Ұрыстар 1916 жылдың 6 және 7 қаңтарында (Православтық Рождествода, сондай-ақ "Қанды Рождество" деп аталады) жеңіліспен аяқталды. Сердар (Войвода) Янко Вукотич басшылығымен, Крсто Поповичтің екінші қолбасшысы ретінде, черногориялықтар австро-венгрлерге ауыр үлкен шығын келтірді және олардың ілгерілеуін уақытша тоқтатты. Черногория әскерлері Мойковац ауылының маңында бекініп алды. Австро-венгр армиясы сол күні таңертең Мойковацқа және оның төңірегіне ауыр артиллериялық оқ жаудырып, черногориялықтардың позицияларына шабуыл жасады. Түске дейін австро-венгр шабуылы тойтарылды, олар ауыр шығынға ұшырады. Австро-венгр әскерлері майданнан кетуге дейін шайқас жалғасты, нәтижесінде 2000-нан астам австро-венгр әскері қаза тапты. Күннің соңына қарай черногориялық күштер Мойковац пен оның айналасын қайта бақылауға алып, австро-венгр күштерінің бірнеше шабуылын жеңді. Көптеген шайқастар тік штыктар мен пышақтармен, тізеге дейін қарға батып, қолма-қол ұрыс ретінде өтті. 7 қаңтарда австро-венгрлер черногориялық позицияларға екінші шабуыл жасады. Бұл шабуыл да сәтсіз аяқталды, екі тарап та ауыр шығынға ұшырады. Көптеген армиясы күштірек, үлкен және жақсы жабдықталған болса да, австро-венгр күштері 7-сі күні Мойковацтағы позицияларын тастап, шегінді.
The fighting culminated on 6 and 7 January 1916 (on Orthodox Christmas, also known as 'Bloody Christmas'). Led by Serdar (Vojvoda) Janko Vukotić with Krsto Popović as second in command, the Montenegrins inflicted heavy casualties on the Austro Hungarians and temporarily halted their advancement. The Montenegrin forces had entrenched themselves around the village of Mojkovac. Austro Hungarian Army attacked Montenegrin positions early that day along with a heavy artillery bombardment on Mojkovac itself. By noon, the Austro Hungarian attack was repulsed, suffering heavy casualties. Fighting resumed until the Austro Hungarian forces left the battlefield, leaving more than 2,000 Austro Hungarian soldiers dead. By the end of the day, Montenegrin forces managed to push back multiple attacks by Austro Hungarian forces taking back control of Mojkovac and its surroundings. Much of the fighting was done hand to hand with fixed bayonets and knives, in knee deep snow. On 7 January, the Austro Hungarians launched a second attack on Montenegrin positions. The attack again failed, with heavy losses on both sides. Despite having a much stronger, bigger, and better equipped army, Austro Hungarian forces abandoned their positions in Mojkovac on the 7th and retreated.
Нәтижелер
Ұрыстың нақты қалай жүргені туралы көп дау бар, бірақ черногориялықтар сандық артықшылығы бар жауды кері шегінуге мәжбүр етті. Бұл шайқас Корольдік серб әскеріне Корфуға қайта шегінетін албан тауларына жету үшін уақыт беруді мақсат еткен, бірақ шындығында серб әскерінің көп бөлігі тауларды кесіп өтіп, жағалауға жеткен және Скутари (Шкодер) мен Дураццо (Дуррес) аралығында оңтүстікке қарай жол ашты. Черногория күштері 18 қаңтарда шегінгенге дейін Беране – Андриевица – Мойковац – Тара өзенінің бойындағы шепті ұстап тұрды. Австриялықтар содан кейін оңтүстікке қарай шабуылын жалғастырды. Осы уақыт аралығында австро-венгрлер Ловчен тауын (11/1), астанасы Цетиньені (13/1), Печь және Беране қалаларын (10/1) жаулап алды. Кейбір тарихшылар шайқас кезінде король Николайдың капитуляция туралы келіссөздер жүргізіп жатқанын, ал басқалары король Николай 12 қаңтарда ғана келіссөздерге келіспегенін айтады. Дегенмен, 25 қаңтарға дейін Черногорияның барлық әскері қаруларын тастады. Генерал-майор Рейньоль бұл шайқас туралы: «Черногориялық сарбаздың батырлығы соғыс тарихында теңдесі жоқ. Мұнда черногориялық сарбаздың жаудың штығына қолмен шабуылдайтынын көруге болады. Аз ғана санды әскер, қарапайым қарумен қаруланған, Мойковац аймағында бірнеше күн бойы заманауи қарумен жабдықталған, көптеген австро-венгр әскерін тоқтатты», – деді.
There is considerable disagreement about the actual conduct of the battle, but the Montenegrins forced a numerically superior foe to retreat. The battle was intended to give the Royal Serbian Army enough time reach the Albanian mountains in their retreat to Corfu, but in fact, most of the Serbian troops had already crossed the mountains and reached the coast and were battling their way south between Scutari (Shkodër) and Durazzo (Durrës). The Montenegrin forces continued to hold the Berane Andrijevica Mojkovac Tara River line until withdrawing on 18 January. The Austrians then continued pushing their offensive south. In the meantime, the Austro Hungarians had already taken Mount Lovćen (11/1), the capital Cetinje (13/1), Peć and Berane (10/1). Some historians indicate that at the time of the battle King Nicholas was already in surrender negotiations while others hold that King Nicholas did not agree to negotiate until 12 January. However, by 25 January the entire army of Montenegro had laid down its weapons. Generalmajor Reinöhl said of the battle: "The courage of the Montenegrin soldier has no equal in the history of wars. Here you could see the Montenegrin soldier attacking the enemy's bayonets with his bare hands. That numerically small army, armed with primitive weapons, on the terrain of Mojkovac for days stopped the much more numerous Austro Hungarian Army, equipped with modern arms."