Германиялық археолог Пол Алан Юлдің зерттеулері

Кіріспе

Неміс антропологы Пол Алан Юль – Гейдельберг Рупрехт Карлс университетіндегі археолог (хабилитация). Оның негізгі жұмысы Оман, Йемен және бұрынғыдағы Үндістан археологиясын зерттеуге бағытталған.

Білім және мансап

Юл Миннесота университетінде (BA), Нью-Йорк университетінде (MA және PhD) және Марбург университетінде оқыды. Оның "Тұңғыш Крит мөрлері" атты диссертациясы Миной Критінің ерте және орта қола дәуіріндегі мөрлерді жіктеп, мерзімдеді. 1995 жылы Гейдельберг университетінде қорғаған ғылым кандидатының диссертациясы (Habilitationschrift) Оманның шығыс-орталық бөлігіндегі 365 исламға дейінгі қабірлерді талдады.

Ашық қолжетімділік қозғалысы шеңберінде Юл зерттеу материалдары мен жарияланымдарын мүмкіндігінше жылдам архивке салып, оларды көпшілікке қолжетімді етуге ерекше мән береді. Ол бұл жұмысты негізінен heidICON бейне қоры және Гейдельберг университеті кітапханасының виртуалды кітапханасы Propylaeum Dok арқылы жүзеге асырады. 2005 жылдан бері Юл Үндістан мен Оманда Майнц жоғары техникалық мектебімен (i3mainz) және Лора Пекчолимен 3D-моделдеу және анимация саласында тәжірибелер жасап келеді.

Оңтүстік Азия зерттеулері

1980 жылдары Свами Оманнанд Сарасватитің қолдауымен ол алғаш рет еуропалық әдістер мен үлгілерді пайдаланып, «мыс қойма мәдениеті» деп аталатын металл заттарды тізімдеп, бағалады. Бұл артефакттардың қандай да бір мақсатта қолданылмаған, ырым-жырымдарда қолданылған немесе жай ғана жинақталып сақталған болуы мүмкін, себебі оларда пайдалану іздері жоқ. Одишадан шалқар қашықтықта Юле Шанкаржангдегі металл дәуіріне жататын зираттан табылған, Үндістандағы ең алғашқы музыкалық аспап болуға тиіс затты жариялады. Ол лазерлік сканер, жер асты радарын және қолға ұсталатын GPS қабылдағышын қолданып, Сисупалгархтың ежелгі тарихи бекінісін зерттеді. Юл Корина Борхертпен бірлесіп, осы ұлттық қорғауға алынған Маурия жеріндегі заңсыз құрылыс салуды анықтады. 2001–2004 жылдары Үндістанда Юл алғаш рет, әсіресе Одишада Маханади және Чхаттисгарх бойындағы саз бекіністер мен басқа да археологиялық ескерткіштерді құжаттады. Оның жұмыстарынан алынған суреттер, әсіресе Одишадағылары, heidICON суреттер қорына енгізілген.

Араб және Шығыс Африка зерттеулері

Юль 1982 жылдан 1987 жылға дейін Герд Вайсгербермен бірге Бохумдағы Deutsches Bergbau мұражайында ерікті ретінде Оманның ежелгі тарихын зерттеуді бастады. Юль Ибри Селмеден (сондай-ақ басқа да жерлерден) табылған металл сақталатын орындардың тізімін жасауға назар аударды, оны Герд Вайсгербермен бірге жариялады. Бұл типологиялық зерттеу Таяу Шығыста табылған ең ірі металл артефактілер жиынтығын қамтиды. Бұл жиын Умм ан-Нар дәуіріндегі қоғамдық қабірде сақталған және ерте темір дәуіріне жатады. 1987 жылы Юль Самад әл-Шандағы біліктілігін арттыруды бастады, бұл Орталық Оманның исламға дейінгі, протограмотный кеш темір дәуіріндегі халқы туралы мәліметтер береді. Бұл б.з.д. 200 жылы пайда болды және Оманға исламның келуінен бұрын б.з. 300 жылына дейін тарихтан жоғалып кетті. 2006 жылдан кейін ол Самадтың кеш темір дәуірінің хронологиясын жаңартты. Самад жерлеу орнында әртүрлі кезеңдерге жататын шығыс Арабия артефактілері табылды. Жаңа қазба жұмыстарының мақсаты – ерте темір дәуірін дәлірек анықтау болды. Жаңалық – компьютерлік өңдеуді жеңілдету үшін сайттар мен артефактілер кластары үшін әлфа-цифрлық аббревиатураларды енгізу болды. 1990 жылдардың ортасында Юль мен Вайсгербер Джебель Ахдардың шығыс бөлігіндегі Джейланың мұнаралы қабірлерін картаға түсіріп, зерттеді. Юль Изки/аль Йемен оазисіндегі қазба жұмыстарында кеш антикалық қоныстарды іздеді. 2014 жылы Юль Оман туралы ойларын жаңартты. Оңтүстік-Шығыс Арабия үшін ол ерте және кеш темір дәуірін ажыратады және анықтайды. Сұлтандықта кеш темір дәуірінің екі түрі бар. Көптеген жерлерде белгілі бірін Самад деп атайды, ал екіншісі – «жаңа исламға дейінгі кезең», оны негізінен француз және бельгиялық әріптестер Біріккен Араб Әмірліктерінде зерттеді және анықтады. Есепті аяқтағаннан кейін бірнеше жыл өткен соң Юль әл-Ахдар, әл-Васит қабірі W1 және басқа да жобалардағы қазба жұмыстарына қатысты маңызды жарияланымдар жасады. 2012 жылы Мәдениет және мұра министрлігі одан Уди Дханк, Укдат әл-Бакрадағы Бос Шөлдің ішіндегі ерте темір дәуіріндегі металл қорыту алаңын құжаттап, жариялауды сұрады. 1998 жылдан 2010 жылға дейін Йеменнің таулы аймағындағы Химиярит тайпаларының астанасы Зафардағы жұмыстар жалғасты, оның бюджеті 5,3 миллион еуроға жетті. Бұл жоба, әсіресе, Химиярит кезеңінің материалдық мәдениетін ашып көрсетті (б.з.д. 110 – б.з. 525). Юль ең бастысы, тәж киген, мүмкін христиан (Аксумит?) патша бейнесі салынған 1,70 метрлік рельефті мүсінді қазды. Ол Химиярит мәдениеті исламға жат емес, керісінше, оған гендерін берген түбір екенін айтады. Ислам діні мен мәдениеті осы ықпалсыз қандай болар еді деп ойға келеді. Қазба жұмыстары Химиярит мәдениетінің, әсіресе бейнелеу өнерінің сипаттамасын, оны декаденттік деп сипаттауға қарсы тұрады – бұл терминді әртүрлі жолдармен түсінуге болады. Юль Йемендегі исламға дейінгі кезеңді өзінің ең маңызды ғылыми үлесі деп есептеді, себебі бірнеше жыл жұмыс істеу мүмкіндігіне және көптеген контексттік табылғандарға ие болды. 2013 жылы Стеффен Вениг Юльді Оңтүстік Тигр аймағындағы Мифсас Бахридегі шіркеудің қазба жұмыстарына қатысуға шақырды. Юль бұл жұмысты 2014-2016 жылдары DFG грантының көмегімен тәуелсіз түрде жалғастырды. Бұл жұмыс 7-ші ғасырдың кеш Аксумит шіркеуінің қираған қалдықтарын қазуға бағытталған.

Yule's study of the prehistory of Oman began from 1982 to 1987 as a volunteer at the Deutsches Bergbau Museum in Bochum together with Gerd Weisgerber. Yule focussed on the cataloguing of the metal hoard find from Ibri Selme (and others as well), which he published with Gerd Weisgerber. This typological study catalogues the largest hoard of metallic artefacts to occur in the Near East. Stashed in an Umm an Nar period communal tomb, these date to the Early Iron Age. In 1987 Yule began his habilitation on the site of Samad al Shan which sheds light on the late pre Islamic, protoliterate Late Iron Age population of central Oman. It comes into view as early as 200 BCE and we lose track of it around 300 CE far prior to the arrival of Islam in Oman. After 2006 he raised the chronology of the Samad Late Iron Age. The cemetery site, Samad, yields eastern Arabian artefacts of different periods. New excavations were intended to better date the Early Iron Age. New was the introduction of alphanumeric abbreviations for site and artefact classes to enable computer processing. In the mid 1990s Yule and Weisgerber mapped and studied the tower tombs of Jaylah in the eastern part of the Jebel Akhdhar, which may date to the Bronze Age Umm an Nar Period mid late 3rd millennium BCE. Yule sought unsuccessfully late antique habitation in his excavation at the oasis site of Izki/al Yemen. Yule updated his thought on Oman in 2014. For south eastern Arabia he distinguishes and defines Early and Late Iron Ages. In the Sultanate, the Late Iron Age has two facies. The one known from the most sites is designated Samad Late Iron Age, the other is the "période préislamique récente" which mostly French and Belgian colleagues researched and defined in the United Arab Emirates. Years after finishing the actual report, Yule realised the important publications for the excavations at al Akhdhar, al Wāsiṭ tomb W1 and other projects. In 2012 the Ministry of Heritage and Culture asked him to document and published an Early Iron Age metal smelting site just inside the Empty Quarter in Wadi Ḍank, ʿUqdat al Bakrah. At the site of Zafar, capital of the Himyarite Tribal Confederation, in the Yemenite highlands, field operations continued from 1998 to 2010 with a budget which eventually amounted to 5,300,000 Euros. This project illuminates especially the material culture of the Himyarite period (110 BCE – 525 CE). Yule excavated most notably a 1.70 m high relief statue depicted wearing a crown which depicts arguably a Christian (Aksumite?) king. He argues that Himyarite culture is not really foreign to Islam which follows, but actually is a sire which passed on its genes. One wonders what Islamic religion and culture would be like without this influence. Excavated finds contradict the characterisation of Himyarite culture especially visual arts as decadent a term which can be understood in different ways. Yule considered late pre Islam in the Yemen to be his most important scientific contribution owing to the opportunity to work for several years and the large number of contexted finds. In 2013 Steffen Wenig asked Yule to participate in an excavation project of a church at Mifsas Bahri in the South Tigray Region. Yule continued this work independently, enabled in 2014 to 2016 by means of a grant from the DFG. This centred on the excavation of a Late Aksumite church ruin of the 7th century CE.