Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ДНК-ның бөлшектенуін анықтау үшін пайдаланылатын молекулалық биология әдісі Терминалдық дезоксинуклеотидил трансфераза dUTP нік-соңы таңбалау (TUNEL) - бұл апоптоз кезінде пайда болатын екі саптық ДНК үзілістеріндегі 3′ гидроксилдік терминалды таңбалау арқылы ДНК-ның бөлшектенуін анықтау әдісі.
Molecular biology method used to detect DNA fragmentation
Terminal deoxynucleotidyl transferase dUTP nick end labeling (TUNEL) is a method for detecting DNA fragmentation by labeling the 3′ hydroxyl termini in the double strand DNA breaks generated during apoptosis.
Әдіс
TUNEL - бұл апоптоздық ДНК-ның бөлшектенуін анықтау әдісі, оны апоптоздық жасушаларды анықтау және сандық анықтау үшін немесе жеке жасушаларда ДНК-ның шамадан тыс бұзылуын анықтау үшін кеңінен қолданады. Бұл сынақ фторхром немесе басқа да маркермен таңбаланған дезоксинуклеотидтердің ДНК қос жіптің үзілуінің 3' гидроксилдік аяқтарына қосылуын катализациялайтын фермент - терминалды дезоксинуклеотидил трансфераза (TdT) қолданылуына негізделген. Сонымен қатар, ол апоптоздан басқа жолмен ДНК зақымдалған жасушаларды белгілей алады.
TUNEL is a method for detecting apoptotic DNA fragmentation, widely used to identify and quantify apoptotic cells, or to detect excessive DNA breakage in individual cells. The assay relies on the use of terminal deoxynucleotidyl transferase (TdT), an enzyme that catalyzes attachment of deoxynucleotides, tagged with a fluorochrome or another marker, to 3' hydroxyl termini of DNA double strand breaks. It may also label cells having DNA damage by other means than in the course of apoptosis.
Тарих
Флюорохромға негізделген, ағын цитометриясы үшін қолданылатын, жасуша циклының фазалық орнына қатысты ДНК желісінің үзілуін анықтауды біріктіретін TUNEL әдісін бастапқыда Gorczyca және басқалар әзірлеген. Сонымен қатар, Gavrieli және басқалар жарық сіңіру микроскопы үшін қолданылатын авидин пероксидазасын таңбалау әдісін сипаттады. 1992 жылдан бастап ТҮНЕЛ - апоптоздық бағдарламаланған жасуша өлімін анықтаудың негізгі әдістерінің біріне айналды. Алайда, бастапқы сынақтағы проблемалар себепті некроздық жасушалар дұрыс емес түрде апоптоздық деп белгіленуімен байланысты оның дәлдігі туралы көп жылдар бойы пікірталас жүріп келді. Бұл әдіс кейіннен айтарлықтай жетілдірілді және дұрыс орындалса, тек апоптоздың соңғы кезеңіндегі жасушаларды ғана анықтауға тиіс. Жаңа әдістер флюорофорлар немесе гаптендер, соның ішінде биотин немесе бром арқылы өзгертілген dUTP-терді қамтиды, оларды флуоресценттік модификацияланған нуклеотидтер (яғни флуоресцеин dUTP) жағдайында тікелей немесе, егер биотин dUTP немесе BrdUTP қолданылса, стриптавидин немесе антиденелермен жанама түрде анықтауға болады. Олардың ішіндегі ең сезімтал әдіс - BrdUTP-ді TdT арқылы қосып, одан кейін BrdU-ны иммуноцитохимиялық анықтауды қолданатын әдіс.
The fluorochrome based TUNEL assay applicable for flow cytometry, combining the detection of DNA strand breaks with respect to the cell cycle phase position, was originally developed by Gorczyca et al. Concurrently, the avidin peroxidase labeling assay applicable for light absorption microscope was described by Gavrieli et al. Since 1992 the TUNEL has become one of the main methods for detecting apoptotic programmed cell death. However, for years there has been a debate about its accuracy, due to problems in the original assay which caused necrotic cells to be inappropriately labeled as apoptotic. The method has subsequently been improved dramatically and if performed correctly should only identify cells in the last phase of apoptosis. New methods incorporate the dUTPs modified by fluorophores or haptens, including biotin or bromine, which can be detected directly in the case of a fluorescently modified nucleotide (i. e., fluorescein dUTP), or indirectly with streptavidin or antibodies, if biotin dUTP or BrdUTP are used, respectively. The most sensitive of them is the method utilizing incorporation of BrdUTP by TdT followed by immunocytochemical detection of BrdU.