Vermandois

Кіріспе

Вермандуи - француз графлығы, ол Меровингтер дәуірінде пайда болды. Оның аты ежелгі Виромануи тайпасынан алынған. 10 ғасырда ол екі кастельдік доменнің айналасында ұйымдастырылды: Сент-Квентин (Айснэ) және Перонн (Сомме). Қазіргі уақытта Вермандои округі Солтүстік Франциядағы Пикардия аймағына жатады. Вермандоискийдің Пипин I, оның тұңғыш тұқым қуалайтын графтары, император Карл Македонскийден тікелей еркек желіде тараған. Оның немересі Герберт II (902-943) әлдеқайда танымал болды, ол Вермандои үйінің аумақтық күшін айтарлықтай арттырды және Францияның заңды патшасы, сәттіліксіз Чарльз Қарапайымды алты жыл бойы тұтқында ұстады. Герберт II - Перон мен Сент-Квентиннің иелері Герберт I-нің ұлы, 902 жылы Фландрия графы Балдуин II-нің жалдауында болған адам өлтірді. Оның мұрагерлері Альберт I, Герберт III, Альберт II, Отто және Герберт IV тарихи маңызды емес. 1077 жылы Вермандоидің бірінші үйінің соңғы графы Герберт IV Валуа графлығын әйелі арқылы алды. Оның баласы Евдий (II) ақылсыз Франция барондарының кеңесімен мұрадан айырылды. Ол әйелі арқылы Сент-Симонның иегері болды, ал округ оның әпкесі Аделаға берілді, оның алғашқы күйеуі Франция королі Филипп I-нің ағасы Ұлы Гю болды. Юго Бірінші крест жорығының көшбасшыларының бірі болды және 1102 жылы Киликиядағы Тарста қайтыс болды. Юго мен Аделаның үлкен ұлы граф Рауль I (шамамен 1120-1152), королева Элеонораның қарындасы Аквитаниялық Петрониллаға үйленді және оның үш баласы болды: Рауль (Рудольф) II, алапес (граф 1152-1167); 1167 жылдан 1183 жылға дейін Вермандо, Валуа және Амиен графлықтарына күйеуі Филиппен бірге ие болған Изабелла; және Элеонора. 1186 жылы патша Филип Августпен жасалған келісім бойынша Фландрия графы 1191 жылы өлгенге дейін Вермандои графлығын сақтап қалды. Бұл күні жаңа келісім бойынша Элеонораға (1213 жылы қайтыс болған) Вермандоидің шығыс бөлігінде өмір бойына пайдасы болды, сонымен бірге Сент-Квентин графшасы атағы берілді, ал патша дереу Перонне мен оның қарамағындағы жерлерге ие болды.

Vermandois was a French county that appeared in the Merovingian period. Its name derives from that of an ancient tribe, the Viromandui. In the 10th century, it was organised around two castellan domains: St Quentin (Aisne) and Péronne (Somme). In today's times, the Vermandois county would fall in the Picardy region of northern France. Pepin I of Vermandois, the earliest of its hereditary counts, was descended in direct male line from the emperor Charlemagne. More famous was his grandson Herbert II (902–943), who considerably increased the territorial power of the house of Vermandois, and kept the lawful king of France, the unlucky Charles the Simple, prisoner for six years. Herbert II was son of Herbert I, lord of Péronne and St Quentin, who was killed in 902 by an assassin in the pay of Baldwin II, Count of Flanders. His successors, Albert I, Herbert III, Albert II, Otto and Herbert IV, were not as historically significant. In 1077, the last count of the first house of Vermandois, Herbert IV, received the county of Valois through his wife. His son Eudes (II) the insane was disinherited by the council of the Barons of France. He was lord of Saint Simon through his wife, and the county was given to his sister Adela, whose first husband was Hugh the Great, the brother of King Philip I of France. Hugh was one of the leaders of the First Crusade, and died in 1102 at Tarsus in Cilicia. The eldest son of Hugh and Adela was count Raoul I (c. 1120–1152), who married Petronilla of Aquitaine, sister of the queen, Eleanor, and had by her three children: Raoul (Rudolph) II, the Leper (count from 1152–1167); Isabelle, who possessed from 1167 to 1183 the counties of Vermandois, Valois and Amiens conjointly with her husband, Philip, Count of Flanders; and Eleanor. By the terms of a treaty concluded in 1186 with the king, Philip Augustus, the count of Flanders kept the county of Vermandois until his death, in 1191. At this date, a new arrangement gave Eleanor (d. 1213) a life interest in the eastern part of Vermandois, together with the title of countess of St Quentin, and the king entered immediately into possession of Péronne and its dependencies.