлемі" және Бродвейде "Алтын бала" спектакльдерінде сахнада ойнады. Чин 39 жыл аралығында екі Джеймс Бонд фильмінде – "Сіз тек екі рет өмір сүресіз" және "Казино Рояль" фильмдерінде Бонд қызы ретінде пайда болды. Сонымен қатар, ол Marvel Cinematic Universe телесериалы "S.H.I.E.L.D. агенттері" сериалының "Қараңғылықтағы жалғыз шам" (2014) атты эпизодында Лиан Мей рөлінде және "Шанг Чи және он сақинаның жұмбағы" (2021) көркем фильмінде Вайпо рөлінде ойнады. Decca лейблына жазылған оның "The Ding Dong Song" синглы Азиядағы музыкалық чарттардың жоғарғы сатысына көтерілді. Ол Қытайда Мәдени революциядан кейін, Қытай университеттері қайта ашылғанда актерлік өнерді оқытуға шақырылған алғашқы актерлік педагог болды. Қытайда ол 2010 жылғы "Қызыл сарайлар арманы" теледрамасындағы Бабуя Цзя рөлін сомдағаны үшін жақсы танымал.

Ерте өмір

Цай Чин 1933 жылдың 1 қыркүйегінде Қытайдың Тяньцзинь (Тяньцзинь) қаласында дүниеге келді, оның әкесі сол кезде гастрольде болған. Ол Пекин операсының әртісі әрі әншісі Чжоу Синьфанның (1895—1975) және Лилиан Цюдің (Лилиан Цзю; 1905–1968) үшінші қызы. Чиннің Майкл Чоу деген ағасы бар, ол мейрамхана иесі. Ол Шанхай француз концессиясында өсті, онда (батыс есімі "Ирен Чоу" атымен) көп тілді білім алды. Шанхай қаласындағы Sacred Heart монастырының мектебінде, Mctyeire мектебінде (中西女中) және Гонконгтағы King George V мектебінде оқыды. Бала кезінде Цай Чин отаршылдыққа, Жапонияның Қытайға басып кіруіне, Қытай азамат соғысына және 1949 жылы коммунистердің билікті басып алуына куә болды.

Білім

17 жасында ол Шанхайдан кетіп, Англияға Корольдік драмалық өнер академиясына оқуға жіберілді, онда ол бұл академияда оқыған алғашқы қытай студенті болды. Кейін Цай Чин Корольдік драмалық өнер академиясының құрметті мүшесі атанды. Ол Массачусетс штатының Бостон қаласындағы Тафтс университетінде магистр дәрежесін алды.

1960 жылдар

Ән айтудан басқа, ол Джон Декстер режиссерлік еткен «The Virgin Soldiers» фильмінде Линн Редгрейвпен бірге Juicy Lucy рөлін ойнады (1969); «You Only Live Twice» фильмінде Шон Коннериді «жоюға» көмектесті (1967); Микеланджело Антонионидің «Blowup» (1966) және Фред Зиннеманның «Man's Fate» (1969) фильмдерінде жұмыс істеді, алайда MGM студиясы түсірілім жаңа ғана басталғанда құлап кетті. 1965 жылдан 1969 жылға дейін ол Кристофер Лимен бірге әлемді билеуге ниетті қытайлық жаугердің қызы Фу Манчудың қызы Лин Тан рөлінде бес фильмде ойнады. Ол азиялық рөлдерді шынайырақ көрсетуге күш салды. Осы кезеңдегі сахналық жұмыстарына Критерий театрында, Вест-Эндте (1962) Дональд Сазерлендпен бірге «Гиммик» фильміндегі басты рөлдер; Корольдік лицейде, Эдинбургте (1966) «Магнолия ағашы»; Уильям Конгревтің «Сүйіспеншілік үшін махаббат» пьесасында (1970) Г-жа Фрейл рөлі; және Пол Массимен бірге «Екі миссис Кэрролл» (1969) қойылымымен Ұлыбритания бойынша гастрольдік сапарлар кірді. Цай Чин теледидардағы дебютін танымал британдық ауруханалық драма «Тез жәрдем 10» сериалында жасады, содан кейін «Халықаралық детектив» (1960), «Әлем адамы» (1963), «Док Грин» (1965) және «Троблешуитерлер» (1967) сериалдарында ойнады. 1962 жылы ол алғаш рет Нью-Йоркке Рождестволық арнайы бағдарламаға, «The Defenders» бағдарламасына қатысу үшін келді. 1964 жылы ол «That Was The Week That Was» (TW3) комедиялық шоуында қайта-қайта пайда болатын рөлге ие болды, ол Дэвид Фрост ұсынған және Нед Шеррин продюсерлік еткен, сол кезде теледидардағы жаңа концепция болған танымал сатирикалық шоу еді. Ол сондай-ақ Рой Киннермен және Ланс Персивальмен бірге «Five Foot Nine Show» сериалында ойнады, кейіннен ITV арнасы үшін «On Your Own» шоуында (1965) жеке бағдарламасын жүргізді. Ол сол кезде сан алуан түрлі шоуларда, ток-шоуларда және тіпті ойын-шоуларда ән айтуға шақырылды. Оның танымалдылығы соншалықты жоғары болғандықтан, тіпті Лондон зообағындағы қытай барысы оның құрметіне аталды. Мәдени революция 1966 жылы басталды. Қытай әлемнен өзін оқшаулап, суретшілерді тазартты, бұл ақырында оның екі ата-анасының өмірін қиды; 1960 жылдарды еске алып, 2020 жылы ол: «Біз Лондонда шайқалып, сүйіскен кезде, Қытай шайқалып, жек көре бастады. Менің ата-анам азап шегіп, қайтыс болды» деді. Чиннің өнерлерін сыншылар былай бағалады: Клив Джеймс («The Observer»): «Түннің ең маңызды бағдарламасы, Цай Чиннің керемет, ұмытылмас ойнауы»; Том Хатчинсон («Evening Standard»): «Цай Чиннің керемет, ұмытылмас ойнауы»; Элизабет Кроули («Evening Standard»): «Цай Чин «Сюзи Вонг әлемінен» осы батыл, қажырлы өнер көрсетуімен асып өтеді». Ол осы рөлмен өзін жақсы сезінді, өйткені оның әкесі Қытайда дәл осындай қатыгездікке ұшыраған. Сонымен қатар, Цай Чинге алғаш рет оның әдеттегі стереотиптік рөлдерінен мүлдем өзгеше, терең және күрделі, жетілген және ақылды адамды ойнау мүмкіндігі берілді. Ол алғаш рет стереотип емес, нақты адамды бейнеледі; өзінің автобиографиясында ол былай деп жазады: «Бірінші рет суретші мен менің жан дүниемдегі әйел ақыры кездесті». Джоанн Гриннің режиссерлігімен ол батыс классикасындағы мықты әйелдердің рөлін ойнау мүмкіндігіне ие болды, мысалы, «Орестея» (1977) қойылымындағы Клитемнестра, Агамемнон рөлінде Тим Макдоноф. Кевин Келли («The Boston Globe»): «Цай Чин мұздай керемет»; Джон Леман («The Patriot Ledger»): «Клитемнестраның барлық уақыт ішіндегі ең ұлы әйел кейіпкерлерінің бірі екенін көрсететін тамаша бейнелеу». 1977 жылы ол Тим Макдонофтың Рев. Артур Димсдейл рөлінде ойнаған «The Scarlet Letter» қойылымында Хестер Принн рөлін ойнады. Кен Эмерсон («The Boston Phoenix»): «Хоторнның сахналық нұсқауларын орындау үшін аса дарынды және сымбатты актриса қажет». Артур Фридман («The Real Paper»): «Чиннің бейнелеуі керемет, өйткені ол сезімталдыққа бой алдырмай, жүрекке жетеді». Чин Гарвард университетінде Шекспирді зерттеу курстарын оқи бастады. Содан кейін ол 1980 жылы драма саласындағы магистр дәрежесін алған Тэфтс университетінде толық уақытты оқуға түсті. Кейін ол 1994 жылы мамандыққа сіңірген еңбегі үшін Тюфт университетінің түлектер қауымдастығының сыйлығын алды. Стипендиясын толықтыру үшін актерлік өнерден сабақ берді және режиссерлік дебютын Гарольд Пинтердің «Ғашық» (1979) пьесасымен жасады. Оның магистрлік жобасы Уго Беттидің «Бейіт аралындағы қылмыс» болды, онда оның студенті Оливер Платт ойнады және ол Америка колледжінің театр фестиваліне қатысты (1980). 1970 жылдардың соңы Қытайдағы Мәдени революцияның аяқталуымен тұспа-тұс келді. Мао 1976 жылы қайтыс болды, суретшілер мен зиялылар қайтадан жұмысқа қабылданды, ал он жыл бойы жабылған университеттер қайта ашылды. Чинь Мәскеу өнер театрының 1950 жылдардағы шығарылымынан кейін Қытайға шақырылған алғашқы шетелдік драма жаттықтырушысы болды.

Apart from her singing, she played Juicy Lucy in The Virgin Soldiers alongside Lynn Redgrave (1969), directed by John Dexter; helped to "assassinate" Sean Connery in You Only Live Twice (1967); worked for Michelangelo Antonioni on Blowup (1966) and for Fred Zinnemann in Man's Fate (1969), when the MGM studio unfortunately collapsed before filming barely started. From 1965 to 1969, she made five films opposite Christopher Lee as Lin Tang, daughter of Fu Manchu, a Chinese archvillain intent on dominating the world. As soon as she was in the position to do so, she fought to make Asian roles more truthful. Her stage work at this time included leading roles in The Gimmick, with Donald Sutherland, at Criterion Theatre, West End (1962); The Magnolia Tree, at Royal Lyceum, Edinburgh (1966); Mrs. Frail in Love for Love, by William Congreve, in Watford (1970); and touring the United Kingdom in the title role of The Two Mrs. Carrolls (1969), with Paul Massie. Tsai Chin made her television debut in the popular British hospital drama Emergency Ward 10, then International Detective (1960), Man of the World (1963), Dixon of Dock Green (1965), and The Troubleshooters (1967). In 1962, she traveled to New York City for the first time to guest star for a Christmas special The Defenders. In 1964 she had a recurring role in TW3, short for That Was The Week That Was, a popular satirical comedy show which was at the time a new concept in television presented by David Frost and produced by Ned Sherrin. She also co starred with Roy Kinnear and Lance Percival in Five Foot Nine Show, and later starred in her own show, On Your Own for ITV (1965). She was invited to sing on a myriad of variety shows, talk shows and even game shows during this time. Her popularity was so high at that time that she even had a Chinese leopard in the London Zoo named after her. The Cultural Revolution started in 1966. China shut itself off from the rest of the world and artists were purged, which eventually claimed the lives of both her parents; describing the 1960s in 2020 she said "While we in London began swinging and loving, China began swinging but hating. My parents suffered and died." Of Chin's performance: "Played superbly," Clive James of The Observer; "The most important program of the night brilliantly, unforgettably played by Tsai Chin," Tom Hutchinson, Evening Standard TV guide; and by critic Elizabeth Crawly, Evening Standard: "Tsai Chin leaves The World of Suzie Wong a long way behind with this brave, haggard performance." It was a role she could identify with, as her father was undergoing the same brutal treatment in China. Moreover, it was almost the first time Tsai Chin was asked to play a mature and intelligent person with depth and complexity, a far cry from her usual stereotypical roles. For the first time, she was portraying a real person, not a stereotype; in her autobiography, she writes: "For the first time, the artist and the woman within me met at last." Under the direction of Joann Green, she was given the opportunity to play strong women in western classics, such as Klytemnestra in The Oresteia (1977), with Tim McDonough as Agamemnon. Kevin Kelly of The Boston Globe said, "Tsai Chin is ice wonderful." Jon Lehman of The Patriot Ledger said, "great performance, a portrayal which shows us why Clytemnestra is one of the great woman characters of all time." In 1977, she played Hester Prynne in The Scarlet Letter, again with Tim McDonough as Rev. Arthur Dimmesdale. Ken Emerson of The Boston Phoenix said: "It takes a prodigiously gifted and subtle actress to follow Hawthorn's stage directions." Arthur Friedman in The Real Paper said, "Chin's portrayal is great because it reaches the heart without stooping to sentimental theatrics." Chin began taking courses in Shakespearean studies at Harvard University. This was followed by her full time enrollment at Tufts University, where she earned a master's degree in drama in 1980. She later received the Tufts University Alumni Association for Distinguished Service to Profession award in 1994. To supplement her scholarship, she taught acting and made her director's debut in Harold Pinter's The Lover (1979). Her Master's project was Ugo Betti's Crime on Goat Island, which starred fellow student Oliver Platt, and was her entry to American College Theatre Festival (1980). The end of the 1970s coincided with the end of the Cultural Revolution in China. Mao died in 1976, artists and intellectuals were reinstated, and universities that were closed for ten years reopened. Chin became the first drama coach invited from abroad by the Minister of Culture to China since the Moscow Arts Theatre's withdrawal in the fifties.

1980 жылдар

1980 жылы 29 наурызда Чин әкесінің әріптесі Као Юмен (曹禺) кездесті. Кездесу Нью-Йорк қаласында өтті, онда Артур Миллер драматургті Колумбия университетінің Халықаралық қатынастар мектебінде қабылдаған болатын. Осы кездесудің нәтижесінде Қытай Мәдениет министрлігі 1981 жылы Пекин қаласындағы Орталық драма өнері академиясында (中央戏剧学院) сабақ беру үшін, ширек ғасырдан кейін туған жеріне оралуға шақырды. Қытайға аттанбас бұрын Джилл Твиди «The Guardian» газетінде оның жайлы мақала жазды: «40 жасқа келген соң, кішкентай Сюзи Вонг – әдемі қыз өзін есейген, білімді, қызықты және қуанышқа толы адам ретінде жаңартты». 1982 жылы ол Уильям Шекспирдің «Бораны» пьесасының Қытайдағы тұңғыш қойылымын сахналады, «Қытай театр дәстүрінен және батыстың ішкі актерлік өнерінен шабыттанды». Қытайда жұмыс істегеннен кейін Чин Лондонға оралды, онда он жыл бойы Қытай мен Ұлыбритания арасындағы мәдени байланыс жөніндегі өкіл ретінде қызмет етті. Осы кезеңде ол Гонконгқа көптеген сапарлар жасап, Гонконг репертуарлық театрын толыққанды кәсіби театр ұйымына айналдыруға көмектесті, сонымен қатар Гонконг студенттеріне Антон Чеховтың шығармаларын оқытып, таныстырды. Гонконгта ол «Шағала» (1982) және кейін «Он екінші түн» (1988) пьесаларының Азиядағы тұңғыш қойылымдарын қойды, сондай-ақ Гонконг сахналық өнер академиясының кеңесшісі болды (1993). 1988 жылы оның «Шанхай қызы» атты автобиографиясы, Carmen Callil (Chatto & Windus) тапсырысымен Англияда жарық көрді және әлемдік бестселлерге айналды. «The Guardian» газетінің Поли Тойнби: «Цай Чиннің өмірі, оны жұлдызға айналдырған «Сюзи Вонг әлемінен» гөрі әлдеқайда қызықты болды» деді. «The Sunday Telegraph» газетінің Ричард Вест: «Тамаша және кейде трагикалық өмір тарихы» деп жазды. Бет Дафф «New York Times Book Review» басылымында: «Жарқын оқиғалар сән мен үмітсіздікті шебер үйлестірген» деп атап өтті. Жан Фриц «Washington Post» және «International Herald Tribune» газеттерінде: «Бұл кітаптың мәні – екі мәдениетте өз үйін табуға тырысқан оның күресінде, және оның жеңісі де сонда» деді. 1989 жылы «Шанхай қызы» Гонконг теледидарының мәдени тобы талқылаған «Жылдың он үздік кітабының» бірі деп танылды. 1980-жылдардың соңында Чин Дэвид Генри Хванның «М. Баттерфляй» (1989) пьесасындағы рөлге оралып, Лондонның Вест-Эндінде актерлік карьерасын жаңартты. Бұл қойылымда Энтони Хопкинс пен Глен Гой де ойнады, режиссураны Джон Декстер екінші рет жүзеге асырды. Осы қойылым кезінде «The Joy Luck Club» кітабының авторы Эми Тан Лондонның Шафтсбери театрындағы оның гримерлік бөлмесіне кірді.

On 29 March 1980, Chin met with her father's colleague Cao Yu (曹禺). The meeting took place in New York City, when Arthur Miller had hosted the playwright at Columbia University's School of International Affairs. This meeting resulted in an invitation to her by the Chinese Cultural Department to return to her home country after a quarter of a century's absence to teach a class at The Central Academy of Dramatic Art (中央戏剧学院), in Beijing in 1981. Prior to leaving for China, Jill Tweedie wrote an article about her in The Guardian: "After the age of 40, the little Suzie Wong Sex Kitten has remade herself into a mature, knowledgeable, exciting and excited human being." In 1982, she directed China's premiere production of William Shakespeare's The Tempest, "drawing inspiration from China's theatre tradition and Western internal acting." After working in China, Chin returned to London, where she spent most of the decade serving as a cultural liaison between China and the United Kingdom, where, among many projects, Chin helped connect the British Arts Council with the theater arts in China and introduced Peking Opera productions. During this time she made many trips to Hong Kong to help transform Hong Kong Repertory Theatre to a fully professional theater company, teaching and introducing the works of Anton Chekhov to Hong Kong students. In Hong Kong, she directed the Asian premiere production of The Seagull (1982) and later Shakespeare's Twelfth Night (1988), as well as serving as a consultant to The Hong Kong Academy for Performing Arts (1993). In 1988, her autobiography, Daughter of Shanghai, commissioned by Carmen Callil of Chatto & Windus, was published in England and became a worldwide best seller. Polly Toynbee of The Guardian said, "The world of Tsai Chin has been a good deal more interesting than The World of Suzie Wong, the play that made her into a star." Richard West of The Sunday Telegraph wrote, "An extraordinary and occasionally tragic life story." Beth Duff in New York Times Book Review wrote, "Captivating account skillfully interwoven the glamour and despair." Jean Fritz in the Washington Post and International Herald Tribune: "The heart of this book lies in her conflict as she tried to feel at home in two cultures that is her triumph." In 1989, Daughter of Shanghai was voted "One of the Ten Best Books of the Year (十本好书)" by Hong Kong TV Cultural Group. At the end of the 1980s, Chin resumed her acting career by returning to London's West End in David Henry Hwang's M. Butterfly (1989), starring Anthony Hopkins and Glen Goei, directed for the second time by John Dexter. It was during this production that Amy Tan, author of The Joy Luck Club, walked into her dressing room at the Shaftesbury Theatre, London.

1990 жылдар

1990 жылы Чин Генри Онгтың «Мадам Маоның естеліктері» атты бір актрисалық драмасында басты рөлді ойнады. Бұл, әсіресе, Чиннің әкесі Мадам Маоның жеке тазалауына ұшыраған және Чиннің анасы Қызыл гвардияның қатыгездігінен қаза тапқан фактісіне байланысты ерекше ирония тудырды. Глен Гоидің режиссерлігімен «Латчмир» театрында қойылған бұл спектакль қаладағы ең сұранысқа ие қойылымға айналды. «Herald Tribune International» газетінің журналисі Шеридан Морли: «Ол Мадам Маоның жеңіліске ұшыраған тұрғысынан зерттеуге зор драмалық қайрат пен күш салады. Цай Чиннің жетістігі – бізді оны жақтырмаудан гөрі одан да көп сезінуге итермелеуде» деді. Өзінің автобиографиясында ол: «Мен оны бейнелеуде оның әкемді бейнелегенінен гөрі әділ болуға бекіндім» деп жазды. Чиннің Ұлыбританиядағы соңғы актерлік жұмысы Лес Смиттің «Bodycount» фильміндегі рөлі болды, ол «Rear Window» арнасы үшін, «Channel 4» (1993) телеарнасында көрсетілді. 1993 жылы Чин актерлік мансабын жаңа серпіліспен қайта жаңартып, өмірін тағы да өзгертетін рөлді – «Joy Luck Club» фильміндегі Анті Линдо рөлін ойнады. «Joy Luck Club» шыққаннан кейін ол жұмысы үшін мақтанға лайық пікірлер алды. Джин Сискел оның өнер көрсетуі туралы: «Академия дауыс берушілері оны танымал еместігі үшін назардан тыс қалдырмаса екен. Мен оның есімін қайталап айтамын» деді. Бұл сөздер «Variety» және «Hollywood Reporter» басылымдарында «Академияға хабарлама» деген тақырыппен жарияланды. «The New York Times» газетінің журналисі Жанет Маслин: «Фильмде үлкен актерлік құрам болғанына қарамастан, Цай Чин оны көзге түсірді» деді. Бірақ фильм бірде-бір номинацияда жүлде алған жоқ. Сыйлықтарды табыстау рәсімінен кейін, «The New York Times» газетінің «Өнер және демалыс» бөлімінің бірінші бетінде Маслин тағы да: «Дисней тым көп актрисаны қолдады ма?» деп жазды. Чин 62 жасында Лос-Анджелеске көшіп келді.

Голливуд

Голливудқа көшіп келгеннен кейін Чинге бірден Magnum, P.I. продюсері Дональд П. Беллисарионың бір сағаттық «Crowfoot» (1994) теледидар пилотында басты рөл берілді. Серияны іске қосу жоспары болмады. 1995 жылы ол Максин Хонг Кингстонның «Жан жауынгер» туындысы бойынша, Шарон Отт режиссерлік еткен фильмде Батыл Орхидея рөлін ойнады, бұл рөлі үшін Лос-Анджелес драма сыншылары шеңберінің сыйлығын алды. Чин Джеймс Лапин режиссерлік еткен Дэвид Генри Хванның «Тони» сыйлығына ие болған «Алтын бала» фильмінде Энг Суй Ён рөлін сомдады, ол ақырында Бродвей, Лонгакре театрына (1995–1998) жетті, осы рөлі үшін «Оби» сыйлығын жеңіп алды және «Хелен Хейс» сыйлығына ұсынылды. Лори Винер, Los Angeles Times газеті: «Оның опиумға тәуелділікке түсуі қатты әсер қалдырды». Бен Брантли, The New York Times: «[Чин] Бетт Дэвис сияқты азиялық бейнесін ұсынады». Басқа спектакльдердің ішінде үш Чай Ю пьесасындағы рөлдері бар: Тим Данг режиссерлік еткен «East West Players» (1996) ұжымындағы «Жарты өмір»; Ла Хойя театрындағы «Ғажайыптар елі»; және Федерико Гарсиа Лорканың «Бернарда Альбаның үйі» (2002) пьесасының қойылымында Чита Ривераның Бернардасына қарсы Мария Жозефа, ақылсыз ана рөлі. Осы кезеңдегі басқа жұмыстарға күндізгі «Эмми» сыйлығын жеңіп алған «Попо мен Сиқырлы інжу-маржан» (1996) фильмінде Попоның дауысы; «Элен Римбауэрдің күнделігі» (2003) теледрамасында эксцентриктік Мадам Ву; және Бренда Сонгтың Венди Ву рөлінде ойнаған «Венди Ву: Үйге қайтушы жауынгер» (2006) фильмінде әже Ву кірді. 2003 және 2004 жылдары Чин Голливуд Боулда «Қытай түнінде» поэзия оқыды, бұл орында Джон Маусери, Голливуд Боул Оркестрінің негізін қалаушы жүз мүшелі оркестрдің сүйемелдеуімен өтті. Ол көптеген телесериалдарда эпизодтық рөлдерде ойнады, ең бастысы – Сандра Оның еріншегі анасы Хелен рөлі «Грейдің анатомиясында» және соңғы кезде «Royal Pains». Чин көптеген тәуелсіз фильмдерде және толық метражды фильмдерде ойнады, атап айтқанда, «Қызыл бұрыш» (1997) фильміндегі төраға Сюй, «Гейшаның естеліктері» (2005) фильміндегі тәте және Джеймс Бондтың «Казино Рояль» (2006) триллеріндегі Мадам Ву рөлдері. 2008 жылы оған Қытайдың XVIII ғасырдағы ең сүйікті классикалық романы «Қызыл бөлменің арманы» (红楼梦) романының сәнді бейімделуінде Жесір қыздың (贾母) рөлі ұсынылды. Бұл Қытайда актриса ретінде жұмыс істеген алғашқы тәжірибесі болды және ол 50 эпизодты аяқтау үшін бір жылдан астам уақыт жұмсады (2010). Лос-Анджелеске оралғаннан кейін Чин Джастин Типпинг режиссерлік еткен AFI дипломдық фильмі «Нани» фильмінде Альцгеймер ауруынан зардап шегетін әйелдің басты рөлін қабылдады, бұл фильм «Студенттік «Оскар»» және DGA Студенттік фильмдер сыйлығын жеңіп алды (2012). 2014 жылы ол Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D. сериалдарында, «Joy Luck Club» фильміндегі әріптесі Миң Намен бірге Мелинда Мейдің анасы Лиан Мей рөлін ойнады. Чин HBO-ның «Getting On» сериалының екі эпизодында пайда болды. Оның «Шанхай қызы» атты автобиографиясы он түрлі нұсқада жарық көрді.

After moving to Hollywood, Chin was immediately given the lead in a one hour television pilot Crowfoot (1994) by Magnum, P. I. producer Donald P. Bellisario. The series did not get picked up. In 1995, she played Brave Orchid in Maxine Hong Kingston's The Woman Warrior, directed by Sharon Ott, for which she received the Los Angeles Drama Critic Circle Award. Chin played the role of Eng Sui Yong in David Henry Hwang's Tony nominated Golden Child, directed by James Lapine, which ultimately went to Broadway, Longacre Theatre (1995–1998), and for which she won an Obie Award and was nominated for The Helen Hayes Award. Laurie Winer, Los Angeles Times, commented on her performance as first wife: "Her descent into opium addiction is quite harrowing." Ben Brantley, The New York Times: "[Chin] suggests an Asian version of Bette Davis." Other performances included roles in three Chay Yew plays: Half Lives, directed by Tim Dang at East West Players (1996); Wonderland, at La Jolla Playhouse; and adaptation of Federico García Lorca's The House of Bernarda Alba, playing Maria Josefa, the mad mother to Chita Rivera's Bernarda, directed by Lisa Peterson at Mark Taper Forum (2002). Other work at this time included the voice of Popo in the daytime Emmy Award winning Popo and The Magic Pearl (1996); an eccentric Madame Wu in the TV drama The Diary of Ellen Rimbauer (2003); and Grandmother Wu in Wendy Wu: Homecoming Warrior (2006), starring Brenda Song as Wendy Wu. In 2003 and 2004, Chin performed at the Hollywood Bowl, in China Night, reciting poetry backed by a hundred piece orchestra, conducted by John Mauceri, the founder of Hollywood Bowl Orchestra. She was a guest in numerous television series, most notably the recurring role as Helen, Sandra Oh's frivolous mother, in Grey's Anatomy, and recently Royal Pains. Chin made numerous indie films and many features, notably appearing as Chairman Xu in Red Corner (1997), Auntie in Memoirs of a Geisha (2005), and Madame Wu in the James Bond thriller Casino Royale (2006). In 2008, she was offered the role of the Dowager Jia (贾母) in a lavish adaptation of Dream of the Red Chamber (红楼梦), China's most beloved classic novel from the eighteenth century. This was her first time back working as an actress in China and she spent more than one year completing the 50 episodes (2010). Back in Los Angeles, Chin accepted the title role of a woman suffering from Alzheimer's in Nani, an AFI thesis film directed by Justin Tipping, which won the Student Academy Award and DGA Student Film Award (2012). In 2014, she appeared in Marvel's Agents of S. H. I. E. L. D., reuniting with her Joy Luck Club co star Ming Na, to play Melinda May's mother, Lian May. Chin appeared in two episodes of HBO's Getting On. Her autobiography, Daughter of Shanghai, has been published in ten versions.