Кіріспе
BL 8 дюймдік гаубица VI, VII және VIII (6, 7 және 8) – Бірінші дүниежүзілік соғыста қолданысқа енгізілген, жаңа конструкциядағы жылжымалы шассиде орналасқан британдық артиллериялық қоршау гаубицаларының сериясы. Олар Ұлыбританияда «Викерс» компаниясымен жобаланып, барлық төрт британдық артиллерия өндірушісі, негізінен «Армстронг» және бір американдық компаниясымен шығарылған. Олар неміс 21 см Morser 16 гаубицасына балама болды және британдық армияда BL 9,2 дюймдік гаубица сияқты қолданылды, бірақ оларды өндіру оңайырақ және жылдамрақ болды, сондай-ақ олар көшпелірек болды. Жаңа калибрге ауыстырылмас бұрын, екінші дүниежүзілік соғыста британдық армияда шектеулі қызмет етті. Олар Бірінші дүниежүзілік соғыста австралиялық және канадалық батареялардың шағын бөлігімен, сондай-ақ АҚШ армиясымен де жабдықталды. Басқа еуропалық армиялар да оларды аз мөлшерде қолданды.
Құрылымы мен нұсқалары
8 дюймдік калибр Бірінші дүниежүзілік соғыста британдық армия қабылдаған өлшем болды. VI, VII және VIII үлгілері (6, 7 және 8) жаңа конструкция болды және 8 дюймдік гаубицаның алғашқы, уақытша I және V үлгілерімен байланысты емес. Олар теңіздік артиллериялық зеңбіректерінің қысқартылған және кеңейтілген түрі болды.
VI марка
Викерс конструкциясы, 6 дюймдік гаубицаға өте ұқсас, 1915 жылдың тамызында бекітілді және алғашқы маңызды тапсырыс 1916 жылдың наурыз айында 50 гаубицаға, ал күзде тағы 30 гаубицаға берілді. АҚШ нұсқаулығында былай деп сипатталған: Платформа үшбұрышты платформаны құру үшін жиналатын ағаш арқалықтардан тұрады. Осы платформаны пайдаланған кезде қашау алынып тасталып, арнайы тіреуіш орнатылуы керек. Бұл тіреуіш тіреуге бағыт береді, сондай-ақ платформадағы зеңбіректі 52° бұруға мүмкіндік береді. Атыс платформасын пайдаланудың негізгі мақсаттары: дөңгелектер мен жолдың артқы бөлігіне сенімді тіреу беру, жұмсақ жерде ату кезінде батып кетуіне немесе қозғалысқа келуіне жол бермеу; атыс кезінде зеңбіректің нысанада қалуын қамтамасыз ету; және жолды 52° бұрышқа (ортасынан әр жаққа 26°) көлденең жылға беруге мүмкіндік беру. Арбаның дөңгелектері дөңгелек платформасындағы болат тақталарға тіреліп, қисайған болат бұрыштармен бағытталады, бұл зеңбіректің атыс кезінде нысанадан сырғып кетуіне кедерілдіреді. Атыс платформасы қолданылғанда, жолдың астыңғы жағына бекітілген қашаулы жүзу тақтасы алынып тасталады және оның орнына итергіш тіреуіш бекітілген басқа жүзу тақтасы орнатылады. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Батыс майданында Канадада екі 6 зеңбірек батареясы, Австралияда 1, Ұлыбританияда 37 батарея болды. Ұлыбританияның 8 дюймдік гаубица батареялары: Ұлыбритания 1 (6 зеңбірек), Македония 1 (4 зеңбірек) және Палестинада 2 зеңбірек.
The platform consists of wooden beams which assemble to form a triangular platform. The spade must be removed and a special bracket fitted on the trail when using this platform. This bracket travels in a groove which gives a bearing for the bracket and also provides a means of traversing the piece 52° on the platform. The main objects in the use of the firing platform are: To provide a reliable support for the wheels and rear end of the trail, so as to prevent sinking or movement when firing on soft ground; to ensure the gun remaining on the target when firing; and to provide means for shifting the trail transversely through an angle of 52° (26° each side of center). By using the traversing gear on the carriage a total traverse of 30° on each side of the center is obtainable The carriage wheels rest on steel plates on the wheel platform and are guided by curved steel angles which prevent lateral movement of the gun off the target when in action. When the firing platform is used, the float plate, with spade attached, which is bolted to the underside of the trail, is removed and another float plate, having a thrust bracket attached, is bolted in its place. At the end of World War I on the Western Front, Canada had two 6 gun batteries, Australia 1, Britain 37. British 8 inch howitzer batteries serving in other theatres at the Armistice were: UK 1 (6 guns), Macedonia 1 (4 guns) and 2 guns in Palestine
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, 1940 жылдың мамыр-маусым айларында Францияда бірнеше Mk 8 қолданылды. 1940 жылдың наурыз айында АҚШ-тан британдықтарға 266 дана қару-жарақ жіберуге рұқсат берілді.
АҚШ-тың пайдалануы
Mk 6 нұсқалары Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Midvale Steel and Ordnance Co, Nicetown, Pennsylvania компаниясы АҚШ-та өндірілген, бастапқыда Ұлыбританияға жеткізілген, содан кейін ол соғысқа кірген кезде АҚШ күштерін жарақтандыру үшін пайдаланылған. АҚШ-та олар M1917 деп аталды. АҚШ Mk 7 және Mk 8 1/2 нұсқалары да өндірілді және 1918 жылдың қазан айынан бастап АҚШ-та қызметке қабылданды. "8 дюймдік гаубица материалы 1917 жылғы "Викерс" моделі деп аталады, оның Mark VI және Mark VII екі түрі қолданылды. Mark VI мен Mark VII арасындағы негізгі айырмашылықтар: Mark VI-ның оралым жылдамдығы төмен және одан келіп, қашықтығы қысқа, сондай-ақ Mark VII-де "сым оралған" конструкциясының түтігі бар, ал Mark VI түрі "жинақталған" конструкциядан жасалған. Mark VII жақында Mark VIII 1/2-мен алмастырылды, екеуінің арасындағы айырмашылық Mark VII-нің ұнтақ камерасының қабырғалары тым жұқа болды, ал Mark VIII 1/2 бұл кемшілікті жойды, оның ұнтақ камерасының қабырғалары қалыңдатылған. 8 дюймдік гаубицаның орташа қызмет мерзімі, Mark VI, [түтікті ауыстыру қажет болғанға дейін] 7800 оқ, ал Mark VIII 1/2 үшін 3000 оқ. Mark VI гаубицасының оралым жылдамдығы секундына 1300 фут, ең көп қашықтығы 10760 ярд, ол британдық жобалау және британдық және американдық өндірісте жасалған. Mark VII гаубицасының оралым жылдамдығы секундына 1525 фут, ең көп қашықтығы 12280 ярд, ол британдық жобалау және өндірісте жасалған. Mark VIII 1/2 – британдық сым оралған Mark VIII гаубицасының американдық модификациясы, жинақталған конструкцияға рұқсат беру үшін және қатаң түрде американдық өндірісте жасалған. Mark VIII 1/2-нің оралым жылдамдығы мен қашықтығы Mark VIII-ге тең. Британдық және американдық өндірістің бірігуіне байланысты, қызметте бірнеше типті тежегіш механизмдер бар; екі негізгі түрі – T және француздық соққылы тежегіш механизм. Mark VIII 1/2 гаубицасы да жинақталған конструкциялы, бірақ Mark VI гаубицасынан екі түтік – ішкі және сыртқы түтіктерден тұрады, олардың үстіне жабын кигізіледі. Бұл жағдайда жабын гаубицаны қолдайды, жетекші сақиналарсыз. Жабынның үстіне тежегіш механизмге қосылатын тіреуі бар тежегіш сақина кигізілген. Mark VI-ға ұқсас қаптамалы бұранда тежегіш механизмге орнатылған. Бұл гаубицаның жалпы ұзындығы шамамен 12 1/2 фут [Mark VI 10 1/2 футпен салыстырғанда], ал ең көп қашықтығы шамамен 12360 ярд. Бұл гаубица Mark VII шассиіне орнатылған". 58-ші полк жағалау артиллерия корпусы (ЖАҚ) Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы күндері Францияда АҚШ-та жасалған Mk 6 гаубицасымен әрекет етті, ал 44-ші, 51-ші және 59-шы полктер британдық өндірілген нұсқаларымен әрекет етті. Тағы алты полк, әрбір түрінен үштен, атысты тоқтату кезінде майданға дайын болған деп сипатталды. Әр полк 24 гаубицадан тұратын. АҚШ армиясы кем дегенде 285 М1917 (Mark 6), 116 М1918 (Mark 7) және 61 М1918 (Mark 8 1/2) гаубицасын сатып алды, сонымен қатар 16 АҚШ теңіз жаяу әскерлері корпусына. 1918 жылдың қаңтар айынан бастап британдықтардан 52 гаубица сатып алынды; кейінгі түгендеу сандары олардың осы санына қосымша екенін көрсетті. 1922 жылы 8 дюймдік гаубицалар белсенді бөлімшелерден алынып, соғыс резерві ретінде сақталды. 1926 жылғы түгендеуде армияда 508 гаубица және 646 шасси болғандығы көрсетілді. Жалпы алғанда шамамен 530 гаубица сатып алынды. 1933 жылы гаубицалардың Асбери тежегіш механизмдері 155 мм-лік Т3 зеңбірегін, ақырында М1 "Long Tom" зеңбірегін әзірлеуде қолданылды. 1934 жылы теңіз жаяу әскерінің гаубицалары армияға берілді. 1940 жылдың наурызында 466 гаубица қолда болды; олардың 266-сы британдықтарға беруге рұқсат етілді. 1940 жылдың қыркүйегінде тағы 32 гаубица Финляндияға жеткізілді. 1941 жылы қалған гаубицаларды британдықтарға беруге рұқсат берілді. Бұл гаубицалардың ешқайсысы соғыс ескерткіштері ретінде берілмеген, және олардың ешқайсысы АҚШ-та сақталмаған.
The Mark VII has lately been superseded by a Mark VIII 1/2, the difference between the two being that the powder chamber walls of the Mark VII proved to be too thin, while the Mark VIII 1/2 overcomes this defect by having thicker powder chamber walls
the average life of the 8 inch howitzer, Mark VI, [before the barrel needs relining] is 7,800 rounds, while that of the Mark VIII 1/2 is 3,000 rounds. The Mark VI howitzer has a muzzle velocity of 1,300 feet per second and a maximum range of 10,760 yards and is of British design and both British and American manufacture. The Mark VII howitzer has a muzzle velocity of 1,525 feet per second and maximum range of 12,280 yards and is of British design and manufacture. The Mark VIII 1/2 is an American modification of the British wire wound Mark VIII howitzer to permit of a built up type of construction and is strictly of American manufacture. The Mark VIII 1/2 has the same muzzle velocity and range as the Mark VIII. Due to the combination of British and American manufacture, there are several types of breech mechanism in service; the two main types are the T and the French percussion type
The Mark VIII 1/2 howitzer is also of the built up construction type, but differs from the Mark VI howitzer in that it consists of two tubes, an inner and an outer, over which is shrunk the jacket. The jacket in this case supports the howitzer, without the use of guide rings. A breech ring is shrunk on over the jacket and carries a lug for connecting the gun to the recoil mechanism. A breech bushing similar to that of the Mark VI is fitted for the breech mechanism. The total length of this howitzer is about 12 1/2 feet [compared to Mk VI 10 1/2 feet] and its maximum range is approximately 12,360 yards. This howitzer is mounted on the Mark VII carriage". The 58th Regiment Coast Artillery Corps (C. A. C.) was in action in France in the final days of World War I with the US manufactured Mk 6, and the 44th, 51st, and 59th Regiments were in action with British manufactured versions. An additional six regiments, three with each type of gun, are described as being nearly ready for the front at the time of the Armistice. Each regiment had an authorised strength of 24 guns. A total of at least 285 M1917 (Mark 6), 116 M1918 (Mark 7), and 61 M1918 (Mark 8 1/2) weapons were acquired by the US Army, plus 16 for the US Marine Corps. 52 weapons were purchased from the British beginning in January 1918; subsequent inventory figures indicate they were in addition to these totals. By 1922 the 8 inch howitzers were withdrawn from active units and stored as war reserves. A 1926 inventory showed 508 howitzers and 646 carriages in Army hands. An approximate total of 530 howitzers were acquired. In 1933 some of the howitzers' Asbury breech mechanisms were used in developing the 155 mm gun T3, eventually the M1 "Long Tom". In 1934 the Marine Corps weapons were transferred to the Army. In March 1940 466 weapons were on hand; 266 of these were authorised for transfer to the British. A further 32 weapons were transferred to Finland in September 1940. In 1941 the remaining weapons were authorised for transfer to the British under Lend Lease. None of these weapons were donated as war memorials, and none survive in the United States.