Дэвид Уолкер: Австралиялық Формула-1 жүргізушісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Дэвид Уокер (10 маусым 1941 жылы туған) – австралиялық бұрынғы жарыс жүргізушісі. Ол 1971 және 1972 жылдарғы Формула-1 әлем чемпионаттарында Lotus командасы үшін жарысқан.

Мансап

Уокер мансабының басында 1964-65 жылдары Тасман сериясының австралиялық кезеңдерінде Лонгфорд және Сандаун сияқты қиын трассаларда халықаралық жарыс тәжірибесін алды. Сол кезде Австралияның Ұлттық 2.5 литрлік жарыс машиналарының көпшілігі әлемдік деңгейде болды. Ол 1970 жылғы қарашада Уорвик Фермасында өткен Австралия Гран-приінде бұрынғы Фолмердің Lotus 70 машинасында 5-орынды иеленді. Уокердің ең жылдам австралиялық F5000 жүргізушілері Фрэнк Матич, Нил Аллен және Кевин Бартлеттпен теңдесе алмағанына көптеген адамдар таңғалмады, бірақ Уокердің үлкен машиналармен айналысудағы болашақ қиындықтарының белгісі болды. Уорвик Фермасында ол Австралияның жетекші 2 литрлік бір орынды машина жүргізушілері Кевин Бартлетт, Макс Стюарт және Лео Геогеганнан баяу болды. 1960 жылдары Уокердің жарыс мансабы тоқырады (ол 1969 жылы британдық Формула Форд чемпионы болды және 1969 жылы Еуропа Формула Форд чемпионатында үшінші орынды иеленді), бірақ 1970 және 1971 жылдары Team Lotus Formula Three машинасымен жарысқа шығып, өзінің өрбуіне қол жеткізді. Уокер сол жылдары Формула 3-те үлкен қарсылық көрсетіп, Джеймс Хант сияқты күшті қарсыластарға қарсы үстемдік танытты, ол Уокердің F1-дегі кейінгі сәтсіздігін түсіндіре алмады. 1971 жылы 32 жарыстың 25-інде жеңіске жетті, оның ішінде Монако Гран-приіндегі және Сильверстондағы Британ Гран-приіндегі Формула 3-тің ілесу жарыстарында жеңіске қолы жеткізді. Жыл соңында ол Shell және Forward Trust UK Formula Three титулдарын жеңіп алды. 1971 жылдың басында Брэндс-Хатч және Хоккенхаймда өткен чемпионаттан тыс жарыстарда Lotus 72 машинасымен өзінің алғашқы жарыстарында Уокер тек үшінші қатардан старт алып, Lotus командасында оны ауыстырған Джон Майлсқа қарағанда жылдам болған жоқ. Lotus негізін қалаушы Колин Чэпман, Джон Плейер және Британдық Империялық демеушілермен келісімшарт бойынша Уокерді F1-ге енгізуге және 1971 жылы F3 чемпионатында жеңіске жеткеннен кейін Lotus F1 командасының толық маусымдық жүргізушісі ретінде тағайындауға міндетті болды. Империялық темекі компаниясы 1972 жылы Дэйв Уокердің Lotus F1 командасын басқаруын қалады, өйткені Фиттипальдидің көрсеткіштері тұрақсыз деп ойлады және ол жеткілікті жұмыс істемеді. Уокер Формула 1-дегі дебютін 1971 жылғы Голландия Гран-приінде Pratt & Whitney турбиналық қозғалтқышымен жабдықталған Lotus 56B машинасымен жасады. Жаңбырға толы жарыста Уокер турбиналық машинаның төрт дөңгелекті жетегі мен жоғары айналым моментінің артықшылықтарын пайдаланып, 22-орыннан 10-орынға көтерілді, бірақ ақырында жарыстан шығып қалды. Lotus командасының басшылығы, Чэпман және менеджер Питер Уорр, турбиналық Lotus 56-ның жағдайларға байланысты үлкен артықшылығы бар екенін және Firestone шиналары жаңбырға өте жақсы сай келетінін ескеріп, көңілі толмады. Егер Уокер сақтық танытқанда, жеңіске жетуіне кепілдік берілген болар еді. Уокерге 1972 жылғы маусымда Lotus 72 машинасымен жүргізу үшін толық уақыттық F1 орын берілді, ол Эмерсон Фиттипальдидің екінші жүргізушісі болды. Алайда, маусымның барысында Уокер де, команда да көңілі толықпады. Lotus Уокердің басқа командада Формула 2 машинасымен сынақтан өткенін білгеннен кейін, оны Италия және Канада Гран-прилері үшін командадан шығарды, онда оның орнына Рейне Виселл келді. Алайда Колин Чэпман Lotus ешқашан Уокерді F1 жүргізушісі деп санамағанын, бірақ ол олар күткеннен әлдеқайда жылдам болғанын айтты, және Уокер Америкаға сапарға үшінші жүргізуші ретінде оралды. Жалпы, Эмерсон Фиттипальди бес жарыста жеңіске жетіп, 61 ұпай жинап, чемпионатты жеңіп алды. Уокер Бразилиядағы чемпионаттан тыс жарыста бесінші орынды иеленді, ал 1972 жылғы Оңтүстік Африка Гран-приінде екінші қатардан старт алып, он машинаны озуға қол жеткізіп, 6-орынға жайғасты. Грэхам Хиллді BT33 машинасымен аяқтады, бірақ жанармай жетіспеуінен жарыстан шығып қалды, бұл 1972 жылы жиі болды. Ол Монакодағы алғашқы айналымдарда үміттендірді, онда оның F3 тәжірибесі болды, бірақ ерекше жаңбыр кезінде қателіктер жіберді. Маусымның ортасында Team Lotus толығымен Фиттипальдидің чемпионатты жеңуіне бағытталды, ал Уокердің 72 машинасының маңызы азайды, бірақ оның Брендс және Австриядағы көрсеткіштері қозғалтқыш жұмыс істеген кезде жақсаруды көрсетті. Британ Гран-присінде пит-стопқа кірген Уокер Lotus 72 машинасымен жарысқа қайта оралды, ал көшбасшылар Иккс, Фиттипальди және Стюарт 23-ші айналымда оны озуға келгенде, Уокер кенеттен жақсы көрсеткіштерді көрсетті, Фиттипальди оны озуға бірнеше айналым жұмсады, ал ол оны озуға қол жеткізгенде, Уокер 72 машинасымен, келесі жылы Питерсон машинаны айдайтындай, құйрығымен сырғып, қысымға төтеп берді. Көрінетіндей, Иккс машинасынан шыққан майға тап болған Фиттипальди сырғып, Уокер оны озуға қол жеткізді, және бұл керемет эпизод жалғасты, ақырында ашуланған және қолмен қозғалыс жасаған Фиттипальдиге Уокер жол берді, оның жарысы келесі айналымда Niki Lauda-ны озуға тырысқанда аяқталды, австриялық March 722 машинасымен жарысқа қатысып, австриялық өзінің төмен бағаланған австралиялық қарсыласына жол бермей, тәртіпті қалпына келтірді. Lotus Уокердің жеткіліксіз жүргізу техникасын, нашар дене шынықтыруын және механикалық сезімталдығының жоқтығын айыптады, ал Уокер Lotus оған нашар жабдық бергенін және Фиттипальдидің қажеттіліктеріне одан да көп көңіл бөлгенін мәлімдеді. Ол 1973 жылғы маусымда сақталмады және оның орнына Ронни Петерсон келді. Дэйв Уокер командаласы чемпион атанған маусымда бірде-бір ұпай жинамаған жалғыз жүргізуші болып қалады. 1973 жылы Уокер Формула 2-ге ауысты, бірақ сол жылы екі ауыр жол апаттарына ұшырады. 1975 жылдың соңында ол жарыс мансабын аяқтады, өйткені апаттан кейінгі жарақаттардың әсерінен бұрынғыдай жүргізуге мүмкіндігі болмады, және ол тырысып жатқанын айтты, UK Shellsport F5000 сериясында бірнеше жақсы көрсеткіштер көрсеткеннен кейін, Оултон Паркте алдыңғы қатарда старт алып, қазірде Квинслендте қайықпен саяхат бизнесін жүргізуде.

Walker had some international racing experience early in his career in the Australian rounds of the Tasman series in 1964–65 on challenging tracks like Longford and Sandown at a time when most Australian National 2.5 drives were near world class and he also finished 5th in the ex Follmer Lotus 70 in the Nov 1970 Australian GP at Warwick Farm. While few would have been surprised that Walker failed to match the fastest Australian F5000 driver Frank Matich, Neil Allen and Kevin Bartlett, it was a pointer to Walker's later big car problems that at Warwick Farm he was slower than Australia's leading 2 litre single seater exponents, Kevin Bartlett, Max Stewart and Leo Geoghegan. During the 1960s Walker's racing career faltered (he was the 1969 British Formula Ford Champion and finished third in the 1969 European Formula Ford Championship), however finally broke through racing a works Team Lotus Formula Three car in 1970 and 1971. Walker dominated Formula 3 in those years against strong opposition including from James Hunt who found Walker's later failure in F1 inexplicable. He won 25 out of 32 races in 1971, including the Formula Three support races at the Monaco Grand Prix and the British Grand Prix at Silverstone. By the end of the year he had won both the Shell and Forward Trust UK Formula Three titles. In his initial non championship races in a Lotus 72 in early 1971 at the Race of Champion at Brands Hatch and at Hockenheim, Walker qualified only on the 3rd row and was no faster than John Miles in a BRM P160 who Walker had effectively replaced in the Lotus team. Lotus founder Colin Chapman, was contractually bound by his John Player, British Imperial sponsors who rated Walker highly, to put Walker in F1 and when he won the 1971 F3 championship give Walker a full season Lotus F1 team drive. Imperial Tobacco extraordinarily wanted, Dave Walker to lead the Lotus F1 team in 1972 as they thought Fittipaldi form was patchy and he had not done enough. Walker was handed his Formula One debut at the 1971 Dutch Grand Prix to drive the Lotus 56B, powered by a Pratt & Whitney turbine engine. During the rain affected race, Walker used the turbine car's advantages of four wheel drive and superior torque to rise from his starting position of 22nd to 10th place within five laps, but eventually spun off into retirement. The Lotus team management, Chapman and Manager Peter Warr were less than impressed as they thought the turbine Lotus 56 had an overwhelming advantage in the conditions and Firestone tyres well suited to the rain and had Walker taken a more cautious approach he was almost guaranteed victory

Walker was given a full time Formula One seat to drive the Lotus 72 in the 1972 season, as number two driver to Emerson Fittipaldi. As the season went on, however, both Walker and the team became increasingly disenchanted. After Lotus discovered Walker had tested a Formula Two car for another team, he was dropped from the team for the Italian GP and the Canadian GP, where he was replaced by Reine Wisell. However Colin Chapman said that Lotus had never really considered Walker a F1 driver, but he was actually a lot quicker than they anticipated and Walker was back for the trip to America, as No 3 for the US GP, but retired. In all, Emerson Fittipaldi won five races and scored 61 points, winning the championship. Walker managed a fifth in the non championship round in Brazil and in the 1972 South African Grand Prix, Walker starting second last passed ten cars and was closing on 6th placed Graham Hill it a BT33 when Walker ran out of fuel, which happened often in 1972, Lotus team Manager Peter Warr said Walker drove the Lotus 72 like a F3 car, never adapting to the smoother approach required to finish F1 races while Walker never finished a Grand Prix higher than ninth place (in Spain), his best race where he had been contesting 5th place with Peter Revson, when he ran out of fuel, in the last laps. He was promising in the opening laps at Monaco where he had F3 experience, but made mistakes in the extraordinary downpour. By mid season Team Lotus was totally focused on Fittipaldi taking the Championship, and Walker's 72 was of little importance, but predictably his form at Brands and in Austria suggested some improvement, while the engine lasted. Going into the pits early in British GP, Walker took the Lotus 72 back into the race and as the leaders Ickx, Fittipaldi and Stewart came up to lap him on lap 23 Walker suddenly found form, Fittipald taking a couple of laps to get by, and when he did, Walker clung on, his 72, as tail out as Peterson would drive the car the following year, and extraordinarily under pressure and possibly hitting oil from Ickx Ferrari, Fittipaldi, slipped and Walker passed, and the extraordinary cameo continued, until an increasingly annoyed and fist waving Fittipaldi, was allowed thru by Walker, whose race effectively ended the following lap when he came up to lap backmarker Niki Lauda, the Austrian in an uncompetitive March 722, the Austrian, restoring order by not giving way to the equally lowly rated Australian. Lotus blamed Walker's allegedly inadequate driving technique, poor fitness and lack of mechanical sensitivity; while Walker claimed Lotus gave him inferior equipment and gave far more attention to Fittipaldi's needs than his. He was not retained for the 1973 season, and was replaced by Ronnie Peterson. David Walker remains the only driver not to score a single Formula One Championship point in the same season his teammate won the drivers' title. For 1973, Walker drifted into Formula Two but was unfortunate to be badly injured in two road accidents that year. He retired from motor racing at the end of 1975, saying the effect of crash injuries made him not the same driver, and he was trying too hard, after a few impressive outings in the UK Shellsport F5000 series, taking a front row grid position at Oulton park and now lives in Queensland running a boat charter business.