Lovesickness

Кіріспе

Жағымсыз сезімдер, қайталанбаған махаббаттан немесе сүйіспеншіліктің жоғалуынан. Махаббат ауыруы - терең махаббатқа түскенде, сүйікті адамның жоқтығы кезінде немесе махаббат қайталанбағанда жағымсыз сезімдерді туғызатын қайғы. "Махаббат ауыруы" термині қазіргі медицина мен психологияда сирек қолданылады, бірақ жүректің күйзелуінің дене мен ақыл-ойына әсері туралы жаңа зерттеулер пайда болды.

Тарих

Ежелгі Грекия мен Римдегі медициналық кітаптарда махаббат ауруы "көктемдік" ауру ретінде сипатталған. Гиппократ мәтіндерінде "махаббат меланхолиясы" құмар махаббаттың нәтижесі ретінде күтіледі. Сүйіспеншілік ауруы қызығушылықты тұлғаны сатып алу арқылы емделуі мүмкін, мысалы, ханзада Антиохтың жағдайында. Алайда ежелгі әдебиеттерде махаббат ауруы "қайраткерлік және маниялық" мінез-құлықпен көрініс тапқан. Осы уақытта ежелгі Римде Вергилийдің Дидосы өзінің сүйіктісі Энейдің сатқындыққа деген реакциясына шалдығады және өзін-өзі өлтіреді. Дидоның жағдайы ерекше қызықты, өйткені оның махаббат ауруының себебі Юнона мен Венера құдайларының араласуына байланысты. Орта ғасырларда қайталанбаған махаббат "орта ғасырлық меланхоликтер үшін жеңілдеу қиын болатын жарақат" деп саналды. Емдеуге жарық терапиясы, демалу, табиғаттың қасында болу, қой, салат, балық, жұмыртқа және піскен жемістерді жеу жатады. Ғашықтықтан ауыратын адамның сезімдері есірткіге ұқсайды. Мида белгілі бір нейротрансмиттерлер - фенетиламин, допамин, норадреналин және окситоцин - мидың он екі түрлі аймағын пайдалана отырып, "махаббат" немесе "махаббатқа түсу" сезіміне әсер етеді. Бұл нейротрансмиттер амфетаминнің әсерін қайталайды. Орташа алғанда, психолог "махаббат ауыруы" туралы жалпы практика дәрігерлерінің ұсынымдарын алмайды, дегенмен бұл науқастың сезімін білдіретін тіл арқылы таралуы мүмкін. Сүйіспеншілік ауруының жалпы белгілері басқа психикалық аурулармен байланысты болғандықтан, оны жиі дұрыс диагноз қоймайды немесе адам кездестіретін барлық аурулармен бірге сүйіспеншілік негізгі проблема болып табылады деп анықталады. Бұл адам көмек сұрамағанда немесе оны жеңе алмағанда өте қауіпті, өйткені махаббат өлімге әкелуі мүмкін (оның салдары өз-өзіне қол жұмсауға тырысуы мүмкін, осылайша махаббат өлімге әкелуі мүмкін деген ежелгі пікірді драмаға айналдырады). "Адамның психикалық ауруы" атты еңбегінде Лен Бауэрс "психикалық ауру" деп саналатын адамдардың миында физиологиялық айырмашылықтар бар дегенмен, айырмашылықтарды бұрыс жұмыс деп атау үшін бірнеше басқа критерийлер болуы керек деп болжайды. Сондықтан көптеген психикалық аурулар (мысалы, махаббат ауруы) клиникалық стандарттар бойынша "заңды" ауыруды клиникалық тұрғыдан дәлелдеуге жеткілікті дәлелдер бермеуі мүмкін, бұл ретте парасимпатикалық критерийлер белгіленбеген дисфункцияларды қажет етеді. Махаббат пен махаббат ауруын зерттеуші Франк Таллис 2005 жылғы мақаласында махаббат ауруы адамның "нағыз, ақылдан тыс, терең" ғашық болған кезде пайда болатынын және медициналық мамандардың оны барынша ескеруі керектігін айтады.

In the medical texts of ancient Greece and Rome, lovesickness was characterized as a "depressive" disease, "typified by sadness, insomnia, despondency, dejection, physical debility, and blinking." In Hippocratic texts, "love melancholy" is expected as a result of passionate love. Lovesickness could be cured through the acquisition of the person of interest, such as in the case of Prince Antiochus. In ancient literature, however, lovesickness manifested itself in "violent and manic" behavior. meanwhile, in ancient Rome, Virgil's Dido has a manic reaction to the betrayal of her lover, Aeneas, and commits suicide. Dido's case is especially interesting, as the cause of her lovesickness is attributed to the meddling of the gods Juno and Venus. In the Middle Ages, unrequited love was considered "a trauma which, for the medieval melancholic, was difficult to relieve." Treatments included light therapy, rest, exposure to nature, and a diet of lamb, lettuce, fish, eggs, and ripe fruit. Scientific study on the topic of lovesickness has found that those in love experience a kind of high similar to that caused by illicit drugs such as cocaine. In the brain, certain neurotransmitters — phenethylamine, dopamine, norepinephrine and oxytocin — elicit the feeling of high from "love" or "falling in love" using twelve different regions of the brain. These neurotransmitters mimic the feeling of amphetamines. On average, a psychologist does not get referrals from general practitioners mentioning "lovesickness", although this can be prevalent through the language of what the patient feels. With the common symptoms of lovesickness being related to other mental diseases, it is often misdiagnosed or it is found that with all the illnesses one could be facing, love is the underlying problem. This is incredibly dangerous when one does not seek help or cannot cope because love has been known to be fatal (a consequence of which might be attempted suicide, thus dramatising the ancient contention that love can be fatal). In his book The Social Nature of Mental Illness, Len Bowers postulates that although physiological differences exist in the brains of those that are deemed "mentally ill", there are several other criteria that must be met before the differences can be called a malfunction. It is possible, therefore, that many mental illnesses (such as lovesickness) will never bear strong enough evidence to clinically warrant "legitimate" affliction by clinical standards without further correspondingly parasympathetic criteria of established dysfunction(s). Frank Tallis, a researcher of love and lovesickness, suggests in his 2005 article that lovesickness occurs when one is "truly, madly, deeply" in love and should be taken more seriously by medical professionals.