Johnny Sekka

Кіріспе

Гамбия ағылшын актері (1934-2006) Джонни Секка (туған Lamine Secka, 21 шілде 1934 14 қыркүйек 2006) - сенегальдық актер.

Жас шағы және Еуропаға көшіп келу

Ол Дакарда, Сенегалда, Ламин Секка болып дүниеге келді. Ол бес бауырластың ең кішісі; Гамбиялық әкесі оның туылғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Ол әлі жас кезінде Сенегалдағы анасы оны Гамбияның Джорджтаун қаласында (қазіргі Жанжанбуре) таянына қоныстандырған, бірақ ол бас қаладағы көшеде өмір сүру үшін қашып кетті, ол кезде Батурст (қазіргі Банжул) деп аталатын. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Дакардағы американдық әуе базасында аудармашы болып жұмыс істеді. Содан кейін ол кемежайда жұмыс істеді. Ол 20 жасында Францияның Марсель қаласына кетіп, Париж қаласында үш жыл тұрды. Ол 1952 жылы Лондонға келіп, екі жыл бойы Корольдік әуе күшінде қызмет етті, онда ол алғаш рет "Джонни" деген лақап ат алды, бірақ кейін Кариб теңізі актері Эрл Кэмерон оны актер болуға көндірді және ол RADA-ға барды. Ол Корольдік соттың театрында сахна шебері болды және 1958 жылдан бастап әртүрлі спектакльдерде сахнада пайда болды. Ол 1958 жылы Тони Ричардсонның режиссерліктегі "Қарсықтап қайт" фильмінде кішкентай рөлге ие болды, ол оны сахнада көрген болатын. Ол 1961 жылы "Жолдардағы жалын" фильмінде басты рөлді ойнады, ол жұмысшы сыныптың либералды кәсіподақшысының (Жохан Миллс ойнады) (ақ) қызының (Силвия Симс ойнады) ямайкалық жігіті болды. Ол сондай-ақ 1961 жылы ITV үшін фильмде басты рөлді атқарды, Гвиана жазушысы Ян Кареу мен Ямайка жазушысы Сильвия Уинтердің "Ұлы мақтанышы". Фильмнің оқиғасы сол кездегі Британ Гвианасында орын алған; Секканың кейіпкері - өзінен үлкен ұстазымен бірге қашып кеткен жас тұтқын. Ол біраз уақыт Парижде тұрып, болашақ әйелі Сесилия Энгермен танысты. Ол 1960-шы жылдары британ фильмдерінде, мысалы, "Страу әйел" (1964) фильміндегі қызметші ретінде және басқа фильмдерде, мысалы, "Суданың шығысы" (1964), "Хартум" (1966) және "Соңғы сафари" (1967) сияқты стереотиптік рөлдерді сомдады. Ол сондай-ақ теледидарда "Адамдық джунгли", "Z Cars", "Диксон оф док Грин", "Гидеон жолы", "Даңқшы адам" және 1968 жылы "Авангерлер" сериясында пайда болды. 1968 жылы ол Вест-Эндте "Даңқ түні" қойылымында басты рөлді ойнады. "Таймс" газетіндегі марқұм туралы мәліметке сәйкес, бұл ағылшын театрында ақ адам үшін жазылған рөлді қара нәсілді актер алғаш рет ойнаған. Ол Сидни Пуатьеге британдық балама ретінде қаралды және өзімен бірдей уақыт аралығында бастаған актерлердің - Шон Коннери, Теренс Стамп, Майкл Кейн, Том Куртенэй және Джон Херт сияқты актерлердің жұлдызға айналып, өзі емес болғанына көңілі қалды.

He was born Lamine Secka in Dakar, Senegal, the youngest of five siblings; his Gambian father died shortly after his birth. When he was still young, his Senegalese mother sent him to live with an aunt in Georgetown (now Janjanbureh) in the Gambia, but he ran away to live on the streets in the capital, then known as Bathurst (now Banjul). During the Second World War he found employment as an interpreter at an American air base in Dakar. He then worked on the docks. When he was 20, he stowed away on a ship to Marseilles, France, and lived for three years in Paris. He arrived in London, England in 1952, and served for two years in the Royal Air Force, where he first received the nickname "Johnny", but then Caribbean actor Earl Cameron persuaded him to become an actor, and he attended RADA. He became a stagehand at the Royal Court Theatre, and appeared on stage in various plays from 1958. He had a small part in the 1958 film version of Look Back in Anger, directed by Tony Richardson, who had seen him on stage. He took a leading role in the 1961 film Flame in the Streets, playing the Jamaican boyfriend of the (white) daughter (played by Sylvia Syms) of a liberal working class trades unionist (played by John Mills). He also had a leading role in the 1961 film for ITV, The Big Pride, by Guyanese writer Jan Carew and Jamaican writer Sylvia Wynter. The film was set in then British Guiana; Sekka's character was a young prisoner who broke out with his older mentor. He lived for a period in Paris, where he met his future wife, Cecilia Enger. He continued in British films during the 1960s, portraying stereotypical roles, such as a manservant in the film Woman of Straw (1964), and in other films, such as East of Sudan (1964), Khartoum (1966) and The Last Safari (1967). He also appeared on television, in programmes such as The Human Jungle, Z Cars, Dixon of Dock Green, Gideon's Way, Danger Man, and a 1968 episode of The Avengers. In 1968, he also played the lead role in a West End production of Night of Fame. According to his obituary in The Times, this was the first time that a black actor had played a role written for a white man in English theatre. He was seen as a British equivalent to Sidney Poitier, and was frustrated that actors who started out at around the same time as him – such as Sean Connery, Terence Stamp, Michael Caine, Tom Courtenay and John Hurt – had become stars, and he had not.