Йоханн Адольф Тильманн – саксондық генерал, Наполеон соғыстарында Пруссия, Франция және Саксонияде қызмет етті. Саксония-Франция одағын құруға көмектесті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Саксониялық генерал Иоганн Адольф, Фрайхерр фон Тильманн (27 сәуір 1765 – 10 қазан 1824) – Наполеон соғыстары кезінде Саксония, Пруссия және Франция армияларында қызмет еткен Саксониялық генерал.
Saxon general
Johann Adolf, Freiherr von Thielmann (27 April 176510 October 1824) was a Saxon general who served with Saxony, Prussia and France during the Napoleonic Wars.
Өмірбаян
Тильман Дрезденде дүниеге келген. 1782 жылы Саксониялық ат әскеріне қабылданып, Рейн шайқастарында француздарға қарсы күресті, ал Йена шайқасында Пруссия жағынан қызмет етті. Йенадағы жеңілістен кейін Тильман Саксониядан Наполеон I-ге елші ретінде жіберілді, оның жақын адамына айналып, франко-саксондық одақтың құрылуына зор үлес қосты. Тильман Данциг және Фридланд қамалдарының қоршауындағы шайқастарға қатысқан саксон контингентімен бірге болды. 1809 жылы, еркін корпус полковнигі ретінде, ол Австрияның Саксонияға басып кіруіне қарсы тұрып, қызметтері үшін генерал-майор шенімен марапатталды, ал 1810 жылы генерал-лейтенантқа дейін көтерілді. Саксонияның ауыр ат әскері бригадасының командирі ретінде ол екі жылдан кейін Мәскеуге жасалған жорыққа қатысты, ал Бородино шайқасындағы айқын батырлығы Наполеонның назарын аударды, ол Тильманды өзінің штабына қабылдады. Оның өзінің билеушісі де оған фрейерр титулын берді. Алтыншы коалиция соғысында Тильман, енді фон Тильман, белсенді рөл атқарды. Торгау губернаторы ретінде патшаның бұйрығымен алдымен қатаң бейтараптықты сақтады, бірақ бекіністі француздарға тапсыру туралы бұйрық алғаннан кейін, ол қызметінен кетіп, штаб офицері Астермен бірге Коалицияға қосылды. Ресей генералы ретінде Лейпцигтен кейін Саксония армиясын қайта ұйымдастырумен айналысты, ал 1814 жылы Төменгі елдердегі саксон корпусына басшылық етті. Келесі жылы ол пруссиялық қызметте генерал-лейтенант болды және III корпустың (штаб бастығы Карл фон Клаузевицпен бірге) құрамында Ватерлоо жорығына қатысты. Лигни шайқасынан ол Блюхер армиясының қалған бөлігімен Ваврге шегінді, ал басқа корпус Ватерлооға бет алғанда, фон Тильман осы қозғалысты Вавр шайқасында (18-19 маусым 1815 ж.) Грушиге қарсы қорғады, осылайша Ватерлоодағы жеңіске маңызды үлес қосты. Өмірінің соңғы жылдарында ол Мюнстерде (VII корпус) және Кобленцте (VIII корпус) корпус командирі болды, соңғы жерде 1824 жылы кавалерия генералы шенімен қайтыс болды.
Thielmann was born at Dresden. Entering the Saxon cavalry in 1782, he saw service against the French in the Rhine campaigns and served on the side of Prussia in the Jena campaign. After the disaster of Jena, Thielmann was sent by Saxony as ambassador to Napoleon I, became his ardent admirer, and did much to bring about the Franco Saxon alliance. Thielmann accompanied the Saxon contingent which fought at the siege of Danzig and at Friedland. In 1809, as colonel of Free Corps, he opposed the advance of the Austrians into Saxony, and was rewarded for his services with the grade of major general, further promotion to lieutenant general following in 1810. As commander of the Saxon Heavy Cavalry Brigade he took part in the advance on Moscow two years later, and his exceptional bravery at Borodino attracted the attention of Napoleon, who took Thielmann into his own suite. His own sovereign at the same time made him Freiherr. In the war of the Sixth Coalition, Thielmann, now von Thielmann, took a prominent part. As governor of Torgau, by his king's orders he at first observed the strictest neutrality, but on receipt of an order to hand over the fortress to the French he resigned his command and, accompanied by his staff officer Aster, joined the Coalition. As a Russian general he was employed in reorganizing the Saxon army after Leipzig, and in 1814 he commanded the Saxon corps operating in the Low Countries. Early in the following year he became a lieutenant general in the Prussian service, and in command of the III Corps (with Carl von Clausewitz as his chief of staff) he took part in the Waterloo campaign. From the field of Ligny he retired with the rest of Blücher's army on Wavre, and when the other corps marched towards Waterloo, von Thielmann defended this movement against Grouchy, fighting in the Battle of Wavre (18–19 June 1815), thus contributing materially to the victory at Waterloo. Later in life, he was a corps commander at Münster (VII Corps) and at Coblenz (VIII Corps), and at the latter place he died in 1824, as a general of cavalry.