Кіріспе

Амала (1918 жылы 21 қыркүйекте 1921 жылы) және Камала (1912 жылы 14 қарашада 1929 жылы) - Үндістанның Бенгал штатының Миднапур қаласынан шыққан екі "жануар қыз", олар қасқыр отбасында өсті деп айтылады. Олардың оқиғасы көпшілік назарын аударып, талқылауға әкелді. Алайда бұл оқиға туралы хабарлаған және оны жария еткен бір ғана адам - қыздарды таптым деген дін қызметкері. Осыған байланысты бұл оқиғаның шынайылығына қатысты кейбір пікірталастар бар. Француз хирургы Серж Ароль өзінің "Л'Энигма дес дес анфрен лоуп" (Ақсұрт балаларының жұмбағы, 2007) деген кітабында бұл оқиғаның өтірік екендігіне көз жеткізді.

Сыртқы келбеті

1926 жылы жергілікті жетімдер үйінің ректоры Джозеф Амрито Лал Сингх Калькуттадан шығарылған The Statesman газетінде екі қызды Калькуттаның батысындағы Миднапур ауданындағы Годамури ауылының маңында орманды мекендеген бір адам бергенін және қыздарды алғаш көрген кезде олар үйдің жанында бір қуыста тұрғанын айтты. Кейіннен ол 1920 жылы 9 қазанда қыздарды қасқырлар орныннан құтқарып алғанын мәлімдеді. Ол балалардың аттарын атап, олардың байқауларын "күнделік" деп жазды (бір бөлігі күні бар, бір бөлігі күні жоқ) шамамен он жыл бойы, егер ол дұрыс болса, онда ол жабайы балаларды байқау және оңалтудың ең жақсы құжатталған күш-жігерінің бірі болады. 1920 жылдың 17 қазанында жазылған күнделік жазбасында: "Ол ана қасқыр, оның табиғаты өте қатыгез, ал махаббаты өте жоғары. Бұл маған таң қалдырды. Мен жануардың тіпті адам баласынан да жоғары сезімге ие екенін, сондай-ақ осы ерекше жандарға сүйікті және идеалды ананың барлық махаббаты мен сезімін сыйлай алатынын ойлағанда таңғалдым". Камаланың жасы сегізде, Амаланың жасы 18де еді.

Әдеп-тәрбие және емдеу

Сингх өзінің күнделігінде жетімдер үйінде екі қыздың жабайы балаларға тән қасқыр сияқты мінез-құлық танытқанын айтады. Олар өздерін киіндіруге, тамақ беруге тырысқан адамдарды тырнап, шағып, пісірілген тамақты қабылдамай, төрт аяғымен жүрді. Екі қыздың да қол-аяғы мен тізелерінде төрт аяқпен жүруден пайда болған қалың қалыңдығы бар. Қыздар көбінесе түнгі уақытта өмір сүреді, күн сәулесінен аулақ және қараңғыда өте жақсы көреді. Сондай-ақ, олар иіс сезу және есту қабілетін арттырды. Қыздар шикі ет дәмін татып, жерге қойып, табадан тамақ жейтін. Олар суық пен ыстыққа сезімтал емес, қорқыныштан басқа ешқандай адам сезімдерін танытпайтын сияқты. Түнде олар қасқырлардай айқайлап, "отбасына" айқайлайды. Олар сөйлемеді. Бірлік авторы Иммельда Октавия Шенклин 1929 жылы өзінің "Сіз кімсіз?" деген кітабында олардың жағдайын атап өтті. Бірде бір миссионер Азияда қасқырлар ордасынан құтқарылған екі қызды көргенін айтып берді. Олар сәби кезінде тасталып кеткен, Ромул мен Ремустың жас өмірін қайталай отырып, анасы - қасқыр болған. Балалар төрт аяғымен жүгіріп, қарс айқайлап, ұстап алғандарға қарай тістеді. Алқасы артқа шегінді, бетінің төменгі бөлігі аналық сүйіспеншілігін аналарына қарағанда көбірек көрсеткен асырап алған ата-ана жануарларына ұқсайды". Сингх оларға қарапайым адам мінез-құлқын үйретудің қиын міндетін өз мойнына алғанын айтады. Амала 1921 жылы бүйрек инфекциясынан қайтыс болды. Ол Миднапурдағы Сент-Джон шіркеуінің зиратында жерленді. Камала қайтыс болған кезде қайғырып жүргенін көрсетті. Осыдан кейін Камалаға жақынырақ адамдар жақындады. Ол үйде оқып, басқа адамдармен араласуға дағдыланды. Көп жылдар бойы ауыр еңбек еткеннен кейін ол сәл тік жүре алды, бірақ ешқашан жақсы жүрмеді және тез арада бір жерге бару керек болғанда төрт аяғына қайта оралады және бірнеше сөз сөйлеуді үйренді. 1929 жылы туберкулезден қайтыс болды.

Дау

Көптеген нұсқалар болғандықтан, олардың ешқайсысын Сингхтың өзі ғана растаған жоқ, бұл оқиғаның шынайылығына қатысты айтарлықтай даулар бар. Қасқырлар тәрбиелеген "миф" - бұл ежелгі Үнді-Еуропалық тұжырымдама (қараңыз: жабайы бала) туа біткен ақаулары бар тастап кеткен балалардың жануарларға ұқсайтын мінез-құлқын түсіндіру үшін.

Жақында жасалған зерттеу

Француз хирургы Серж Арольдің айтуынша, Амала мен Камаланың жағдайы - жабайы балаларды қамтитын ең қорқынышты алаяқтық. L'Enigme des enfants loup (Ауыл балалары жұмбағы, 2007) атты кітабында Арольс бұл жағдайды зерттеуін сипаттайды. Ол мұрағаттарды және бұрын белгісіз дереккөздерді зерттей отырып, мына қорытындыға келді: Сингх "екі қасқыр қыздың өмірінде күн сайын" жазған деп мәлімдеген түпнұсқалық күнделік жалған. Ол 1935 жылдан кейін, Камала қайтыс болғаннан кейін алты жыл өткен соң, Үндістанда жазылған. (Алдағы қолжазба АҚШ Конгресс кітапханасының қолжазба бөлімінде Вашингтон қаласында сақталған.) Екі қасқыр қыздың төрт аяқпен жүріп, шикі ет жеп, тағы басқаларын көрсететін суреттер екеуінің де өлімінен кейін, 1937 жылы түсірілген. Суреттерде Сингхтің өтініші бойынша Миднапурдан келген екі қыздың бейнесі бар. Балалар үйінің дәрігерінің айтуынша, Камалада Сингх ойлап тапқан аномалиялар жоқ, мысалы, өте өткір және ұзын тістер, төрт тірлігі де тұрақты буындармен, түнгі көруі және түнде көзінен қарқынды көк сәуле шығаруы және т.б. 1951-1952 жылдары жиналған бірнеше сенімді куәліктерге сәйкес, Сингх Камаланы қонақтардың алдында өзін қалай көрсеткенін көрсету үшін ұрып-соғатын. Арольс Сингх пен профессор Роберт М. Зинг арасындағы хаттарға ие болған, онда Зинг әңгіменің қаржылық құндылығына сенетінін және оны жариялау үшін ынтымақтастық жасауды сұрайды. Сингхтің күнделігін жариялағаннан кейін, Зинг сиропхананы ұстап тұру үшін ақшаға мұқтаж болған Сингхке 500 АҚШ долларын роялти төледі. Зинг Сингхтың қыздарға қатысты жазған деректерінің шынайылығына сенді. Сингхпен бірге жазған "Wolf Children and Feral Man" атты кітабы антропологтардан үлкен сынға ұшырады, олардың ішіндегі ең ашық сөздері Эшли Монтегю болды. Зинг Сингхтың шынайылығын тәуелсіз түрде тексермегені үшін қымбатқа төледі және осы даудың салдарынан 1942 жылы Д-р Зинг Денвер университетіндегі академиялық лауазымынан босатылды. Ол даулы жағдайдан кейін ешқашан сабақ бермеді. Камала жүйке дамуының Ретт синдромымен ауырады. Кейінірек Жапония мен Франция ғалымдары Арольдің тұжырымдарын қолдады.