Кіріспе
1954 жылы Симона де Бовуардың романы 1954 жылы Мандариндер - Симона де Бовуардың 1954 жылы жазған роман-а-ключ, ол үшін 1954 жылы жылдың ең жақсы және ең шығармашылық прозалық шығармасына берілген Гонкур сыйлығын жеңіп алды. Мандариндер алғаш рет 1956 жылы ағылшын тілінде жарық көрді (Леонард М. Фридман аудармасында). Кітап екінші дүниежүзілік соғыстың соңынан бастап 1950 жылдардың ортасына дейінгі аралықта француз зиялыларының тығыз байланыста болған топтарының жеке өмірін сипаттайды. Атауы императорлық Қытайдың білімді бюрократтарына қатысты. Кейде кейіпкерлер өздерін "мандарин" ретінде көреді, өйткені олар Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін әлемнің саяси ландшафтына әсер етуде зиялылардың рөлі қандай болатынын анықтауға тырысады. Бовуардың басқа шығармаларындағыдай, феминизм, экзистенциализм және жеке адамгершілік тақырыптары кейіпкерлер тек ақыл-ой және саяси ландшафты ғана емес, сонымен қатар олардың бір-бірімен қарым-қатынастарын да өзгертеді. Ирландиялық романист және философ Айрис Мёрдок (Sunday Times) "Мандариндер" кітабын "қадірлі кітап, үлкен масштабтағы роман, оның дәлдігімен батыл және оның қатаңдығымен сүйікті" деп сипаттады.
the 1954 novel
The Mandarins is a 1954 roman à clef by Simone de Beauvoir, for which she won the Prix Goncourt, awarded to the best and most imaginative prose work of the year, in 1954. The Mandarins was first published in English in 1956 (in a translation by Leonard M. Friedman). The book follows the personal lives of a close knit group of French intellectuals from the end of World War II to the mid 1950s. The title refers to the scholar bureaucrats of imperial China. The characters at times see themselves as ineffectual "mandarins" as they attempt to discern what role, if any, intellectuals will have in influencing the political landscape of the world after World War II. As in Beauvoir's other works, themes of feminism, existentialism, and personal morality are explored as the characters navigate not only the intellectual and political landscape but also their shifting relationships with each other. The Irish novelist and philosopher Iris Murdoch (in the Sunday Times) described The Mandarins as "a remarkable book, a novel on the grand scale, courageous in its exactitude and endearing because of its persistent seriousness".
Кейіпкерлер
Анри Перрон (алберт Камю деп саналады) солшыл "Л'Эспойр" газетінің редакторы. (Бұл 1944-1945 жылдардағы француз қарсыласының жасырын газетінің атауы еді.) Ол Пауламен соңғы 10 жыл бойы қарым-қатынаста болды. Бұрын ғашық болған ол қазір бақытсыз күйде. Анри өзін негізінен жазушы ретінде көреді және саяси аренаға қатысуымен күреседі. Роберт Дубрейль (Жан-Пол Сартр деп саналады) - либералды, коммунистік емес саяси топтың негізін қалаушы және көшбасшысы. Ол Анридің әдеби жетістігіне ішінара жауапты, екеуі жақын достар. Энн Дубрюль (Бювоардың өзі деп саналады) - Роберттің әйелі. Ол практикалық психоаналитик. Оның американдық жазушы Льюис Броганмен қарым-қатынасы бар. Оның басқа кейіпкерлердің өмірі туралы ойлары мәтіннің көп бөлігін құрайды. Паула Мареуил - Анридің қызы. Ол Генридің бей-жайлығына, кейіннен жек көруіне және реніштеріне қарамастан, олмен қарым-қатынасына адал. Ол осы қарым-қатынасқа қатысты қатты алдаулар мен паранояға ұшырайды және медициналық көмек алуға мәжбүр болады. Надин Дубрейль - Роберт пен Энннің қызы. Надинді француз қарсыласы кезінде өзінің еврей жігіті Диегоның өлімі қынжытады. Романның басында Анримен қарым-қатынаста болады, кейіннен оған үйленеді және бала туады. Льюис Броган (кітапты арнаған Нельсон Алгрен деп саналады) - американдық жазушы, Анн онымен ұзаққа созылған роман бар. Скриассин Дэвид Сезарани "Артур Костлер: Үйсіз ақыл" атты өмірбаянында Скриассин кейіпкері Артур Костлерден алынған деп айтады. Де Бовуар өзінің автобиографиясының 3-томында "Мандариндер" роман-а-ключ екенін жоққа шығарады. Ол былай деп жазады: "Мен романс-а-ключтерді ойдан шығарылған биографияларды жек көретіндей жек көремін". Алайда ол "Анн менікі, бірақ мен оны өзімді танымайтын әйелге айналдырдым" дейді. Ол "барлық кейіпкерлерімнің ішінде Льюис тірі модельге ең жақын адам" деп мойындайды. Ал Алгрен өзінің шынайы өмірінде мен бейнелеуді қалайтын нәрсені өте жақсы бейнеледі. Басқа кейіпкерлер туралы ол былай дейді: "Генри, адамдар не айтса да, бұл Камю емес; мүлдем емес. Ол жас, қара шашы бар, газет шығарады, ұқсастық осымен ғана тоқталады". Сонымен қатар: "[Генри] Коммунистік партиямен қарым-қатынасында және социализмге деген көзқарасында Камюға емес, Сартр мен Мерло Понтиге ұқсайды". Ал Дубрейльге қатысты ол былай деп жазады: "Сартрды Дубрейльмен сәйкестендіру де аз емес; олардың арасындағы жалғыз ұқсастық - олардың ортақ қызығушылығы, әлемге деген қызығушылығы және жұмыстағы фанатизм; бірақ Дубрейль Сартрдан жиырма жас үлкен".